วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

ตอนที่ 32ครางชื่อเมีย NCไดม่อนขยับเข้ามาใกล้ แก่นกายร้อนจัดแตะไถไปตามร่องกลางที่ยังเปียกฉ่ำเพราะน้ำลายของชายหนุ่มเมื่อสักครู่ ความแตกต่างของอุณหภูมิทำให้เธอสั่นวาบอีกครั้ง“อื้ม…เสียวมากมั้ย” เขาพูดเสียงต่ำพลางใช้ปลายถูวนบริเวณปุ่มเสียวช้า ๆ จนเธอแอ่นสะโพกหนีแทบไม่ทัน“อื้อ...เสียว อยากโดน” ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ก่อนจะจับต้นขาเธอทั้งสองข้างแล้วถ่างออกกว้างกว่าเดิมพั่บ!สะโพกสอบขยับเล็กน้อยแล้วกดปลายแก่นกายแหวกผ่านกลีบเนื้อช้า ๆ เสียงเฉอะแฉะดังชัดขณะที่ส่วนปลายค่อย ๆ จมเข้าไป ความแน่นตึงทำให้ทั้งคู่ครางพร้อมกัน“อื้อ…แน่นชิบ…”คนบนร่างกัดฟัน กดลึกขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดลำ ความใหญ่ที่เต็มแน่นภายในทำให้หญิงสาวต้องจิกเล็บลงบนหมอนเพื่อรับแรง“อ๊า....ไดม่อน”ชายหนุ่มก้มลงจูบปิดปากเธออีกครั้ง รสจูบร้อนแรงพอ ๆ กับแรงกระแทกที่กำลังจะเริ่ม มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอย มืออีกข้างจับที่เอวบางของเธอเอ็นร้อนดึงออกจนแทบสุดก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปจนสุดโลน ทำซ้ำหลายครั้งเพื่อให้เธอคุ้นกับความใหญ่ ทุกครั้งที่เขากระแทกสุด เธอจะหลุดเสียงครางออกมาอย่างห้ามไม่ได้“อ๊ะ…อื้ม เสียว”“เสียวมากมั้ย....หื

ตอนที่ 34ไม่อยากให้เจ็บตัวอาทิตย์ต่อมาแสงไฟริมถนนสะท้อนกระจกหน้ารถเป็นเงาอุ่น ๆ เมื่อรถคันหรูจอดเทียบหน้าคอนโด“ไม่คิดจะชวนขึ้นห้องหน่อยเหรอ” ไดม่อนหันมาพูดพลางยกคิ้วแหย่ ๆ “ดึกแล้ว” ชายหนุ่มหรี่ตา มุมปากยกนิด ๆ“แล้วจะทำไม”“ฉันต้องตื่นแต่เช้า”“คิดว่าฉันจะทำอะไรเธอถึงตื่นเช้าไม่ได้”น้ำชาทำหน้าย่น “ก็ไม่รู้สิ”“ขึ้นห้องเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้มารับ”เธอเปิดประตูรถ หันมามองอีกครั้ง “บ๊ายบาย”“อืม” ชายหนุ่มตอบสั้น ๆ สายตายังคงมองตามร่างบางที่เดินหายเข้าไปในล็อบบี้คอนโดรอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว ก่อนเขาจะเหยียบคันเร่งออกไปช้า ๆ ทิ้งแสงไฟท้ายสีแดงสลัวไว้ข้างหลังเสียงเครื่องยนต์เรียบต่ำของรถยุโรปดังคลอไปกับลมยามค่ำ ถนนทอดยาวเงียบสงบ มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟที่สะท้อนผิวกระจกอย่างเป็นจังหวะไดม่อนพิงพวงมาลัยอย่างสบายใจ ขับไปเรื่อย ๆ โดยไม่รีบเร่งนัก เอี๊ยด!เสียงเบรกรถดังขึ้นกะทันหัน มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งปาดออกมาข้างหน้าอย่างกะทันหัน ก่อนร่างคนขี่จะเสียหลักล้มกลิ้งไปกับพื้นถนนชายหน่มขมวดคิ้ว หงุดหงิดขึ้นมาทันที “ไอ้สัส... รถกูพังอีกแล้ว”ไดม่อนด

ตอนที่ 36เด็กเมื่อวานซืนวันต่อมาอากาศเงียบสงบจนได้ยินเสียงลมพัดแผ่วผ่านต้นไม้รอบบ้าน ไดม่อนยืนพิงกำแพงหน้าบ้านขนาดกลางหลังหนึ่ง บุหรี่ค่อย ๆ มอดลงระหว่างนิ้วมือ สายตาเรียบนิ่งทอดมองไปยังสนามหญ้าที่ไร้ผู้คน รอยควันสีจางลอยคลุ้งในอากาศไม่นานประตูไม้หน้าบ้านก็เปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มก้าวออกมาอย่างสุขุม ใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงรอยถือดีในแววตาไดม่อนเหลือบมอง ก่อนจะสะบัดขี้บุหรี่ลงพื้นและเหยียบดับอย่างไม่ใส่ใจ“คุณลุง...ผมขอคุยด้วยหน่อยสิ”ชายคนนั้นชะงักเล็กน้อย มองหน้าเขาด้วยแววสงสัยปนประเมิน ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆเสียงนั้นทุ้มต่ำ เยือกเย็นแต่แฝงแววท้าทาย“ตามมาสิ”ทั้งสองเดินลึกเข้ามาอีกมุมของบ้าน บรรยากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงฝีเท้ากระทบพื้นหินอ่อนพ่อเลี้ยงของน้ำชาเอนตัวพิงเสาไม้ ล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกงอย่างไม่ใส่ใจ“มีอะไรก็พูดมา อย่ามัวอ้อมค้อม”ไดม่อนยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า แววตาเยือกเย็น “อย่าคิดว่าผมไม่รู้... ว่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นฝีมือคุณ” “เก่งดีนี่... เดาได้ถูก”“อย่ายุ่งกับเธอ แล้วก็อย่ายุ่งกับผมอีก” พ่อเลี้ยงหัวเราะในลำค

