All Chapters of A Night of Possession: Chapter 21 - Chapter 30

"Lena, I need a wife, and I want you to be the one to take on that role with me.” Napaawang ang labi ko at hindi ako kaagad nakapagsalita sa sinabi ni Cullen pero nang makabawi ako ay marahan kong binawi ang aking mga kamay at naiiling na tumingin sa kanya. “Hindi kita maintindihan Cullen, bakit kailangan mo akong alukin na maging asawa mo? Hindi ganon kadali ang pag aasawa, pang habang buhay iyon.” Sabi ko, “Mabait kang tao, nakagaanan na kita ng loob at ang totoo ay kaibigan na ang turing ko sayo. Hanggang kaibigan lang ang tingin ko sayo at wala akong nararamdaman para sayo,“ dagdag ko pa. “I understand you, Lena,” sabi ni Cullen, matatag ang tinig niya ngunit may bahid ng desperasyon. “But this isn’t about love or romance. It’s a contract marriage, pure and simple. You’ll be my fiancée for one year, and then we’ll go through with the wedding. I just need people around me to believe I’m already engaged, so my father will stop setting me up on blind dates with other women.” T

LENA’s POV Hindi ko na naitikom ang bibig ko magmula nang bumukas ang mataas na gate hanggang sa binabagtas ng sasakyan ang mahabang kalsada. Sa magkabilang daan, nakikita ko ang napakagandang landscape ng mga halaman at bulaklak, na tila ba nag-aanyaya sa akin na pumasok sa isang paraiso. Sa di kalayuan, natanaw ko ang napakalaki at napakagandang gusali—pahaba at mataas ang gusaling iyon. Sa gitna, nakita ko ang magandang fountain na may estatwa ng babae sa gitna na naglalabas ng tubig sa bangang hawak, na tila ba sumasayaw sa hangin. Nang tumigil ang sasakyan, doon ko lang narinig ang tinig ni Cullen. “We’re here at the Mondragon Grand Estate,” sabi niya habang nakangiting nakatingin sa akin. “Let’s go, Lena,” aniya pa. Bumaba muna si Allan at binuksan ang pinto ng passenger side. Bumaba si Cullen at inilahad ang kamay niya, ibinigay ko naman ang kamay ko at saka bumaba. “Maraming salamat,” sabi ko. Humahangang inilibot ko ang mga mata ko sa paligid. Mas magandang tingnan i

Kinabukasan, maagang nagising si Milena. Kaagad na nagtungo sa banyo upang maligo. Pagkalabas ko ng banyo ay nagtungo ako sa walk in closet. Isang simpleng bestida ang napila ko, nag apply lang ako ng pulbos at lipstick upang magkaroon ng kaunting kulay ang mukha ko. Inabot ko ang contact lenses na binigay sa akin ni Don Gerbacio kahapon, kahit nagtataka ako kung bakit kailangan kong itago ang totoong kulay ng mga mata ko. Kulay itim ang lenses, bahagya pa akong nanibago sa hitsura ko dahil sanay akong kulay abo ang mga mata ko, pero aaminin kong bagay pa rin sa akin ang kulay itim na mga mata na bumagay sa itim na itim kong buhok na hanggang likod ang haba. Lumabas ako ng silid ko upang magtungo sa kusina para ipagluto ng agahan si Cullen na papasok sa kumpanya. Kaagad akong binati ng mga tauhan sa kusina. “Good morning Miss Milena!” Halos sabay-sabay na bati ng mga ito. Nangiti ko ring binati ang mga ito. Pagkatapos kong magluto ay sinenyasan ko ang dalawang katulong na

LENA’s POV Hindi ko alam kung nalalasahan ko pa ba ang mga kinakain ko dahil sa nerbiyos na nararamdaman ko. Kanina ko pa napapansin ang mga pagsulyap sa akin ng bunsong kapatid ni Cullen, at hindi ko na siya magawang tingnan dahil sa nakakatakot na awra niya. I can feel Caelus’s mysterious, powerful aura radiating from him, and it’s downright intimidating when his eyes lock on me. "Lena, this soup and braised pork are really delicious," masayang sabi ni Cullen. "You really are the best cook," komento pa niya. Tumingin siya sa kapatid na nasa tapat ko. "Hey, Cael, did you know? Lena’s an amazing chef, her food’s the only thing I can actually eat." Pagmamalaki niya sa akin. Hindi ko narinig na nagsalita si Caelus, kaya lakas loob akong tumingin sa kanya. Dumoble ang kabog ng dibdib ko ng makitang nakatitig siya sa akin, his eyes were like a black hole, slowly pulling me in. Muli kong ibinaba ang mga mata ko at itinuon sa pagkain ang atensyon. Maya-maya, narinig ko ang pagtunog

LENA’s POV ‘It’s him!’ my mind screamed, and I could feel my pulse hammering against my ribs. ‘No, it can’t be!’ Pinilit kong ipunin ang lahat ng lakas ng loob, pagkatapos ay kinagat ko ang ibabang labi niya. Bumitaw siya sa pagkakahawak sa akin, at sinamantala ko ang pagkakataon upang makalayo. “F*ck!” he hissed, clutching his throbbing mouth. A thin line of blood seeped from the wound, glistening in the dim light, and his eyes flashed with a mixture of pain and fury. “Get out! Get out now!” Galit na sabi ko, matigas ang anyo, I could not afford to reveal that I was Miss Blue Butterfly, not here, not now. “I don’t know what you’re talking about! If you can’t respect me as your sister‑in‑law, then don’t act so rudely toward me!” Asik ko na matalim ang mga matang tiningnan siya. I pointed toward the door, my arm trembling with the weight of my own defiance, and fixed him with a cold, unflinching stare. “Leave. Now.” The words cut through the tension like a blade, and for