All Chapters of A Night of Possession: Chapter 91 - Chapter 100

“Time's up!” sabi ng host. Tumigil ang lahat. Dahan-dahan kaming umatras ni Chef Dorian, kapwa nakatingin sa dish namin—malinis, balanse, at may direksyon. “Judges, your thoughts?” tanong ng host. Lumapit ang mga hurado. Sinuri ang bawat dish bago tinikman. Tahimik ang lahat habang pinapanood ang mga judges. Tumapat ang mga ito sa amin ni Chef Dorian. “Balanced,” komento ng isa. “Ambitious,” dagdag ng isa pa bago tumingin kay Chef Dorian. “Your concept?” Tumahimik ang lahat ng naroon, ang atensyon ay nasa amin ni Chef Dorian, nagsimulang magsalita ang binata. He is calm, but confident. “This dish,” marahan niyang simula, “is about survival… and restraint.” Napatingin ang mga hurado, pati na rin ako. “We wanted to present a classic foundation,” patuloy niya, “but strip it down to its essentials—no excess, no noise. Just balance.” Tinuro niya ang plato. “The protein is seared hard—controlled aggression. The sauce… delicate, almost at risk of breaking. Because th

Tumunog ang timer, isang malinaw at matinis na hudyat na tapos na ang laban. Eksaktong naihulog ko ang huling sandok ng sabaw sa mangkok. Umangat ang manipis na usok mula rito, kasabay ng marahang pag-angat ng aking dibdib. Napakasimple lang ng dish ko. Hindi iyon pangkaraniwang makikita sa hapag ng mga mayayaman, isa iyong pagkain ng mahihirap, na gaya ko. Sa kabilang station, kabaligtaran ang aura. Isang marangyang presentasyon ang inilatag ni Chef Jensen, isang Foie Gras au Torchon na may Truffle Jus, sinamahan ng Saffron-infused Consommé at edible gold flakes. Kumikinang ang bawat detalye ng kanyang putahe, tila ba sinadya upang ipaalala sa lahat kung ano ang ibig sabihin ng 'elite cuisine.' Isang putahe na sumisigaw ng karangyaan at kapangyarihan. Ngumiti ang host habang humakbang sa gitna. “Bago natin tikman ang mga inihanda ninyo,” panimula nito, “nais ko munang itanong, Chef Dorian, bakit hindi ikaw ang nagluto para sa final round? Bakit ang iyong Assistant Chef na

"Lena, I have a surprise for you," sabi ni Caelus, mababa ang tinig ngunit may lambing na agad nagpabilis ng tibok ng puso ko. Napangiti ako at napatingin sa kanya. "What is it?" tanong ko, halatang excited. Ngumiti siya nang bahagya, parang may tinatagong sikreto. "Hmm… I’ll tell you in three days." Napalabi ako at bahagyang napasimangot. "Three days? Why not now?" Mahina siyang natawa at marahang pinisil ang ilong ko. "Just wait. I want it to be perfect." Hindi ko napigilang ngumiti. Parang napakahalaga ng araw na iyon. Muli ko siyang niyakap, isinandal ang ulo ko sa dibdib niya. "Okay… I’m excited. I can’t wait. I’m really curious about your surprise." Naramdaman ko ang paghalik niya sa tuktok ng ulo ko, habang humigpit ang yakap niya sa akin. "Me too," bulong niya. "I’m looking forward to that day." Nanatili kaming ganoon ng ilang sandali, tahimik ngunit puno ng damdamin. Para bang saglit na tumigil ang mundo para sa amin. Ngunit bumalik din agad ang realida

LENA’s POV Dinner time sa Yangco Mansion. Kabababa ko lang ng hagdan nang bumukas ang malaking pintuan ng sala. Doon ko nakita si Cullen, nakasuot ng usual niyang damit, coat and tie, sa kamay niya ay isang eleganteng bouquet ng mga bulaklak. Nagkaroon kaagad ng ngiti sa mga labi ko. "Cullen, you're here!" masigla kong bati habang naglakad palapit sa kanya. Ngumiti siya atsaka inabot niya sa akin ang pumpon. "These are for you," sabi niya. Tinanggap ko iyon, marahang hinaplos ang mga talulot. “Thank you… ang ganda.” First time lang niya akong bigyan ng bulaklak. Ngunit agad kong pinakalma ang sarili ko. Congratulatory gift lang ‘to, paalala ko sa isip ko. Dahil sa panalo ko kagabi sa culinary competition. "Cullen, can we talk?" maingat kong tanong. Ito na sana ang pagkakataon, ang sandaling matagal ko nang hinihintay. Kailangan kong sabihin sa kanya ang totoo. Kailangan niyang malaman ang tungkol sa amin ni Caelus. "Oh, sure," sagot niya agad, saka bahagyang ngumit

LENA's POV “I don’t think I can—” “No, Lena.” Mabilis na putol ni Cullen sa sasabihin ko. Mas mababa na ang boses niya ngayon, pero mas matigas. Mas mabigat. “I don’t care if there’s someone else in your heart right now,” dagdag niya, walang pag-aalinlangan. “You agreed to be my wife.” Napahawak ako ng mahigpit sa upuan. Parang unti-unting nauubusan ng hangin ang dibdib ko. “You are the only woman I will marry, Lena,” tuloy niya, mas malinaw na ngayon ang bawat salita. “No one else.” Napasinghap ako. Hindi ko alam kung ano ang mas mabigat, ang katotohanang may mahal akong iba, o ang paraan ng pagkakasabi niya na parang wala akong pagpipilian. “Cullen…” mahina kong tawag, halos pakiusap. Pero tumiim ang tingin niya sa akin. “You accepted me when no one else did,” sabi niya, mas tahimik pero mas totoo. “You stayed even when I pushed everyone away. You fixed something in me that no one else could.” Napapikit ako, dahil alam kong totoo iyon. Tinulungan ko siya sa kan