All Chapters of A Night of Possession: Chapter 111 - Chapter 120

LENA's POV Ilang minuto na lang bago magsimula ang engagement party. Nakatayo ako sa harap ng malaking salamin, tahimik na nakatitig sa sarili kong repleksyon. Flawless ang makeup ko, maayos ang bawat hibla ng buhok ko, at perpekto ang gown na suot ko, parang ginawa para sa isang babaeng dapat ay masaya sa araw na ito. Pero wala. Walang kangiti-ngiti ang labi ko. Walang ningning sa mga mata ko. Kung ibang babae siguro ang nasa lugar ko, wala ng pasidlan ang saya sa dibdib niya. Pero ako… parang may mabigat na bagay na nakadagan sa puso ko. Siguro kung hindi kami nagkalapit ni Caelus… hindi ko mararamdaman ang ganito. Hindi ako manghihinayang. Hindi ako masasaktan nang ganito. Sana mas madali na lang tanggapin ang kasunduang ito, ang engagement namin ni Cullen. Pero ngayon… ngayong alam ko na kung paano magmahal, at alam kong tinanggihan ko ang lalaking mahal ko nang buong puso. Napapikit ako sandali. That was my biggest mistake. Wala akong lakas ng loob na suwayi

LENA's POV Hindi pa rin natatapos ang pagbati ng mga bisita. Magkahawak kamay kami ni Cullen habang dahan-dahang naglalakad sa gitna ng bulwagan. Isa-isa silang lumalapit, may mga nakangiti, may mga pumupuri, may mga matang sinusuri ang bawat galaw namin. “Congratulations.” “You look stunning tonight, Miss Lena.” “Perfect match kayo.” Paulit-ulit akong ngumiti. Paulit-ulit akong nagpasalamat. Para bang isang de susing manika, na walang sariling buhay. Ngunit sa bawat paghakbang ko, pakiramdam ko ay palapit ako nang palapit sa isang bagay na ayokong harapin. Paano, napansin ko kung saan kami patungo, nagsimulang manlamig ang mga kamay ko. Nasa harapan namin sila. Si Caelus at ang mga kaibigan niya. Pakiramdam ko biglang bumigat ang hangin. Mas lalong humigpit ang hawak ko sa kamay ni Cullen. 'Huwag kang tumingin, Lena.' sabi ko sa isip. Pinilit kong ituon ang tingin ko sa harapan, sa mga taong naglalakad, sa sahig o kahit saan, basta hindi sa kanya, hindi ko kay

LENA's POV Hindi ko alam kung bakit mas kinakabahan ako ngayong family dinner kaysa sa engagement party kagabi. Siguro dahil mas intimate ito, mas personal. At mas mahirap magpanggap sa harap ng mga pamilyang unti-unti nang pinagdurugtong ng isang kasunduang ayaw ko naman. Pero wala akong magawa, wala akong kakayahang tumanggi at umayaw. May kontratang nakatali sa akin at ang pamilya ko ay nanganganib ang buhay kung gugustuhin ko mang magback-out. The Mondragon grand estate was intimidating as ever. Mula sa mahabang driveway na napapalibutan ng manicured hedges hanggang sa napakalawak na mansyon na tila palasyo, lahat ay sumisigaw ng kapangyarihan. Minsan na niyang hinangaan ang lugar na iyon pero ngayon ay tila ba naging kulungan sa paningin niya. Parang ayaw ko ng tumuntong pa sa grand estate. Pagkahimpil ng sasakyan sa malawak na bakuran, bumaba kami ng sasakyan at tahimik akong naglakad sa tabi nina Mama at Papa, sinasanay ko na ang sarili kong tawagin sila sa ganong paraa

“What are you doing, Caelus?” tanong ko, nanginginig ang boses ko. Hindi makapaniwalang nasa harap ko ang binata. He pinned me against the stone wall, his gaze intense as our bodies pressed against each other. Pilit kong hinahabol ang normal na paghinga ko pero kahit anong gawin ko, hindi ako kumakalma. Paano ba ako kakalma kung ang lalaking nagpapagulo sa isip at damdamin ko ay nasa harap ko. Medyo madilim sa garden lanai pero may sapat na liwanag lang na nanggagaling sa buwan para masilayan ko ang guwapo niyang mukha. Hindi siya agad nagsalita. Instead, he looked at me as though he was reading me, down to the very core of my every reaction. “You’re asking what I’m doing?” sa wakas ay tanong niya. Napaatras ako ng bahagya, pero wala na akong natakbuhan. Mas lalo lang akong naipit sa pagitan niya at ng pader. “Let me go,” mahina kong sabi. Pero alam kong hindi niya ako pakakawalan. Hindi siya gumalaw. Sa halip, mas lalo siyang lumapit. Nahigit ko ang aking paghin

LENA's POV Pinasya kong manatiling manirahan sa Yangco Mansion. Mas maluwag akong nakakakilos doon. Mas magaan ang pakikitungo ng pamilyang Yangco, walang mabigat na tensyon na gaya sa grand estate ng mga Mondragon. Sa kabila ng nalalapit kong pagpapakasal kay Cullen, hindi pa rin ako ganap na komportable sa presensya ni Don Gerbacio. May kung anong bigat sa bawat tingin niya na palaging nagpapailang sa akin. Tutal, tatlong buwan na lamang at doon na rin naman ako maninirahan nang tuluyan. Dapat sanay na ako sa ideyang iyon pero tuwing sumasagi sa isip ko ang kasal… bumibigat ang dibdib ko. Kung may paraan lamang na umatras. Sa kabilang banda naman, tumuon na naman ang isip ko sa isang tao, ang nagpapagulo palagi ng isip at puso ko, si Caelus. Isang linggo na mula nang huli ko siyang makita. At ayaw ko mang aminin, namimiss ko na siya. Namimiss ko na siyang makita, makausap, mayakap at mahalikan. Malalim akong nag buntong hininga bago mabilis kong ipinilig ang aking ulo,