Ms. Angas at Mr. Arogante のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

JenelynBigla na lang may nagsalita mula sa harapan, dahilan para maputol ang daloy ng iniisip ko at kusang mapabaling ang atensyon ko doon.Ang dalawang host na nakatalagang magbigay buhay sa event ay nasa stage na, sinasabi ang auction na magaganap maya-maya lamang.Hindi ko na tinignan pa si Nathan at nakinig na lang sa host habang kumakagat sa macaroons na kakadampot ko lang mula sa aking plato.Ilang segundo lang ang lumipas, dumiretso si Christine sa mesa, kasunod si Celetse, at parang walang paalam na naupo sa harap namin ni Nathan.Nanatili si Nathan sa tabi ko, tila ba may invisible na tali na nagdidikta na hindi siya pwedeng umalis sa pwesto niya.Ako naman, hindi ko napigilan ang bahagyang pagkunot ng noo ko habang pinagmamasdan ang dalawang babae.Sa dami ng bakanteng lugar sa venue, bakit dito pa sila napunta?Sa sulok.Sa mesa kung saan malinaw na hindi sila mapapansin.“Nathan, okay ka lang ba dito?” tanong ni Christine, pero kahit gaano niya pa subukang gawing casual a

JenelynDahil nasa charity gala kami ng Shooters Club, hindi na rin nakakapagtaka na umabot ang programa sa auction. Bahagi na iyon ng ganitong klaseng pagtitipon—mga eleganteng ngiti, mamahaling kasuotan, at mga bagay na ibinibida sa harap ng lahat para pag-agawan ng mga taong kayang gumastos nang hindi man lang kumukurap.Habang nagsisimula nang magsalita ang host sa stage, bahagya akong umayos ng upo at sinulyapan ang paligid. Ramdam ko ang pagbabago ng ambiance—mula sa magaan na usapan ay unti-unting napalitan ng mas pormal na atensyon, kahit nananatili ang excitement sa hangin.“Jenelyn, auction na. Kung may gusto ka, sabihin mo lang at si Brad na ang bahala.”Napalingon ako kay Ox na ngayon ay ngising-ngisi, tila ba may sariling agenda sa likod ng sinabi niya. Hindi rin nagpahuli si Gareth, na agad sumunod sa tono nito, halatang kinukunsinti ang ideya.“Talaga?” tugon ko, bahagyang namimilog ang mga mata, kahit malinaw naman sa akin na hindi nila iyon sinasabi nang seryoso. Gayun

BradleyAko clingy?“Fine. Wala na akong sinabi,” sabi ko kay Jenelyn, pinipilit panatilihing steady ang boses ko kahit ramdam kong unti-unti nang kumikipot ang pasensya ko. Hindi ko na siya pinigilan pa, dahil sa puntong iyon ay malinaw na kahit anong sabihin ko ay hindi rin niya susundin. Mas lalo lang hahaba ang usapan, at sa huli, ako rin ang maiipit sa sarili kong reaksyon.Hindi pa man ako tuluyang nakakabawi sa sarili ko ay muling umalingawngaw ang boses ng auctioneer mula sa stage, sapat para maagaw ang atensyon ng buong hall.“Twenty-one point five million sa table seven!”Bahagya akong napalingon sa harapan, at doon ko lang napagtanto na ang tinutukoy niyang mesa ay ang mismong kinaroroonan namin.Ngunit kung magiging totoo ako sa sarili ko, hindi naman talaga kami ang sentro ng eksena—kundi si Jenelyn, na tila ba walang pakialam kung gaano kalaki ang halaga na binabanggit ng auctioneer.“Twenty-two million sa table two!”Agad na kumunot ang noo ko sa narinig, at bago pa man

Bradley“Para sa future daughter-in-law n’yo?” tanong ni Asher matapos nitong makahuma sa kakatawa, bahagya pang pinupunasan ang gilid ng labi na tila ba hindi pa tuluyang nakakarecover sa huling sinabi ni Jenelyn.Hindi man lang nag-alinlangan ang babae. “Mmm,” tugon niya habang marahang tumatango, parang napaka-normal lang ng ideyang pinag-uusapan namin na tila ba may nakaabang na talaga kaming anak, at may mapapangasawa na rin iyon sa hinaharap.Napailing ako sa loob-loob ko, pero bago pa ako makapagsalita ay nauna na si David.“Paano kung hindi naman pala gusto ni Bradley?” tanong niya, sabay sulyap sa akin na para bang may pinupunto. “Alam mo na… mainitin ang ulo niyan, tapos ang sungit pa.”Bahagya akong napakunot ng noo sa sinabi niya. Kung hindi ko lang kilala ang mga ‘to, baka inisip kong seryoso sila. Pero malinaw na sinasadya lang nilang painitin pa ang usapan.Hindi naman nagpahuli si Jenelyn.“Eh di si Matthew na lang,” sagot niya na parang walang kahit anong epekto ang s

JenelynTahimik ang paligid ng gym, pero ramdam ang bigat ng enerhiya sa loob nito. Nag-e-echo ang bawat hampas ng bola sa sahig, kasabay ng sigawan ng mga players at ng coach na walang sawang nagbibigay ng instructions. Nakaupo ako sa gilid, bahagyang nakasandal, habang pinapanood ang mga senior ko kasama sina Denise at Marie na abala sa kanilang practice match laban sa team mula sa ibang university.Katatapos ko lang at si Denise ang nagsub sa akin.Mabilis ang galaw nila, puno ng disiplina at determinasyon. Halatang pinaghahandaan ang laban na darating, at kahit simpleng practice pa lang ito, hindi nila iyon tinatrato na parang laro lang.Ngunit kahit anong pilit kong ituon ang atensyon ko sa kanila, paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip ko ang eksena nung gabi ng charity gala.Si Bradley.Hindi ko napigilan ang mapailing, sabay pigil ng ngiti na pilit sumisingit sa labi ko.Kitang-kita sa mukha niya kung gaano siya ka-irita. Yung tipo ng galit na pilit kinokontrol, yung tipong isan