ตอนที่ 38มึงแม่งโครตงี่เง่า (คุณต่างหากที่เห็นแก่ตัว)ไดม่อนเปิดประตูเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำหอมของน้ำชาลอยอวลทันทีที่เขาก้าวเข้าไป“ที่รัก... ทำอะไรอยู่เหรอ” เขาถามเสียงนุ่ม ขณะเดินเข้าไปโอบเธอจากด้านหลังน้ำชาหันมาย่นจมูกใส่ “มาทำเสียงอ้อนแบบนี้อีกแล้ว จะเอาอะไร”“เปล่านี่...แค่อยากทำตัวน่ารัก ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ”ชายหนุ่มตอบพร้อมแนบคางลงบนไหล่เนียนน้ำชาหัวเราะเบา ๆ แล้วตีแขนเขาเบา ๆ “คุณนี่... น่ารักอะไร”“ก็เธอน่ารักอยู่ทุกวัน” ไดม่อนพูดต่อราวกับไม่ได้ยินเสียงบ่นนั้น ทำให้แก้มของน้ำชาขึ้นสีระเรื่อทันที“คืนนี้มีนัดเหรอ”“อื้อ มีนัดกินเหล้ากับพวกไอ้เวย์... ไปด้วยมั้ย”“ไม่ไปดีกว่า... แล้วจะกลับดึกมั้ย”“ไม่หรอก สักชั่วโมงสองชั่วโมงก็กลับแล้ว” เขาเงยหน้ามองเธอ ยิ้มบาง ๆ “ไม่อยากไปนาน”“ทำไมล่ะ”“คิดถึงเธอ...ถ้าไม่ติดว่านาน ๆ เจอพวกมันที ฉันไม่ไปหรอก”น้ำชาหลบสายตา เขินจนต้องแกล้งพูดตัดบท “พูดอะไรก็ไม่รู้...”ยังไม่ทันพูดจบ ไดม่อนก็หัวเราะเบา ๆ ก่อนดึงเธอเข้ามากอดแน่น “ฉันอาบน้ำแป๊บนะ”“อื้อ” เธอตอบเสียงแผ่ว แต่รอยยิ้มยังไม่หายจากริมฝีปากภ

ตอนที่ 40ก็ยังไม่ตายฟ้าใกล้สางไดม่อนจอดรถในลานคอนโด เสียงเครื่องยนต์ดับลงพร้อมลมหายใจหนัก ๆ หลังคืนที่ไม่ได้นอนแทบทั้งคืนชายหนุ่มพิงพวงมาลัยสักพักก่อนจะลงจากรถ สูดอากาศยามใกล้ฟ้าสาง ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีไม่นานนักชายชุดดำราวห้าหกคนก็เดินเรียงเข้ามาจากอีกฝั่ง ใบหน้าถูกบังด้วยหมวกแก๊ปและหน้ากากดำ หนึ่งในนั้นถือไม้เบสบอลไว้ในมือไดม่อนมองนิ่ง ๆ ก่อนจะหัวเราะในลำคอ “กะจะไม่ให้กูพักผ่อนเลยใช่มั้ย”ชายคนหนึ่งแค่นเสียง “มึงไปท้าทายลูกพี่กูไว้เยอะหนิ เลิกยุ่งกับลูกสาวเขาซะ”“แล้วถ้ากูไม่เลิกล่ะ ลูกพี่มึงจะมีปัญญษทำอะไรกูได้”“งั้นก็อย่าหาว่าไม่เตือน” เสียงนั้นดังขึ้น ก่อนที่พวกมันจะขยับเข้ามาทีละก้าวไดม่อนขยับคอเบา ๆ เสียงกระดูกลั่น“เข้ามาสิ”ยังไม่ทันขาดคำ พวกนั้นก็พุ่งเข้ามาพร้อมกันชายคนแรกเหวี่ยงไม้เบสบอลใส่หัว ไดม่อนเอี้ยวหลบเฉียดเพียงนิดเดียว ก่อนคว้าข้อมือมันบิดกลับจนได้ยินเสียงร้องลั่น อีกคนชกเข้ามาด้านข้าง เขาหมุนตัวศอกสวนเข้าที่ขากรรไกรอย่างแม่นยำ ร่างนั้นล้มลงกระแทกพื้นเสียงต่อสู้ดังสะท้อนก้องในลานจอดรถ ไดม่อนก้าวเท้าเข้าใกล้พวกที่เหลือ สีหน้าสงบนิ่งแต่ด