สาวใช้ตัวป่วนของท่านแม่ทัพ のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

“แม่นางหมิงซวน”“คุณชายซุนไห่ แล้วนั่น...” ผู้มาใหม่ปรายตามองสตรีที่ยืนข้างซุนไห่พลางขมวดคิ้วมองอย่างนึกสงสัยว่าเคยเห็นนางที่ไหนมาก่อน“คารวะคุณหนูซินอวี่เจ้าค่ะ”“อ้อ ข้าจำได้แล้ว เจ้าคือสาวใช้ในจวนท่านแม่ทัพหยางคนนั้นนี่เอง คงจะมาดูอาการเขาสินะ”“เจ้าค่ะ”“ไม่มีอะไรแล้วข้าไปล่ะ” จางหมิงซวนกล่าวอย่างไร้เยื่อใยเดินตรงไปยังทางเข้า ทว่าในจังหวะนั้นซุนไห่ได้เดินเข้ามาขวางไว้เสียก่อน“ช้าก่อน”“มีอะไรงั้นหรือคุณชาย ข้าจะรีบเข้าไปเยี่ยมท่านแม่ทัพหยาง”“ข้ากับเหม่ยเหมยถูกห้ามไม่ให้เข้าไป เจ้าจะพาพวกเราเข้าไปด้วยได้หรือไม่”“แล้วทำไมข้าต้องพาเข้าไปด้วย”“เพราะเราต่างก็เป็นห่วงจื่อถงด้วยกันทั้งนั้น แม่นางจะไม่ใจร้ายเกินไปหน่อยหรือ”นางทำหน้าเหมือนถูกขัดใจแล้วถอนหายใจเสียงดัง มองหน้าเหม่ยหวาราวกับคนมีความแค้นกันมาก่อน“ตามข้ามา”“ขอบพระคุณเจ้าค่ะคุณหนู”เหม่ยหวายิ้มออกเมื่อไม่ต้องมาเสียเที่ยว ซุนไห่หันมายิ้มให้จากนั้นทั้งสองก็เดินตามหลังจางหมิงซวนเข้าไป เนื่องจากนางเป็นบุตรีของท่านเสนาบดี เคยตามบิดาเข้าออกวังหลวงบ่อยครั้ง ทำให้ทหารเฝ้าประตูเกรงใจอยู่ไม่น้อย หากเพียงนางบอกว่านี่คือสหายที่รู้จัก

“อุ้ย! ขอโทษเจ้าค่ะ”ร่างของบางปะทะเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ ร่างของนางเซถลาจะล้มลงทว่าบุรุษท่านนั้นรั้งเอวนางไว้ได้ทันการ ทั้งคู่ได้สบตากันเป็นครั้งแรกในชีวิต ต่างฝ่ายต่างก็ไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน เป็นเช่นนั้นซินอวี่จึงพยายามทรงตัวขึ้นให้เร็วที่สุด“เจ้าเจ็บตรงไหนหรือไม่แม่นาง”“ข้าไม่เป็นไร ต้องขอโทษท่านอีกครั้งที่เดินไม่ระวังจนชนท่านเข้าให้ ว่าแต่ท่านมาทำอะไรแถวนี้ หรือว่าเป็นหมอหลวงมาดูอาการพี่ชายข้า”“ข้าน่ะหรือหมอหลวง” ชายผู้นั้นก้มมองดูอาภรณ์ที่สวมใส่ ฉายรอยยิ้มราวกับคำพูดที่นางกล่าวมานั้นมันเป็นเรื่องขำขัน“ก็นี่มันโรงหมอ คนที่เข้ามาก็มีเพียงแค่ท่านหมอหลวงไม่ใช่หรือ” นางรู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็นอาการที่เขาแสดงออก นางผิดพลาดตรงไหนทำไมจะต้องขำกันด้วย“ก็จริงอย่างที่เจ้ากล่าว ว่าแต่เจ้าเป็นใครกัน เป็นหมอหลวงใช่หรือไม่ถึงได้มายืนอยู่ที่นี่”“นี่ท่านย้อนข้าหรือ อย่าคิดว่าเป็นคนในวังแล้วข้าจะยอมก้มหัวให้นะ”“เจ้าจะทำอะไรข้างั้นหรือ” คนที่ยืนเอามือขัดหลังในท่วงท่าสง่างามทำหน้ากวนใส่ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เกรงกลัวคำขู่ของนางเลยสักนิด“ข้าไม่ทำอะไรทั้งนั้น เชิญเข้าไปเถอะท่านพี่ข้าย

