All Chapters of A Night of Possession: Chapter 131 - Chapter 140

JULIE’s POV Nagngingitngit ang dibdib ko habang pinagmamasdan ang papalayong likod ni Caelus. Hindi man lang siya lumingon, kahit isang beses. Kahit kailan malamig ang turing niya sa akin, kung minsan pa nga ay parang hindi ako nag-e-exist. Kumuyom ang mga kamao ko, halos bumaon ang mga kuko sa palad ko. “What is it that Lena has that I don’t?” galit kong tanong, nanginginig ang boses ko sa pagpipigil. Kumpara sa kanya, nasa akin na ang halos lahat—ganda, figure, career, yaman, at ang pangalan ng pamilya ko. Maraming lalaking handang gawin ang lahat para lang mapansin ko, maraming nahuhumaling sa akin. Kaya hindi ko maintindihan kung bakit hindi ako makita ni Caelus. Bakit tila invisible ako sa paningin niya. Bakit hindi niya makita ang halaga ko at higit sa lahat, ang nararamdaman ko para sa kanya. Matagal ko na siyang gusto. At iyon ang pinakamasakit sa lahat. Walang sumagot sa mga kapatid ko. “She’s just a nobody,” dagdag ko, mas tumalim ang tono. “A nobody who go

JOSE LUCIANO’s POV Mula sa glass penthouse sa ikalabinlimang palapag, tahimik akong nakatanaw sa maliit na hardin sa labas, maayos, kontrolado, katulad ng gusto ko. Not like my grandchildren, who always seem to live on the edge of chaos, as if discipline is something optional rather than necessary. Everything I see from here is order. Everything below is structure. And everything I tolerate… must align with control. “Those little brats… they don’t even know what ‘on time’ means,” malamig kong sabi, hindi inaalis ang tingin sa tanawin. Bahagyang kumilos ang assistant ko sa likuran. “Did Julian call? Where are they?” tanong ko. “He called earlier, sir,” maingat niyang sagot. “They said they’re on the way. Traffic.” “Traffic,” ulit ko, may bahagyang diin. Excuse. Laging iyon ang excuse. Isinandal ko ang likod ko sa upuan at pumikit sandali. Pinipilit panatilihin ang pagiging kalmado pero hindi ako sanay maghintay lalo na sa sarili kong pamilya. Ilang minuto pa ang l

DON GERBACIO’s POV Sa loob ng private room, malayo sa ingay ng banquet hall, mas mabigat ang hangin doon. Tahimik pero May kaunting tensyon. Siguro, dahil parehong head family ang magkaharap ng mga sandaling iyon. Parehong makapangyarihan sa high society. Madalas nga lang na hindi nagpapakita sa marami ang matandang lalaki kaya mas kinakatakutan ngayon si Don Gerbacio. Aaminin ko—in his prime, Jose Luciano was one of the head figures who controlled high society back then. Ngunit nang pumanaw ang kanyang asawa, unti-unti siyang naging mailap at hindi na muling nasilayan sa lipunang iyon. At nang mawala ang kanyang pinakamamahal na apo, tuluyan na siyang umiwas at hindi na nakisalamuha sa iba. Ngunit kahit ganoon, dala pa rin niya ang presensya ng isang tunay na haligi ng kanilang pamilya. On the outside, he is calm and gentle. But deep inside, he knows he is just like him—cold and ruthless when necessary. Nakaupo ako sa tapat niya. “So,” panimula niya, mahinahon pero may big

LENA’s POV Nagpaalam ako kay Cullen na lalabas lang sandali upang sagutin ang tawag ng kapatid ko. Bahagya pa siyang tumango, abala sa kausap niyang mga tao, kaya tahimik akong umalis sa gitna ng ingay ng banquet hall. Paglabas ko sa hallway, agad akong sinalubong ng mas tahimik na paligid, malamlam ang ilaw, at ang ingay mula sa loob ay tila naging malayong ugong na lamang. Ngunit kasabay ng bawat hakbang ko, may kakaibang pakiramdam na gumapang sa katawan ko. Init, unti-unti, mula sa dibdib pababa. Napahinto ako sandali, napahawak sa pader. Bakit ganito…? Saglit akong tumigil at pinakiramdaman pa ang sarili, bumibigat ang mga paghinga ko. Pinasya kong dumiretso sa hotel room na inokupa ko kanina. Doon ako naghintay kay Cullen habang may meeting siya kanina, halos dalawang oras din akong nanatili roon, kaya pamilyar na sa akin ang lugar. Pagpasok ko, agad kong isinara ang pinto at saka sinagot ang tawag. Habang kausap ko ang kapatid ko, hinubad ko ang mataas kong he

JULIE’s POV Nagpapanic na ako. Hindi ko mahanap si Caelus. Saglit lang akong umalis dahil may kinausap ako para ayusin ang lahat ng kailangan para sa plano. Ngunit nang bumalik ako sa kanyang pwesto sa banquet hall, wala na siya roon. Inikot ko na ang buong lugar pero hindi ko na siya nakita pa. Hindi maaari ito. Kailangan ko siyang mahanap. Hindi ako puwedeng mabigo sa gabing ito. Hindi ko namalayang hinanap din ng mga mata ko si Lena. Mula sa di kalayuan, nakita ko si Cullen Mondragon, may mga kausap siya pero mapapansin ang panaka-nakang pagsulyap niya sa labas ng banquet hall. Hindi rin niya kasama si Lena. Nasaan si Lena? Bakit hindi niya kasama? Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko. “No… hindi maaari iyon,” bulong ko sa sarili habang nag uuumpisang kutuban. Mabilis akong lumapit kay Cullen. “Ah, Mr. Mondragon, can we talk for a sec?” lakas-loob kong sabi. Saglit niya akong tiningnan, bago siya nagpaalam sa kausap niya, isinama ko siy