Chapter 3

ELARA POV

May mga sandali na mararamdaman mo ang panganib kahit wala pang nagsasalita.

Naramdaman ko iyon sa hagdan pa lang.

Tahimik ang buong penthouse pero mali ang uri ng katahimikan. Hindi ito payapa. Mabigat. Parang may bagyong nakatigil sa hangin, naghihintay lang ng signal para sumabog. Nakatayo ako sa ikalawang baitang ng marble stairs, hawak ang railing, hindi alam kung bababa ba ako o aakyat pabalik sa kwarto. Sa ibaba, nandoon sila. Mga lalaki naka suit. Mga taong sanay mag utos at sumunod. Pero ngayon, lahat sila ay parang estatwa.

At sa gitna nila, si Kael.

Hindi ko pa siya nakikitang ganito.

Nakatayo siya sa harap ng mahabang mesa sa living area, may hawak na baso ng wine. Ang postura niya ay tuwid, kalmado sa unang tingin, pero ang mga daliri niya ay mahigpit na nakapulupot sa salamin. Ang mga mata niya ay madilim. Hindi galit na sumisigaw. Mas masahol. Galit na tahimik.

“Say it again,” sabi niya, mababa ang boses, pero bawat salita ay parang kutsilyo.

Isa sa mga lalaki ang nagsalita. Nanginginig ang boses. “Sir… one point three billion. Diverted funds from the offshore account. We’re still tracing—”

Hindi niya pinatapos.

Bigla niyang pinisil ang baso.

Narinig ko ang tunog ng basag na salamin bago ko nakita ang dugo. Kumalat ang wine sa sahig, humalo sa pula ng dugo mula sa palad niya. Walang kahit sinong gumalaw. Walang sumigaw. Walang lumapit. Parang alam ng lahat na kahit paghinga ay delikado sa sandaling iyon.

Napahawak ako sa railing. Hindi ko namalayang huminto ang paghinga ko.

Hindi siya umimik. Tinitigan niya lang ang dugo sa kamay niya, parang wala lang. Parang hindi niya ramdam ang sakit. Mas lalo akong kinilabutan doon.

“Get out,” sabi niya.

Walang sumagot.

“Now,” ulit niya, mas mababa, mas delikado.

Isa isang umalis ang mga tao, mabilis pero tahimik, parang mga multo. Naiwan siyang mag isa sa gitna ng malawak na espasyo. At ako, nakatayo pa rin sa hagdan, nagyeyelo sa kinatatayuan ko.

Gusto kong umatras. Gusto kong magtago. Pero hindi gumalaw ang katawan ko.

At doon niya ako nakita.

Hindi ko alam kung paano. Parang may sixth sense siya. Biglang umangat ang tingin niya at nagtagpo ang mga mata namin. Sa sandaling iyon, parang bumagsak ang mundo ko. Hindi ko nakita ang galit. Nakita ko ang isang bagay na mas delikado. Pagkawala ng kontrol.

Dahan dahan niyang itinaas ang kamay niya. Hindi yung duguan. Yung isa. At kumilos ang daliri niya, isang simpleng senyas.

“Come here.”

Nanikip ang dibdib ko. Ayokong bumaba. Ayokong mapalapit sa lalaking kakabasag lang ng salamin gamit ang kamay niya. Pero ang mga paa ko ay gumalaw na parang hindi na akin. Isa isang hakbang pababa. Ang bawat yabag ay parang paghuhusga.

Pagdating ko sa huling baitang, huminto ako.

Sobrang lapit na niya. Naamoy ko ang wine. Ang metal ng dugo. Ang pabango niya na palaging maayos pero ngayon ay may halong panganib.

“Look at me,” sabi niya.

Tumingin ako. Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng lakas.

Tinaas niya ang duguang kamay niya, parang titingnan ko, parang ipapakita niya sa akin ang pinsala. Bigla kong naisip na baka sa akin niya ilabas ang galit niya. Baka ito na ang kapalit ng kaligtasan ko.

Pero hindi iyon ang nangyari.

Sa halip, inilapag niya ang basag na salamin sa mesa. Lumapit siya sa akin at bigla niya akong hinila papalapit sa kanya. Hindi marahas. Hindi rin maingat. Parang desperado.

At niyakap niya ako.

Nanigas ang katawan ko.

Ang ulo niya ay napunta sa balikat ko. Ang noo niya bahagyang dumampi sa leeg ko. Nararamdaman ko ang paghinga niya. Mabigat. Mainit. Parang pinipigilan niya ang sarili niya.

Wala ni isang taong nagsalita. Parang huminto ang oras.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako huminga. Parang bato. Parang kung kikilos ako ay may masamang mangyayari.

Bahagya niyang inamoy ang leeg ko. Hindi bastos. Hindi bastang. Parang isang taong kumakapit sa tanging bagay na nagpapaalala sa kanya na tao pa siya.

Unti unti, naramdaman ko ang pagbabago.

Ang bigat sa hangin ay humupa. Parang huminahon ang bagyo. Ang yakap niya ay humigpit sandali, tapos dahan dahang lumuwag. Ramdam ko ang paghinga niyang bumagal.

“You,” bulong niya, sobrang hina na ako lang ang nakarinig. “You make me calm.”

Nanlaki ang mata ko. Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

Tumayo siya ng tuwid, pero hindi niya ako binitiwan agad. Isang kamay niya ay nasa likod ko pa rin, parang ayaw niyang mawala ang koneksyon. Tumingin siya sa paligid. Walang kahit sinong gumalaw. Walang kahit sinong nagsalita.

“Clean this,” sabi niya sa wala. “And find out who did it.”

Saka lang siya tumingin ulit sa akin.

“You’re shaking,” sabi niya.

Hindi ko namalayang nanginginig pala ako.

“Come,” sabi niya.

Hinawakan niya ang kamay ko at dinala ako palabas ng lugar na iyon. Sa likod namin, walang nagsalita. Walang sumunod. Parang alam nilang may hangganan ang sandaling iyon na hindi dapat gambalain.

Pagpasok namin sa isang mas tahimik na kwarto, saka niya binitiwan ang kamay ko.

“I didn’t mean to scare you,” sabi niya, walang galit sa boses niya ngayon.

Hindi ko alam kung ano ang isasagot. “You didn’t… hurt me.”

Tumango siya. “I won’t.”

Lumapit siya ulit, pero mas maingat ngayon. Itinaas niya ang kamay niya, yung hindi duguan, at inayos ang buhok ko na nagulo.

“You shouldn’t see me like that,” sabi niya.

“Like what,” tanong ko.

“Out of control,” sagot niya.

Tahimik kami sandali.

“You shouldn’t calm me,” dagdag niya. “That’s dangerous.”

Para kanino, gusto kong itanong. Para sa kanya o para sa akin.

Pero hindi ko tinanong.