《Ms. Angas at Mr. Arogante》全部章節：第 81 章 - 第 90 章

Jenelyn“Jen, hindi ako pwedeng pumayag na mag-isa ka lang na manirahan. Ano na lang ang sasabihin ng Lolo mo?” mahinahon ngunit matigas na sabi ni Lolo Ruel, habang nakatingin siya sa akin na para bang sinusubukang basahin kung hanggang saan ang kaya kong ipaglaban.Nasa sala kaming tatlo, at kahit tahimik ang paligid, ramdam ko ang bigat ng usapan. Nakaupo ako sa sofa habang katabi ko si Bradley pero may distansya, na tila relaxed sa kanyang pagkakasandal, pero hindi nakaligtas sa akin ang bahagyang paggalaw ng kanyang panga—isang senyales na hindi rin siya ganoon ka-komportable sa sitwasyon.Nagkatinginan kami sandali, at sa isang iglap ay bumalik sa akin ang napagkasunduan namin. Hahanapin ko si EmNagui, at bilang kapalit, tutulungan niya akong kumbinsihin si Lolo. Alam kong kaya niya iyon. Kung may isang tao na kayang magpabago ng isip ni Lolo Ruel, si Bradley iyon.“Ako na po ang bahala kay Lolo,” maingat kong tugon, pinipilit gawing steady ang boses ko kahit may kaba sa dibdib k

Jenelyn“Meet my friends—Den Den, Jon, and Chris.”Isa-isang itinuro ni Lex ang tatlong lalaking nasa likod niya, na agad ding ngumiti sa amin na parang matagal na kaming magkakakilala.“Hi!” sabay-sabay nilang bati, halos sabay pa sa pagtaas ng kamay.Napangiti ako, kahit papaano ay nawala ang kaunting awkwardness.“Hi,” sagot ko, saka bahagyang humakbang paabante. “I’m Jenelyn. And these are my friends—Denise and Marie.”“Hello,” sabay na bati ng dalawa, medyo nahihiya pero game naman.“Nice to meet you,” sagot ni Jon habang inaabot ang kamay ni Denise, na agad naman nitong tinanggap. Si Chris naman ay napangiti kay Marie, habang si Den Den ay tila sinusukat lang ako ng tingin—pero hindi naman intimidating, more like curious.At doon na nagsimula ang maliit naming grupo.I accepted Lex’s offer.Hindi ko alam kung impulsive decision ba iyon o sadyang gusto ko lang ng bagong kasama… pero ngayong nandito na kami, mukhang hindi naman ako magsisisi.Araw ng tour namin ngayon.At officiall

Bradley“Dammit.”Mariin akong napamura habang nakatitig sa screen ng laptop ko, kung saan naka-open pa rin ang email na natanggap ko mula kay EmNagui. Ilang oras na ang nakalipas, pero hindi pa rin ako umaalis sa posisyong iyon, na para bang may magbabago kung titigan ko lang ito nang mas matagal.Malinis ang email—propesyonal, direkta, at walang kahit anong kahina-hinala. At iyon mismo ang dahilan kung bakit lalo akong naiirita. Masyado itong maayos, masyadong perpekto, na para bang sinigurado ng nagpadala na walang kahit anong butas na pwede kong pasukin.Hindi ko maiwasang balikan sa isip ko ang huling pag-uusap namin ni Jenelyn sa telepono. Ang tono niya, ang kumpiyansa sa bawat sagot, at ang paraan ng pag-iwas niya sa mga tanong ko nang hindi halatang umiiwas—lahat ng iyon ay nagsisimulang mag-connect sa isip ko ngayon.Pakiramdam ko ay naisahan niya ako, at ang mas masakit doon ay hindi ko agad napansin. Hindi dahil sa malaki ang nawala sa akin, kundi dahil ako ang naloko. Ako a

BradleyNapataas ang kilay ko nang tuluyan kong makita ang babae. Nakatayo siya ilang hakbang mula sa amin, may bahid ng kumpiyansa ang tindig at isang ngiting parang matagal nang pamilyar sa akin. Yung tipong hindi basta-basta ibinibigay sa kahit sino lang. Diretso ang tingin niya sa akin, parang sigurado siyang hindi ako magkakamali kung sino siya.“It’s really you,” sabi niya habang dahan-dahang lumalapit, tila sinasakop ang espasyo sa pagitan namin nang walang pag-aalinlangan. Huminto siya sa tapat ko at bahagyang kumiling ang ulo, sinusuri ang reaksyon ko. “Wait… you don’t remember me?”Nanatili akong tahimik.Hindi ako nagmadaling sumagot, bagkus ay pinagmasdan ko siya nang maigi—mula sa paraan ng pagtayo niya, hanggang sa kilos ng mga mata niyang tila may inaasahang makikita sa akin. Maganda siya, walang duda. Hindi lang sa pisikal na anyo kundi sa kabuuang presensya niya. The kind of woman who knew exactly how to carry herself in any room.“Silly, it’s me! Clarabelle!”Sa pagka

JenelynAng matinis na tunog ng pito ang unang bumasag sa katahimikan ng umaga—isang tunog na tila direktang tumusok sa tenga ko at agad nagpaalala kung nasaan ako.Military training pa rin at huling umaga na namin dito ngayon.Konting tiis na lang at bukas ay babalik na kami ng Manila.Dahan-dahan akong napamulat, pero agad ding napapikit nang maramdaman ko ang sakit ng buong katawan ko. Para bang bawat muscle ay sumisigaw sa pagod. Balikat, likod, binti—lahat masakit. Kahit simpleng paggalaw ng daliri, ramdam ko.“Damn…” mahina kong ungol habang pilit bumabangon. “Parang binugbog ako buong gabi.”“Good morning sa’yo,” sarkastikong bati ni Celetse mula sa kabilang kama habang nag-aayos ng buhok niya. “Mukha kang dinaanan ng truck.”“Funny,” sagot ko, sabay tayo at kuha ng jacket ko. “At least ako, buhay pa.”“Barely,” dagdag niya, nakangisi.Hindi ko na siya sinagot pa. Wala na kaming oras para makipag-asaran. Lalo na nang muling tumunog ang pito—mas malakas, mas mapilit.“Formation i