Lahat ng Kabanata ng Marked as His: A contract of Possession : Kabanata 1 - Kabanata 5

ELARA P.O.VHindi ko maalala kung kailan nagsimulang mawalan ng boses ang mundo ko. Ang alam ko lang, sa sandaling binuksan ko ang pinto ng penthouse na iyon, hindi na ako kay Elara Virelle. Ako ay naging pag aari na niya.Hindi dahil sinabi niya.Kundi dahil ramdam ko.Tahimik ang lugar, sobrang linis, sobrang lawak. Parang walang puwang para sa kahit anong pagkakamali. Ang sahig ay malamig sa ilalim ng paa ko, at bawat hakbang ko ay may echo na parang paalala na wala akong dapat galawin nang walang pahintulot. Amoy mamahalin ang hangin. Hindi pabango. Hindi bulaklak. Amoy kapangyarihan. Amoy kontrol.Nakatayo siya sa harap ng floor to ceiling window. Kael Mortis. Nakatagilid ang ulo, isang kamay nasa bulsa, ang isa may hawak na baso na hindi ko alam kung tubig ba o alak. Hindi siya lumingon agad. Parang alam niyang nandoon na ako. Parang matagal na niya akong hinihintay.“Close the door,” sabi niya, malamig, diretso.Sinunod ko. Hindi dahil gusto ko. Kundi dahil wala akong lakas par

ELARA POVMay mga sandali na mararamdaman mo ang panganib kahit wala pang nagsasalita.Naramdaman ko iyon sa hagdan pa lang.Tahimik ang buong penthouse pero mali ang uri ng katahimikan. Hindi ito payapa. Mabigat. Parang may bagyong nakatigil sa hangin, naghihintay lang ng signal para sumabog. Nakatayo ako sa ikalawang baitang ng marble stairs, hawak ang railing, hindi alam kung bababa ba ako o aakyat pabalik sa kwarto. Sa ibaba, nandoon sila. Mga lalaki naka suit. Mga taong sanay mag utos at sumunod. Pero ngayon, lahat sila ay parang estatwa.At sa gitna nila, si Kael.Hindi ko pa siya nakikitang ganito.Nakatayo siya sa harap ng mahabang mesa sa living area, may hawak na baso ng wine. Ang postura niya ay tuwid, kalmado sa unang tingin, pero ang mga daliri niya ay mahigpit na nakapulupot sa salamin. Ang mga mata niya ay madilim. Hindi galit na sumisigaw. Mas masahol. Galit na tahimik.“Say it again,” sabi niya, mababa ang boses, pero bawat salita ay parang kutsilyo.Isa sa mga lalaki

ELARA POVNagising ako sa tunog ng mababang boses.Hindi galit. Hindi rin malambing. Isang boses na malamig, kontrolado, parang walang nangyaring kahit ano kagabi.“Coffee. Black. No sugar.”Dahan dahan kong idinilat ang mga mata ko.Nasa kwarto pa rin ako. Pero wala na ang bigat sa leeg ko. Wala na ang init ng hininga niya. Wala na ang lalaking natulog na parang ako ang tanging pahinga niya. Ang kama ay maayos na ulit. Ang kurtina ay bahagyang nakabukas. Ang araw ay pumasok na parang walang pakialam sa kaguluhang nangyari kagabi.At doon ko siya nakita.Si Kael Mortis ay nakatayo sa gilid ng bintana, naka suit na naman, tuwid ang tindig, parang hindi kailanman bumagsak ang galit niya, parang hindi niya kailanman inilibing ang mukha niya sa leeg ko.Parang hindi niya ako niyakap.Parang hindi siya natulog.“Make sure the meeting room is ready by nine,” dagdag niya sa isang maid. “And cancel my lunch.”“Yes, sir,” sabay sabay na sagot ng mga tao sa paligid.Parang may invisible line sa