Chapter 4

ELARA POV

Hindi ko alam kung ilang oras ang lumipas matapos ang gulo sa ibaba.

Ang alam ko lang, nasa kwarto na kami. Hindi yung kwarto ko. Hindi rin yung opisina niya. Isang mas tahimik na espasyo sa loob ng penthouse, may ilaw na dim, may kurtinang makapal na parang sinadya para itago ang mundo. Nakatayo ako sa gitna ng silid, hindi pa rin maalis ang bigat sa dibdib ko. Ang amoy ng wine at dugo ay parang nakadikit pa rin sa alaala ko.

Sa likod ko, narinig ko ang pinto na isinara niya.

Hindi malakas. Hindi padabog. Isang maingat na tunog, parang ayaw niyang magulat ako.

“You should sit,” sabi ni Kael, mababa ang boses.

Umupo ako sa gilid ng kama, tuwid ang likod, nakapatong ang mga kamay ko sa tuhod. Pakiramdam ko parang hinihintay ko ang hatol ko. Sa likod ng isip ko, bumabalik ang imahe ng basag na salamin sa kamay niya. Ang dugo. Ang galit na kaya niyang itago sa isang iglap.

Narinig ko ang mabigat niyang paghinga.

“They crossed a line,” sabi niya, mas para sa sarili niya kaysa sa akin. “People forget who they work for.”

“Someone stole from you,” sabi ko, mahina.

“Someone tried,” sagot niya. “No one steals from me.”

Tumayo siya sa harap ko. Tinitigan niya ako nang matagal, parang tinitimbang kung dapat ba siyang magsalita pa. May galit pa rin sa mga mata niya, pero hindi na iyon para sa akin. Mas parang pagod.

“You shouldn’t have seen that,” sabi niya ulit.

“I was already there,” sagot ko. “I couldn’t move.”

Tumango siya, parang naiintindihan niya. Lumapit siya at biglang umupo sa harap ko, sa sahig, nakasandal ang likod niya sa kama. Nagulat ako. Hindi ko inaasahan iyon. Hindi ko inaasahan na ang lalaking kinatatakutan ng lahat ay uupo sa sahig sa harap ko na parang wala na siyang lakas.

“You don’t have to be afraid of me,” sabi niya.

Hindi ko alam kung kasinungalingan iyon o paalala lang.

Sa labas ng kwarto, may mga boses. Malalalim. May pagtatalo. Naririnig ko ang pangalan niya. Ang pera. Ang salitang betrayal. Hindi ko maintindihan lahat, pero alam kong galit na galit siya kanina. At ngayon, parang inuubos ng galit na iyon ang natitirang lakas niya.

Bigla siyang tumayo. Lumapit siya sa kama at humiga, hindi man lang nag alis ng sapatos. Humarap siya sa akin, ang ulo niya ay dumampi sa tiyan ko.

Nanigas ako.

“Kael,” sabi ko, halos pabulong.

“Stay,” sabi niya agad. Isang salita lang. Isang utos. Isang pakiusap.

Hindi ako gumalaw.

Ilang segundo ang lumipas. Nararamdaman ko ang paghinga niya. Mabagal. Mabigat. Ang noo niya ay nasa may leeg ko na ngayon. Ang bigat ng katawan niya ay parang unti unting nawawala.

Sa labas, mas lumakas ang boses. May sumigaw. May tumutol. Parang may argumentong nagpapatuloy tungkol sa nawalang one point three billion. Naririnig ko ang sigaw ng isa sa mga tauhan niya, galit, desperado.

Kael did not move.

Instead, mas isinubsob niya ang mukha niya sa leeg ko.

Naramdaman ko ang init ng hininga niya sa balat ko. Ang tibok ng puso ko ay bumilis. Hindi dahil sa takot lang. Kundi dahil sa kakaibang intimacy na hindi ko alam kung paano haharapin.

“Kael,” ulit ko.

“Don’t move,” sabi niya, mas mahina ngayon. “Just… stay.”

Sa unang pagkakataon, wala siyang kontrol sa boses niya. Pagod ito. Basag. Parang isang lalaking matagal nang hindi nagpapahinga.

Unti unti, naramdaman kong bumagal ang paghinga niya. Ang bigat sa katawan ko ay naging pamilyar. Parang nakatulog siya doon mismo. Sa leeg ko. Parang ang mundo sa labas ay hindi na mahalaga.

Hindi ko alam kung paano ako hihinga.

Sa labas ng kwarto, may katahimikan bigla. Parang naramdaman ng lahat na may hangganan ang galit niya ngayong gabi. Walang pumasok. Walang kumatok. Walang naglakas loob magsalita.

Nakatulog siya.

Si Kael Mortis, ang lalaking kayang sirain ang mundo ng iba sa isang utos, ay mahimbing na natutulog sa leeg ko.

Dahan dahan kong inangat ang kamay ko, nanginginig. Hindi ko alam kung bakit ko ginawa. Marahan kong inilapag ang kamay ko sa balikat niya. Ramdam ko ang tensyon sa mga kalamnan niya kahit tulog. Parang handa pa rin siyang lumaban kahit sa panaginip.

Sa labas ng bintana, kumikislap ang siyudad. Hindi ko alam kung ilang oras pa ang lilipas. Hindi ko alam kung anong mangyayari kapag nagising siya.

Ang alam ko lang, sa sandaling iyon, ako ang pahinga niya.

At iyon ang pinaka delikado sa lahat.

May kumatok sa pinto.

Isang beses lang.

Tumigil ang kamay ko. Hindi gumalaw si Kael.

“Sir,” sabi ng isang boses sa labas, maingat. “Everything is contained. The funds will be recovered.”

Walang sagot.

Nag antay sila. Walang sumagot.

Umatras ang boses. Umalis.

Nanatili kaming ganoon. Ako, nakaupo. Siya, natutulog sa akin. Parang isang lihim na eksenang walang dapat makakita.

Unti unti, naramdaman kong bumigat ang talukap ng mata ko. Hindi dahil inaantok ako, kundi dahil pagod na pagod na rin ako. Sa takot. Sa kaba. Sa emosyon.

Pero hindi ako pumikit.

Takot akong gumalaw. Takot akong magising siya. Takot sa kung anong magiging Kael Mortis kapag nagising siya.

Dahan dahan, bahagyang gumalaw ang ulo niya. Umungol siya ng mahina. Mas lalo siyang lumapit. Ang braso niya ay umangat at napadapo sa bewang ko. Hindi mahigpit. Parang instinct lang.

Ang puso ko ay halos lumabas sa dibdib ko.

Hindi ko siya tinulak.

Hindi ko siya niyakap pabalik.

Nanatili lang akong nandoon, parang haligi, habang ang lalaking kinatatakutan ng lahat ay humihinga nang maayos sa leeg ko, sa gitna ng kaguluhan na siya mismo ang may gawa.

Sa labas ng kwarto, ang mundo niya ay nag aayos ng gulo.

Sa loob, ako ang tahimik na sentro ng bagyo.

At alam kong kapag dumilat siya, wala na akong babalikan na dating ako.