《Ms. Angas at Mr. Arogante》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

JenelynHindi ko pa rin maalis sa isip ko ang isang bagay.Bukod sa hindi ko siya nakita sa charity gala ng Shooters Club, malinaw na alam ni Lex ang tungkol sa bidding. Hindi lang basta narinig—parang sigurado siya, parang nandoon siya mismo. At higit sa lahat, paano niya nalaman ang tungkol sa pagiging future Mrs. Salazar ko sa isa sa magkakapatid?Hindi iyon basta tsismis na madaling makuha.Ibig sabihin… may access siya.Wait— may pagkakataon ba na may lumabas sa bibig ko?Napailing na lang ako, I don’t remember.Napatingin ako sa kanya, dahan-dahan, sinusuri ang ekspresyon niya na tila ba may itinatago. Hindi ko mabasa nang buo ang nasa isip niya, pero ramdam ko—hindi siya simpleng observer lang sa eksenang ito.Pakiramdam ko, mas marami siyang alam kaysa sa ipinapakita niya.“Kusang in-offer ni Nathan iyon, hindi hiningi ni Christine.”Naputol ang pagsusuri ko kay Lex nang marinig ko ang depensa ni Celetse. Mabilis ang tono niya, parang gustong tapusin agad ang usapan bago pa ito

Jenelyn“Charles!”Napaitlag ako sa bigla at malakas na pagtawag ni Bradley na tila umalingawngaw sa buong opisina. Napataas agad ang tingin ko mula sa ginagawa ko at doon ko siya nakita—nakatayo sa pintuan ng kanyang opisina, tuwid ang tindig, at halatang may hinahanap. May kakaibang urgency sa paraan ng pagkakatayo niya, na para bang hindi siya sanay na maghintay.Sa sandaling nagtama ang mga mata namin, kusang umangat ang sulok ng labi ko at ngumiti ako sa kanya. Hindi ko alam kung bakit ko iyon ginagawa—siguro dahil nasanay na lang ako. Pero gaya ng inaasahan ko, hindi niya iyon sinuklian. Sa halip, isang matalim at halos malamig na tingin ang ibinalik niya sa akin.Napailing ako sa sarili ko.Ang sungit talaga.“Wala si Sir Charles,” sabi ko habang tumatayo at dahan-dahang lumalapit sa kanya. Sinadya kong panatilihing casual ang tono ko kahit alam kong hindi naman niya ako pakikitunguhan nang maayos. “May kailangan ka?”“Oo,” sagot niya agad, walang pag-aalinlangan at walang kahit

BradleyNumber one konsehal ng lungsod si David, pero hindi doon nagtatapos ang bigat ng apelyido niya. Kung tutuusin, mas malawak pa ang saklaw ng impluwensya ng pamilya nila kaysa sa simpleng posisyon sa gobyerno.Nagmula siya sa isang angkan na parehong nakaugat sa politika at military. Ang kanyang ama ay isang kilalang political figure—isang lalaking sanay humawak ng kapangyarihan at kayang kontrolin ang takbo ng mga desisyon sa lungsod. Samantalang sa panig naman ng kanyang ina nanggagaling ang dugong militar—isang pamilyang kilala sa disiplina, ranggo, at koneksyon sa loob ng sandatahang lakas.Pero ang mas kahanga-hanga sa lahat, ang ina niya mismo ang kumalas sa nakasanayang landas ng kanilang angkan.Sa halip na sundan ang yapak ng military background nila, pinili nitong magtayo ng sariling negosyo. Isang desisyong hindi naging madali, pero nagbunga ng mas matinding tagumpay.Sa kasalukuyan, siya ang nag-iisang may-ari ng isa sa pinakakilalang grocery chains sa bansa—isang neg

JenelynHindi ko akalain na mapipilitan akong magpakita nang ganito kaaga.Hindi pa naman tuluyang nailulunsad sa market ang pacemaker, pero heto ako ngayon—papunta sa South Korea para harapin ang isang desisyong maaaring magbago ng direksyon ng buong kumpanya.Hindi pa man fully released ang produkto dito, kailangan ko nang humarap sa mga taong hindi ko kilala, sa isang board na siguradong hindi basta-basta mapapabilib.At higit sa lahat, bilang ako.Hindi bilang isang pangalan lang sa likod ng papel.Kundi bilang mismong tao.Ang totoo, hindi ko naman talaga plano na ilantad ang sarili ko nang ganito kaaga. Hangga’t maaari, gusto kong manatiling tahimik lang—gumagalaw sa likod ng eksena, walang nakakakilala, walang nakikialam.Pero mukhang hindi ganoon kadali.Ang lahat ay nagsimula dahil kay Dok Shei, isang kaibigan kong doktor na matagal ko nang pinagkakatiwalaan. May kakilala siya sa isa sa pinakamalalaking private hospitals sa South Korea, at nang ipakilala niya ang pacemaker nam

Jenelyn“Nandito ka din?” takang tanong ni Charles, at malinaw sa ekspresyon ng mukha niya na hindi niya inaasahan ang pagkikita namin dito. Bahagyang nakaangat ang kilay niya habang nakatingin sa akin, tila ba sinusubukang ikonekta ang lahat kung paano ako napunta rito.Hindi ko agad sinagot ang tanong niya. Sa halip, tinitigan ko muna siya nang ilang segundo, pilit pinapanatiling kalmado ang sarili ko kahit ramdam ko ang kakaibang tensyon na biglang sumingit sa pagitan naming dalawa.“Anong ginagawa mo dito?” balik kong tanong, medyo mas diretso ang tono. Hindi ko alam kung ako ba ang mas nagugulat o siya, pero sa itsura niya, parang hindi ganoon kalaki ang shock na makita ako rito.“Later na lang,” sagot niya, bahagyang itinaas ang kamay na parang pinipigilan muna ang usapan. “Ayusin muna natin ‘to. Pagkasunduin muna natin ang mga driver.”Napalingon ako sa dalawang driver na kanina pa nag-uusap. Kita sa galaw ng katawan nila na hindi pa rin sila nagkakaintindihan, kaya huminga ako