Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

Jenelyn“Aray naman po!” bulalas ko ng pingutin ako ng aking lolo sabay lakad papunta sa sofa at sabay kaming naupo doon.“Aray, aray ka dyan! Alam mong hindi masakit, ang arte mo!” tugon niya na inirapan ko naman. “Paano mong nasabi na hindi masakit, naramdaman mo na?” tanong ko pa.“Ako ang pumingot sayo kaya alam ko!”“Ang puso nyo baka malaglag, nakadikit lang ng kulangot yan…” sabi ko kaya nakatanggap ako ng hampas sa braso. “Lo naman…”“Jenelyn, kailan ka ba magseseryoso? Hindi ako bumabata at wala akong ibang aasahan kung hindi ikaw.”“Baka naman sa hospital ako damputin sa pagiging seryoso, Lo…”Napatingala ang matanda sabay pikit bago nagsimulang magreklamo sa patay. “Naririnig mo ba Erlinda ang apo mo? Eleanor, anak, tignan mo ang anak mo…”“Banggitin nyo na rin si Papa, nahiya pa kayo…” Binigyan ako ng side eye ni Lolo.“Jenelyn, pinagbigyan kita sa gusto mo. Panahon na para tuparin mo ang usapan natin, luluwas ka sa Maynila para mag-aral. Habang ginagawa mo yon ay kikilal

BradleyPagod na pagod ang pakiramdam ko, gabi na ako dumating at pahinga na talaga ang hanap ko. Pero pagpasok ko ng bahay ay nadatnan ko sa sala si Calvin kaya kunot ang noo ko na napatingin sa aking wristwatch.“It's already 11 P.M. pero nandito ka pa?” tanong ko. Mukhang malalim ang iniisip niya dahil bahagya pa siyang napapitlag ng marinig ang boses ko.“Kakarating mo lang?” tanong niya.“Hindi ba obvious?” tanong ko din, napailing siya.“Nandyan na ang bisita ni Lolo.” Napatingin ako sa taas ng imwestra niya ang ulo sa direksyon doon ng magsalita.“Yung gusto niyang mapangasawa ng isa sa atin?” Tango ang tinugon niya sa akin. “So?”Naupo ako sa sofa na katapat ng sa kaniya.“So?” ulit niya sa sinabi ko, halatang nagulat. “Nandito siya para mamili sa atin bilang mapapangasawa niya, nakalimutan mo na ba?”“Hindi.”“Eh bakit parang palagay ka?”“Alam ko naman kasi na hindi ako mapipili,” tugon ko.“Ganon ka kasigurado?” tanong niya, hindi makapaniwala kaya tumango ako bilang tugon.

Bradley“Cal! Tinawag niya akong Cal!” iritadong sabi ni Calvin habang palakad-lakad siya sa harapan ko. Nasa study room ako at kasalukuyang tinitignan ang report na binigay sa akin ng aking assistant na si Charles.Gusto kong magkaroon ng bagong line ng jewelry at for three years ay matunog ang pangalang “EmNagui”. Wala pang nakakakita sa kanya at walang may idea kung paano sila nagtatransact ng fashion luxury brand na Epitome Fashion.“It's late, itulog mo na lang yan.” Walang buhay ang pagkakasabi ko at nanatili ang mga mata ko sa dokumentong hawak ko.“Are you not listening? Hindi mo ba naiisip na baka mamaya ay ako na pala ang target niya?” Nag-angat ako ng tingin at ngumiti. “Congratulations, magkakaasawa ka na.”“Kuya!” bulalas niya, nanlalaki ang mga mata.“You know what, I'm really busy. Hindi ko na alam kung paano ko matatagpuan ang hinahanap ko ay dumadagdag ka pa.”“Alam mo naman siguro na late na. Hindi ka ba magpapahinga man lang?” tanong niya.“Do I look like I have th

JenelynLumakad ako papalapit sa kanila nang tuwid ang likod at kalmado ang mukha, kahit ramdam kong sinusukat ako ng tingin ni Nathan mula ulo hanggang paa. Hindi niya itinatago ang pagkairita sa presensya ko, at mas lalong hindi niya itinatago ang paghusga.Si Christine naman ay nakangiti sa akin—yung tipong ngiti na masyadong perpekto para maging totoo, parang naka-practice sa salamin bago lumabas ng bahay. Kung hindi ko lang alam ang totoo, baka naniwala pa ako na natutuwa siyang makita ako.“Nandito ka na. Sinabi ko kay Nathan na hintayin ka kanina, pero nagmamadali siya,” sabi ni Christine na parang concerned, kahit halata namang pinapakiramdaman niya kung paano ako magre-react.“Bakit ko naman kailangang hintayin ang probinsyana na ‘yan? Hindi ko gustong makasama sa sasakyan ang isang kagaya niya,” malamig na sagot ni Nathan, sabay bahagyang pagtaas ng baba na para bang may sariling spotlight.Hindi ko sila pinatulan agad. Tiningnan ko lang sila sandali, sapat para ipakitang na

JenelynSunday ng umaga ulit at kinabukasan ay 1st day of school na. HIndi ako kagaya ng iba na super excited dahil pang-ilang course ko na nga ito, pero looking forward pa rin ako dahil gusto ko talaga ang natututo.Hindi ko alam kung ano ang nangyari pero wala ang mag-asawang Alfonso at Mildred pati na rin ang magkapatid na Calvin at si Nathan na sa tuwing makikita ako sa bahay ay ang sama lagi ng tingin sa akin.Baka ayaw nila akong makita o makasabay sa pagkain. Anyway, bahala sila.Nagsisimula na akong ipaglagay ng pagkain si Lolo na ngayon ay nakangiti sa akin ng biglang dumating si Bradley. Napamaang ako dahil ni minsan, simula ng dumating ako dito sa bahay nila ay hindi ko pa siya nakitang kumain dito.“Mamamatay na yata ako, apo. Akalain mo, nandito si Bradley.”“Ano ka ba naman, Lo. Wag kang magsalita ng ganyan,” saway ko sa matanda na may halong ngiti. Biro lang naman ‘yon pero kahit na.“Hindi mo ako masisisi, Jen. Hay, hindi ko alam kung ano ang meron sa apo ko na ’yan pa