All Chapters of A Night of Possession: Chapter 121 - Chapter 130

CAELUS’ POV Nakasandal ako sa railings ng VIP section, isang kamay ang nakahawak sa wine glass habang tahimik na minamasdan ang ibaba. Pero wala akong pakialam sa expo, sa mga investors o sa mga taong pilit gustong makuha ang atensyon ko. Dahil ang mga mata ko ay nakatutok lamang sa iisang tao, kay Lena. Naroon siya sa stall ng Yangco Cuisine, hawak ang cellphone, halatang pinipigilan ang sobrang saya sa natanggap na balita. That smile—soft, radiant, dangerous—was still my fatal weakness. At doon ko muling inaming wala akong panalo laban sa babaeng iyon. Dahan-dahang sumilay ang ngiti sa labi ko, sapat na sa akin ang makita siyang masaya. “She looks happy." narinig kong boses ni Helios. Tumabi siya sa akin at sinundan ang direksyon ng mga mata ko. Hindi ako umimik, nanatili ang mga tingin ko kay Lena. “She should be.” muling saad niya, may amusement sa boses niya. “You sent us there to help her.” Sumimsim ako ng alak bago sumagot. “I simply didn’t let talent go

LENA's POV I swallowed hard. I couldn’t tell which was more dangerous, his closeness or the words slowly tearing down the defenses I had spent so long building. Isang linggo na rin mula noong huli ko siyang makita. At noong huli ko siyang makausap, ako mismo ang nagsabi na huwag na kaming mag-usap. Huwag na kaming magkita. Huwag na naming guluhin ang isa’t isa. Akala ko kaya kong panindigan iyon. Akala ko sapat ang distansya para makalimot pero heto ako ngayon, nakatayo sa harap niya,.at lihim na inaaming may bahagi sa akin na masayang nasilayan ko muli ang guwapong lalaking pilit kong iniiwasan. At iyon ang kinatatakot ko dahil paano ko siya maiiwasan, paano ko siya susubukang kalimutan, kung siya pala ang investor na nagkainteres sa Chef’s Touch? Gusto kong lumago ang restaurant ko. Hindi lang para sa pangarap ko kundi para magkaroon ako ng kakayahang suportahan ang pamilya ko. Para pagdating ng araw ay hindi ko na kailangang umasa kay Cullen o sa mga Mondragon. Kaya pi

LENA's POV Kinagabihan, tahimik na ang buong silid ko. Tanging ilaw ng bedside lamp ang nagbibigay ng malambot na liwanag sa paligid habang nakaupo ako sa gilid ng kama, suot ang simpleng pambahay na damit. Hawak ko ang cellphone ko ngunit hindi ko pa magawang tuluyang ipahinga ang isip ko mula sa maghapong paggawa. Ilalapag ko sana sa ibabaw ng drawer ang cellphone nang bigla itong nag-vibrate. Sinulyapan ko ang umilaw na screen, nakita ko na unknown number ito. Kumunot ang noo ko. Sino naman ang magte-text ng ganitong oras? Binuksan ko ang mensahe at binasa. Are you home already? Natigilan ako. Sandali akong hindi nakagalaw. Kilala ko ang paraan ng text message, hindi ako maaaring magkamali, it's Caelus. Pero iba ang numerong gamit niya. Of course. Nablock ko nga pala ang luma niyang number. Hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa. Napalunok ako bago mabilis na nag-type. Me: Yes. I’m already home. Agad ding dumating ang reply, parang kanina pa naghihintay

LENA's POV I thought signing the contract was the end of the meeting but I was wrong. “Sit,” Caelus said, opening another folder. Kumunot ang noo ko. “There’s more?” Muling tumaas ang isang sulok ng labi niya. “Did you think I invested without a growth strategy?” Sinundan ko siya sa adjoining conference room, mas intimate ito kaysa boardroom—lined with dark wood shelves, may architectural models, digital screens, at sa gitna ay isang malaking presentation board; nang makita ko ang nakasulat, napahinto ako. CHEF’S TOUCH EXPANSION PHASE I Nanlaki ang mata ko pagkabasa ko. “You prepared this already?” maang na tanong ko “I started a week ago.” A week bago pa ako pumayag—before today, before the contract. My chest tightened. Hindi ko alam ang dapat kong maramdaman. Pinindot niya ang remote. At doon, lumabas sa screen ang concept render ng bagong flagship restaurant. Glass-front kitchen. Private tasting room. Chef’s table. My breath caught. Hindi ako maka

LENA’s POV “I need to go home,” mahinang sabi ko. Matapos naming pagsaluhan ang mainit na halik tila bumalik ang kontrol ko sa sarili ko. Nagpapasalamat ako dahil may natitira pang pagpipigil sa akin. Dahil kung hindi ay baka kung saan umabot ang halik na iyon, at doon na ako nangangamba. Kailangan ko munang pag isipan pa ng mabuti ang mga gagawin ko. Handa na ba talaga akong magpadala ulit sa tukso at sa damdamin ko? Paano kung sundin ko nga ang puso ko subalit kapalit naman niyon ang kaligtasan ng pamilya ko. Kailangan ko munang pag isipan ng maraming beses. “Alright. I’ll drop you.” sabi ni Caelus na may kasama pang pagtango. Hindi na ako umimik pa simula niyon, tahimik lang kaming naglakad papasok sa elevator kahit ang paglabas. Hanggang sa lobby ay walang umiimik sa amin. Tila pinapakiramdaman lang din niya ako. Bahagya siyang nauuna sa akin habang nakasunod naman ako sa kanya. Bigla ay tumigil siya. At dahil malalim ang iniisip ko, hindi ko agad iyon na