Chapter 2

ELARA P.O.V

Nagising ako sa katahimikan.

Hindi yung ordinaryong tahimik na naririnig mo kapag madaling araw. Iba ito. Mabigat. Parang may matang nakamasid kahit sarado ang pinto, kahit mag isa ka lang. Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, pilit inaalala kung nasaan ako. Ilang segundo bago bumalik lahat. Ang kontrata. Ang penthouse. Siya.

Kael Mortis.

Bumangon ako at naupo sa gilid ng kama. Nakasuot pa rin ako ng damit na ibinigay ng assistant niya kagabi. Masyadong sakto ang sukat, parang alam na alam nila ang katawan ko. Isa na namang paalala na mula nang pumasok ako sa mundong ito, wala nang bagay na aksidente.

Lumapit ako sa bintana. Ang araw ay unti unti nang sumisilip sa pagitan ng mga gusali. Ang siyudad ay mukhang tahimik mula rito, parang walang gulo, walang utang, walang takot. Parang pwede kang magpanggap na ligtas ang mundo.

May tunog ng yapak sa labas ng kwarto.

Hindi ako gumalaw. Hindi ako tinawag. Alam kong siya iyon. Hindi ko alam kung paano, pero alam ko. Ang presensya niya ay parang bumabago sa hangin.

Bumukas ang pinto.

“Get dressed,” sabi niya, diretso. “Breakfast in ten minutes.”

“Okay,” sagot ko agad.

Tumingin siya sa akin, mula ulo hanggang paa. Walang emosyon ang mukha niya pero ramdam ko ang pagsusuri. Parang sinusukat niya kung kumpleto pa ba ang pag aari niya.

“Did you sleep,” tanong niya.

“Hindi masyado.”

“Expected,” sagot niya. “You’ll adjust.”

Umalis siya na parang wala lang. Naiwan akong nakatayo, nanginginig sa kakaibang halo ng inis at kaba. Ayokong masanay. Ayokong maging normal ito. Pero may parte sa akin na alam na unti unti na akong hinihigop ng sistema niya.

Pagdating ko sa dining area, nandoon na siya. Nakaupo sa dulo ng mahabang mesa, may tablet sa harap niya, may kape sa gilid. Parang isang eksenang galing sa pelikula. Ang kaibahan lang, ako ang babae sa eksenang walang script.

“Sit,” sabi niya, hindi tumitingin.

Umupo ako sa tapat niya. May nakahain na almusal. Hindi ko alam kung ano ang tawag sa kalahati ng pagkain, pero mukhang mamahalin.

“You eat,” sabi niya. “You look thinner than last night.”

Napakunot ang noo ko. “You noticed?”

Ngumiti siya ng bahagya. “I notice everything that belongs to me.”

Sumikdo ang sikmura ko. Hindi ko alam kung sa hiya, galit, o kaba.

Habang kumakain kami, tahimik lang siya. May mga sandaling may tumatawag sa tablet niya. Mabilis siyang sumagot, malamig ang tono. Billionaire siya. Ramdam mo sa paraan ng pag galaw niya. Parang ang oras mismo ay sumusunod sa kanya.

“After breakfast, you’ll meet my security head,” sabi niya bigla.

“Why?”

“Because I don’t like surprises,” sagot niya. “And you are now a potential liability.”

“Liability?” ulit ko.

Tumango siya. “Anyone who touches you without my permission dies. I want you to understand that.”

Nanlaki ang mata ko. “That’s not protection. That’s—”

“Control,” tapos niya. “Yes.”

Tumayo siya. Lumapit sa akin. Hindi ako gumalaw. Inilagay niya ang kamay niya sa mesa, malapit sa kamay ko pero hindi hinawakan.

“You were never safe before me,” sabi niya nang mababa ang boses. “You just didn’t know how close you were to losing everything.”

Tumingin siya sa mata ko. “Now you are safe. Because you are mine.”

Nang umalis siya, nanginginig ang kamay ko. Gusto kong tumakbo. Gusto kong sumigaw. Pero wala akong pupuntahan. At mas masahol doon, may parte sa akin na naniniwala sa kanya.

Ilang oras ang lumipas sa mga paliwanag ng security team. Mga ruta, mga bawal, mga dapat tandaan. Lahat ay umiikot sa isang pangalan. Kael Mortis. Para bang ang mundo ay umiikot sa kanya at ako ay isang bagong bagay na kailangan nilang protektahan.

Bandang hapon, tinawag niya ulit ako sa opisina niya. Mas maliit kaysa sa penthouse, pero mas nakakatakot. Ang mga pader ay puno ng salamin. Wala kang maitatago.

“Sit,” sabi niya.

Umupo ako sa harap ng mesa niya.

“You’re angry,” sabi niya bigla.

“Hindi,” sagot ko agad.

Ngumiti siya. “That was a lie.”

Napabuntong hininga ako. “You don’t get to decide what I feel.”

Tumayo siya. Lumapit. Umupo sa gilid ng mesa, nakaharap sa akin.

“I decide everything that affects you,” sabi niya. “Your feelings affect your actions. Your actions affect my control.”

“Hindi ako gamit,” sabi ko, nanginginig ang boses.

Hindi siya nagalit. Mas lalo lang siyang naging tahimik.

“You signed a contract,” sagot niya. “You became one.”

Tumayo siya at lumapit pa. Itinaas niya ang kamay niya at hinawakan ang baba ko. Hindi masakit. Hindi rin magaan. Sakto lang para maramdaman kong wala akong kawala.

“Look at me,” utos niya.

Tumingin ako.

“You think I don’t know you hate this,” sabi niya. “I see it. I allow it.”

“Why?” tanong ko, halos pabulong.

“Because resistance makes obedience sweeter,” sagot niya.

Binitiwan niya ako at umatras.

“But don’t confuse my patience with mercy,” dagdag niya. “You are free to feel. You are not free to leave.”

Paglabas ko ng opisina niya, pakiramdam ko ay mas mabigat ang bawat hakbang. Sa loob ng ilang oras, binura niya ang dating mundo ko at pinalitan ng mundo niya.

Nang gabing iyon, tumayo ako sa balkonahe, hawak ang telepono ko. Walang signal. Walang paraan para tumakas. Sa ibaba, ang siyudad ay kumikislap, parang nang aakit.

May tumayo sa likod ko.

“Thinking of jumping,” tanong niya.

“Thinking of freedom,” sagot ko.

Tumabi siya sa akin, hindi kami nagkatinginan.

“Freedom is a luxury,” sabi niya. “And luxury has owners.”

Tumingin siya sa akin. “You’ll learn to live like this.”

Hindi ako sumagot.

Sa sandaling iyon, malinaw na malinaw sa akin ang katotohanan.

Si Kael Mortis ay hindi lang bilyonaryo.

Hindi lang siya makapangyarihan.

Isa siyang lalaking sanay mag angkin.

At ako ang susunod niyang mundo.