เมื่อท่านหมอหลวงเดินออกไปจากห้องแล้ว ทั้งหมดก็รีบเข้ามายืนข้างเตียงอย่างพร้อมหน้ากัน หยางจื่อถงได้ยินเสียงจางหมิงซวนเรียกดังกว่าใครจึงกลอกลูกตาไปตามเสียง เมื่อรู้ว่าเป็นคู่หมั้นก็ทำเป็นไม่สนใจ เพราะคนที่เขาอยากเจอหน้าที่สุดตอนนี้คือเหม่ยหวาและบุตรชาย“เหม่ยเหมย ซินอวี่ สะ...เสี่ยวซูลูกพ่อ”ท่านแม่ทัพหยางพยายามเปล่งเสียงออกมา หยาดน้ำตาไหลหลั่งเมื่อเห็นคนที่รักพร้อมหน้า แม้จะเหลือมารดาอีกหนึ่งคนที่อยากเจอหน้า แต่แค่นี้ก็ดีใจเหลือเกินแล้ว เมื่อไม่ได้รับความสนใจเหมือนอย่างคนอื่น จางหมิงซวนก็โกรธจนหน้าแดงก่ำ แสดงสีหน้าเกี้ยวกราดใส่ทุกคนแล้วเดินออกไปทันที เห็นอย่างนั้นซินอวี่ก็ยิ้มุมปากอย่างพอใจ“ไปซะได้ก็ดีก้างขวางคอชิ้นโต” กล่าวแล้วก็หันมาเอ่ยกับพี่ชาย “ท่านพี่ปลอดภัยแล้วเจ้าค่ะ วันพรุ่งท่านแม่ถึงจะกลับมาเยี่ยมอีกครั้ง”หยางจื่อถงพยักหน้ายิ้ม ๆ จากนั้นสายตาคมจึงเลื่อนไปมองดูเด็กชายตัวน้อยที่ยืนน้ำตาคลอ ลูกชายของเขาสินะ ช่างน่ารักน่าชัง แม้ไม่เคยเห็นหน้ากันสักครั้งแต่ก็รู้สึกรักมากเหลือเกิน เมื่อได้สบตากับอดีตสาวใช้ตัวป่วนน้ำตายิ่งไหลพรากกว่าเดิม ไม่นึกว่าชาตินี้จะได้มีโอกาสพบหน้า เขานึกว่

“พร้อมแล้วขอรับ”“ถ้าเช่นนั้นไปกันเถอะ เดี๋ยวจะเสียฤกษ์เสียยาม”“ขอรับท่านแม่”“เจ้าไหวแน่นะจื่อถง” หยางฮูหยินถามเมื่อเห็นสีหน้าอมทุกข์ของลูกชาย“ไหวขอรับท่านแม่ มันคือความรับผิดชอบของข้า” คนพูดทำเป็นส่งยิ้มให้หยางฮูหยินยิ้มตอบวางมือบนไหล่บุตรชายบีบเบา ๆ เพื่อให้กำลังใจ จากนั้นทั้งหมดก็เดินออกไปตั้งขบวนที่หน้าจวน เพื่อไปรับตัวเจ้าสาวที่บ้าน ทว่าในขณะกำลังจะเคลื่อนขบวนไปนั้น ก็มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งตรงมาขวางทางไว้ คนที่ลงมาไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นเหวินกงกงนั่นเอง“คารวะเหวินกงกง”“รับราชโองการ”เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนต่างก็นั่งคุกเข่าประสานมือคารวะอย่างพร้อมเพรียง รอให้เหวินกงกงประกาศพระราชโองการจากองค์ฮ่องเต้“ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีบัญชา ด้วยแม่ทัพหยางจื่อถงสร้างคุณประโยชน์ให้แก่บ้านเมืองจนเป็นที่น่าพอใจ ปราบกบฏที่ชายแดนเมืองฉางเจิ้นจนสำเร็จ อีกทั้งยังได้นำตัวนักโทษผู้อยู่เบื้องหลังความไม่สงบมารับโทษที่เมืองหลวง จึงประกาศแต่งตั้งให้เป็นรองแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นซวิ่นนับจากนี้เป็นต้นไป ในการนี้ยังได้จัดพิธีสมรสพระราชทานขึ้นระหว่างแม่ทัพหยางจื่อถงและหานเหม่ยหวา เพื่อเป็นรางวัลตอบแทนสำหรับ

“ได้ เดี๋ยวข้าจะออกไป”“ขอรับ”“ต้องมีเรื่องแน่ ๆ รีบออกไปกันเถอะ”ทั้งหมดเดินออกไปที่หน้าจวนพร้อมกัน หยางฮูหยินได้สั่งให้คนไปเรียกบุตรีออกมาด้วย เพราะเข้าใจว่าคงจะเป็นเรื่องสำคัญเป็นแน่ ไม่เช่นนั้นเหวินกงกงคงไม่มาเยือนถึงที่จวนเช่นนี้เมื่อทุกคนออกมาอย่างพร้อมหน้ากันแล้ว เหวินกงกงก็เริ่มอ่านพระราชโองการจากองค์ฮ่องเต้ทันที“รับราชโองการ ด้วยโองการแห่งฟ้า ฮ่องเต้มีบัญชา หยางซินอวี่บุตรีแห่งตระกูลหยาง ผู้ซึ่งเคยหมิ่นพระเกียรติเมื่อครั้งเข้าไปเฝ้าอาการป่วยของแม่ทัพหยางจื่อถงในวังหลวง จึงมีรับสั่งให้ลงอาญาโดยการให้เข้าไปรับใช้อย่างใกล้ชิดในวังหลวง ตำแหน่งพระสนมเอก เพื่อให้นางได้สำนึกและไถ่โทษกับสิ่งที่ได้กระทำไว้ จบราชโองการ”ซินอวี่สั่นไปทั้งตัวเมื่อได้ฟังพระราชโองการจากองค์ฮ่องเต้ นางรับราชโองการมาแล้วแต่มือยังคงสั่นเทา ใบหน้าซีดเซียวไร้ซึ่งเลือดฝาด ไม่นึกว่าการลงอาญาขององค์ฮ่องเต้จะออกมาในรูปแบบนี้ มันเป็นการลงอาญาที่นางควรจะดีใจ...แต่ไม่เลย“พรุ่งนี้ฝ่าบาทจะเสด็จมารับพระสนมที่จวนด้วยพระองค์เอง พระสนมเตรียมตัวให้พร้อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”“ข้าไม่รับตำแหน่งไม่ได้หรือเจ้าคะ”“มิได้พ่ะย่ะค่ะ หาม