جميع فصول : الفصل -الفصل 107

Jenelyn“She’s working here, too?” tanong ko, ako na rin ang bumasag sa katahimikan na kanina pa nakasabit sa pagitan naming tatlo. Kahit na gusto kong hintayin si Bradley na maunang magsalita, hindi ko na natiis ang bigat ng atmosphere sa loob ng opisina.Si Charles ang sumagot. “She started this week,” sabi niya, maingat ang tono na parang nag-iingat na hindi lalo pang uminit ang sitwasyon.Napabuntong-hininga ako nang mahina habang bahagyang sumandal sa upuan. So Clarabelle wasn’t just passing by—nandito na talaga siya. Permanent. The thought alone was enough to irritate me, pero hindi ko iyon pinahalata. Instead, pinanatili kong kalmado ang mukha ko habang dahan-dahan kong ibinabaling ang tingin ko kay Bradley.“So, Mr. Salazar here doesn’t believe that EmNagui will be contacting him,” sabi ko, steady ang boses, pero malinaw ang laman. Hindi iyon tanong. It was a statement. Kita ko naman sa paraan ng pagtitig niya kanina, sa tono ng tanong niya kanina, at higit sa lahat—sa reaction

BradleyHindi sa hindi ako naniniwala. I already know who she is, at base sa tunay niyang identity ay hindi siya yung tipo ng babae na magsisinungaling sa ganitong klaseng bagay. Lalo na kung ang dahilan lang ay para makaalis siya sa mansyon o para tumigil sa part-time job niya sa company. Walang sense. Hindi siya gano’n ka-shallow mag-isip.Bukod pa roon, kung matutuloy ang collaboration, malinaw na magse-send si EmNagui ng design sa akin. At once na mangyari iyon, madaling makikita kung may mali o hindi tugma. Kung sakaling nagsisinungaling siya, doon pa lang ay mahuhuli na siya. So why would she even put herself in that kind of situation?I let out a slow breath, trying to organize my thoughts.She keeps secrets pero hindi siya sinungaling. Sigurado ako doon.Pero sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko pa rin nagustuhan ang ginawa niya kanina. She didn’t even let me speak. Basta na lang pinuputol ang bawat sasabihin ko, as if wala akong karapatang magpaliwanag o magtanong man lang. Th

Bradley“These are not healthy,” saad ko habang inaayos ko ang pagkakaupo ko sa dining chair at pinagmamasdan ang nakahain sa harap namin. Halos mapangiwi ako sa dami ng mantika at tamis na bumungad sa akin—fried chicken na mukhang bagong hango sa kumukulong mantika, golden fries na may kasamang ketchup, spaghetti na halatang overloaded sa sauce at cheese, mango pie, at dalawang malaking cup ng soft drinks.Hindi ko maiwasang mapailing. Sanay ako sa mas kontroladong diet, sa mga pagkain na sinusukat ang calories at nutrients, hindi sa ganitong klase ng “comfort food” na parang sinadyang kalimutan ang konsepto ng health.Tumingin sa akin si Jenelyn, sakto habang kinakagat niya ang fried chicken. Walang kaarte-arte, walang pag-aalinlangan. Halatang gutom siya at masyadong abala sa pagkain para pansinin ang ekspresyon ko.“Minsan naman ay lagyan mo ng pagkain ng mahirap ang sikmura mo,” tugon niya nang hindi man lang iniintindi na may laman pa ang bibig niya. Diretso niyang sinabi iyon, p

BradleyHanggang sa makaalis si Charles ay nanatili pa rin akong tahimik sa loob ng opisina. Nakaupo lang ako sa swivel chair habang nakasandal at nakatitig sa malawak na bintanang tanaw ang ilang gusali sa labas. Maging ang hawak kong ballpen ay hindi ko namalayang matagal ko nang iniikot sa pagitan ng aking mga daliri.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga sinabi ni Charles.‘Kapag nag-overtime ka, nakakahiya umuwi nang maaga.’‘Kapag wala kang pahinga, pakiramdam namin bawal din kami mapagod.’Huminga ako nang malalim at marahang ipinikit ang mga mata.Have I devoted too much time and effort sa company?Masyado na ba akong naging tutok sa trabaho kaya hindi ko na napapansin ang epekto no’n sa mga taong nasa paligid ko?Ngunit kasabay no’n ay agad ding sumagi sa isip ko ang isang bagay na matagal ko nang pinaniniwalaan.Kung hindi ko gagawin ang mga bagay na dapat gawin, sino ang gagawa para sa akin?Ako ang CEO ng Salazar Group. Nasa akin ang huling desisyon. Kapag may pumalpa