Ms. Angas at Mr. Arogante의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

Bradley“Where is she staying?” tanong ko kay Charles pagkapasok pa lang namin sa hotel na pansamantala naming tutuluyan habang nandito kami sa South Korea.Hindi ko inaasahan na makita si Jenelyn.Sa totoo lang, ilang segundo rin akong napatigil kanina sa loob ng sasakyan habang pinapanood siyang lumapit sa dalawang driver. Nakahawak na ako sa pinto, handa nang bumaba, pero hindi ko itinuloy.Hindi dahil sa nag-aalangan akong magpakita sa kanya.Hindi iyon ang dahilan.Mas tama sigurong sabihing… may kung anong pumigil sa akin.Isang bagay na hindi ko agad maipaliwanag.Kaya nanatili ako sa loob, tahimik na inoobserbahan siya mula sa tinted na bintana. At sa loob lang ng ilang minuto, may napansin agad ako—kung paano siya magsalita, kung paano niya kontrolin ang sitwasyon, kung paano niya ayusin ang problema na para bang sanay na sanay siya sa ganon.Hindi iyon ang Jenelyn na kilala ko.O baka… hindi ko lang talaga siya kilala.“Sa bahay daw ng kaibigan niyang OFW,” sagot ni Charles,

BradleyHalos isang oras din kaming bumiyahe bago tuluyang makarating sa Park Hyatt Seoul. Mabigat ang daloy ng trapiko, at bawat minutong ginugugol namin sa kalsada ay parang may kasamang unti-unting pagtaas ng tensyon sa loob ko. Hindi ko man diretsong maipaliwanag kung bakit, pero pakiramdam ko ay may hinahabol kaming oras—isang bagay na posibleng mawala sa amin kung magtatagal pa kami.Pagdating namin sa hotel, agad akong bumaba at dumiretso sa loob nang hindi na nag-aksaya pa ng oras. Signal ko iyon kay Charles na kumilos na rin agad. Habang ako ay pumwesto sa lobby at umupo sa isang couch na may malawak na tanaw sa paligid, siya naman ay lumapit sa receptionist upang magtanong at kumpirmahin ang impormasyon na hawak namin.Tahimik ang lobby, puno ng malamig na elegance na inaasahan mo sa isang high-end na hotel. May iilang bisita na abala sa kani-kanilang ginagawa—may nag-uusap sa gilid, may nakatutok sa laptop, at may ilan ding staff na maayos na kumikilos na parang walang anuma

JenelynMatapos ang nangyari, niyaya na ako nila Charles na umalis at bumalik sa Grand Hyatt Seoul kung saan sila naka-check in. Wala na rin naman akong dahilan para magtagal pa sa Park Hyatt Seoul lalo at nagkita na kami dito.Tahimik kaming sumakay ng sasakyan. Umupo ako sa likod, katabi si Bradley, habang si Charles naman ay pumwesto sa passenger seat. Sa sandaling magsara ang pinto, tila may kakaibang atmosphere na lumukob sa loob ng sasakyan.Pakiramdam ko ay nasa ilalim ako ng microscope at sinusuring mabuti ni Bradley kahit na hindi ko naman nakikita.Ang nangyayari tuloy ay dinadaan ko na lang sa pasimple, kunyari ay may sinisilip akong kung ano sa labas ng binatana niya.Pagkalipas ng ilang saglit ay kinuha ko ang aking cellphone para i-text si Scarlet.Mabilis akong nag-type. ‘I left my keycard sa center table. You know what to do.’ Tsaka agad na ipinadala ang message.Alam ko naman na maiintindihan na niya iyon. Hindi na niya kailangan ng detalyadong instructions, kilala ko

Jenelyn“Jen, wala pa rin tayong balita tungkol kay EmNagui.”Napatingin ako kay Charles nang marinig ko iyon. Hindi niya man direktang sinasabi, kitang-kita sa mukha niya ang pag-aalala. Yung tipong hindi na niya maitago kahit pilitin pa niya.Bahagyang nakakunot ang noo niya habang hawak ang baso ng kape, pero halatang hindi niya iyon iniinom. Para bang wala na siya sa sarili niyang mundo.Napataas ang isang kilay ko habang pinagmamasdan siya.“Isip na isip ka,” sabi ko, bahagyang nakasandal sa counter ng pantry habang pinapaikot ang kutsarita sa hawak kong tasa. “Ganon ba kaimportante si EmNagui sa kumpanya?”Sa totoo lang, ang akala ko ay sapat na ang ginagawa nila—may competition na, may mga na-scout na rin si Charles na kilalang designers, both local and international. At higit sa lahat, mukhang okay naman si Bradley sa direction na tinatahak ng preparation para sa pagbubukas ng Salazar Jewelry.So bakit parang kulang pa rin?“Maiintindihan ko kung hindi mo nauunawaan since bago

Bradley“Let’s just say… nakita mo na nga si EmNagui.”Maingat kong binitawan ang mga salitang iyon habang hindi inaalis ang tingin sa kanya. Alam kong halos imposible ang sitwasyong iyon—sa dami ng resources na ginamit namin, wala pa ring konkretong lead tungkol sa taong iyon.Pero hindi iyon ang mahalaga sa puntong ito. Ang gusto ko lang malaman ay kung gaano kalaki ang hinihingi niyang kapalit, at kung hanggang saan ang kaya niyang ipaglaban para sa gusto niya.“Anong gusto mong reward?”Hindi siya nag-atubili. Walang bakas ng pag-aalinlangan sa mukha niya nang sumagot siya agad.“Wag na yung ‘let’s just say,’” sabi niya, diretso ang titig sa akin. “Dahil talagang hahanapin ko siya para sa’yo. Alam mo naman, sobrang dedicated ako.”Bahagya akong napangisi, ngunit hindi iyon umabot sa mata ko. Halata ang pagdududa sa loob ko. Sa sobrang “dedicated” niya, hindi pa nga nagsisimula ang trabaho ay naniningil na agad.“Fine,” sagot ko, pinipigilan ang sarili kong hindi magpakita ng inis.