《Ms. Angas at Mr. Arogante》全部章節：第 91 章 - 第 100 章

JenelynMabilis kong inayos ang mga gamit ko, kahit ramdam ko pa rin ang bigat ng katawan ko mula sa training na halos dumurog sa lahat ng energy ko. Isa-isa kong hinawakan ang mga damit, pinaghiwalay ang marurumi sa malilinis, at saka ko maingat na sinalansan ang mga iyon sa loob ng cabinet.Hindi na pwedeng bara-bara ngayon—hindi dito, hindi sa condo ni Bradley. Kahit ayoko aminin, alam kong kaya niyang mapansin kahit ang pinakamaliit na kalat. At sa ugali niyang ‘yon, siguradong hindi lang simpleng puna ang maririnig ko kapag nagkataon.“Hindi na ako papayag na mapagalitan ulit,” bulong ko sa sarili ko habang inaayos ang huling tupi ng damit. May bahagyang determinasyon sa galaw ko, kahit may kasamang pagod ang bawat kilos.Nang matapos ako, napaatras ako ng kaunti at pinagmasdan ang kabuuan ng kwarto ko. Maayos na ulit, malinis, at kahit papaano ay presentable. Hindi na siya mukhang dinaanan ng bagyo kagaya kanina. Napabuntong-hininga ako, saka marahang tumango sa sarili ko, tila n

BradleySa totoo lang, para sa aming dalawa ang pagkain na in-order ko.Pagdating ko pa lang kanina, napansin ko na agad ang estado niya—kakagising lang, halatang pagod, at tila wala pang malinaw na plano kung ano ang kakainin. Hindi naman ako ignorante sa gano’ng klaseng sitwasyon.Alam ko kung gaano kahirap kumilos kapag kulang sa pahinga, lalo na kung galing sa training. Kaya nang makapasok ako sa silid ko, halos hindi na ako nagdalawang-isip. Kinuha ko agad ang phone ko at nag-order ng pagkain mula sa isang food delivery app, pinili ang mga ulam na alam kong sapat para sa dalawang tao.Hindi ko iyon ginawa dahil obligado ako. At lalong hindi dahil may nagsabi sa akin na gawin iyon.It was simply… practical.Habang hinihintay ang order, nagpalit ako ng damit at nagbukas ng ilang email na kailangan kong i-check. Normal na gawain. Walang espesyal. Pero sa gitna ng pagbabasa ko, narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto mula sa silid niya, kasunod ang tunog ng mga paa na papunta sa kus

Bradley Masamang tingin ang binigay ko sa mga kaibigan ko ng sunod-sunod silang nagbatian kay Jenelyn na may kasamang yakap. Ang nakakainis, lahat sila ay nakatingin sa akin habang ginagawa iyon na tila ba nang-iinis. Ano ba ang babaeng 'to, payag na mayakap ng kung sino! Kung makatawag ng future husband sa akin ay ganon na lang tapos ganyan siya umakto? “Kamusta ang three days military training?” tanong ni Ox, halatang excited pa rin matapos maghiwalay sa yakap sina Jenelyn at David. “Okay naman,” sagot ni Jenelyn, bahagyang iniikot ang balikat na parang ramdam pa rin ang bigat ng training sa katawan niya. “Masakit lang sa katawan.” “Akalain mo ‘yan,” sabat ni Gareth habang napapalingon sa akin na may halong ngisi, parang may naiisip na naman na hindi ko gugustuhing marinig. “Iba talaga si Jen.” Hindi ko sila pinansin at nanatiling nakatuon ang atensyon ko sa kanila at tuluyan ng nakalimutan ang babaeng nasa tabi ko. “You’re here to play?” tanong ni David kay Jenelyn

Jenelyn“Yohoo!!!”Napapikit ako nang mariin at napahinga nang malalim, pilit pinipigilan ang sarili na hindi mapangiwi habang iniikot ko ang mga mata ko. Hindi lang basta malakas ang sigaw nina Denise at Marie—parang sinadya nilang ipaalam sa buong hallway ang narating nila. Ilang estudyante ang napalingon sa amin, may iba pang napahinto sa paglalakad, curious kung anong meron sa harap ng bulletin board.Nakatayo kami sa announcement section ng bulletin board kung saan nakapaskil ang listahan ng lahat ng sumali sa Salazar Jewelry Design Competition. Maayos na naka-print ang bawat pangalan, may katapat na score, at malinaw na naka-highlight ang top ten—ang mga pasok sa finals.At naroon ang pangalan nina Denise at Marie.“Hindi ako makapaniwala…” mahina pero nanginginig sa excitement na sabi ni Marie habang nakatitig sa papel, parang hindi sapat ang isang tingin para paniwalaan ang nakikita. “Denise… totoo ba ‘to? Pasok tayo?”“Hindi lang pasok,” mabilis na sagot ni Denise, halos mapat

JenelynMaingat kong ipinarada ang aking motor sa basement parking ng building, sa bahaging nakatalaga para sa mga empleyado. Tahimik ang paligid, tanging ugong ng ilang sasakyan at mahinang yabag ng mga dumaraang staff ang maririnig. Dahan-dahan kong tinanggal ang helmet ko at isinabit iyon sa aking braso bago ako tuluyang bumaba.Habang naglalakad papunta sa elevator, hindi ko maiwasang mapaisip kung bakit bigla akong pinatawag ni Bradley. Hindi naman siya ang tipo na basta-basta nagpapatawag nang walang malinaw na dahilan.Pagpasok ko sa elevator at pagpindot ng floor kung saan naroon ang opisina niya, napabuntong-hininga ako. May kung anong pakiramdam na hindi ko maipaliwanag na parang may kakaibang mangyayari, o baka naman nag-o-overthink lang ako.Ilang segundo lang ang lumipas ay bumukas na rin ang elevator, at agad akong sinalubong ng malamig at pormal na hallway na parang sumasalamin sa personalidad ng “boss” ko.“Jen,” bati sa akin ni Charles nang makita niya akong papalapit.