วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 59

ตอนที่ 51ที่รัก NCแสงสลัวจากโคมไฟหัวเตียงแต้มประกายอุ่นลงบนเรือนร่างของน้ำชาที่เอนกายนอนอยู่กลางผ้าปูสีขาวเนียน ชุดชั้นในลูกไม้สีดำบางเบาแนบไปตามผิวเนียนไร้ที่ติ ลมหายใจของเริ่มถี่ขึ้นตั้งแต่วินาทีที่ไดม่อนตัวลงมาคร่อม ร่างสูงใหญ่บดบังสายตาเธอจนเหลือเพียงเงาและความรู้สึกเร่าร้อนที่แผ่กระจายมาจากความใกล้ชิด“เธอสวยจัง....”ปลายนิ้วหยาบกร้านของลากไล้ไปตามแนวผิวต้นขาอย่างจงใจช้า ความร้อนจากสัมผัสแผ่ซ่านเหมือนไฟที่ลามไปตามเส้นประสาท คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อย แต่ดวงตากลมโตก็ยังสบตาคมเข้มของเขาอย่างไม่ยอมหลบ “คืนนี้...ฉันจะอ่อนโยนกับเธอ ดีมั้ย”ลมหายใจอุ่นร้อนรดลงบนผิวข้างแก้ม ทำให้เธอขนลุกวาบตั้งแต่ต้นคอลงมาถึงสันหลัง ชายหนุ่มไม่รอคำตอบ ริมฝีปากหนาแนบลงบนกลีบปากนุ่มอย่างร้อนแรง จูบที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายและการครอบครอง ลิ้นร้อนของเขาสอดลึกเข้าไปกวาดชิมรสหวานในโพรงปากของเธออย่างดุดัน“อื้อ...”เสียงครางหวานแผ่วเล็ดลอดจากลำคอเมื่อเขากดจูบลึกขึ้นอีก มือใหญ่เลื่อนจากต้นขาขึ้นมาที่เอว ก่อนจะขยับขึ้นคลึงสัมผัสส่วนโค้งเว้าด้วยแรงที่ทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกำลังถูกเผาไหม้ ความร้อนจากฝ่

ตอนที่ 53จะตัดขาดเลยก็ได้เช้าวันถัดมา เสียงร้องลั่นห้องของไดม่อนดังขึ้นตั้งแต่ยังไม่ถึงห้านาทีแรกของการทำแผล น้ำชานั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเตียง มือหนึ่งจับสำลี มือหนึ่งประคองคางเขาไว้แน่นไม่ให้ขยับหนี“โอ๊ยยยยย น้ำชา! เบา ๆ หน่อยดิ เจ็บนะ!”คนตัวเล็กถอนหายใจพลางบ่นงึมงัม“ทำเป็นเด็กไปได้…ใครใช้ให้ไปต่อยกับเขาล่ะ”ไดม่อนทำหน้าเหมือนลูกหมาถูกดุ“เด็กที่ไหนกัน อย่างน้อยไอ้สายลมมันคงจะหายคับแค้นใจลงบ้างแล้ว”น้ำชาชะงักมองหน้าเขา ก่อนจะส่ายหน้าอย่างหงุดหงิดปนเป็นห่วง“แต่คุณนั่นแหละที่ต้องเจ็บตัว”ชายหนุ่มยักไหล่แบบไม่ยี่หระ“ดีซะอีก…จะได้อ้อนมึงได้ไง”“พูดบ้าอะไรเนี่ย…” น้ำชาบ่นไม่จริงจังนัก ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มลงที่มุมปากเขาเบา ๆ“โอ๊ย! เจ็บนะ เบา ๆ มือหน่อยสิ!”ไดม่อนร้องเสียงหลงจนเธอต้องกลั้นขำน้ำชาถอนหายใจแล้วลุกขึ้นยืน“พอเลย เดี๋ยวฉันลงไปซื้อข้าวมาให้ คุณทำแผลเองต่อไปก่อนนะ”ชายหนุ่มรีบเงยหน้ามองตาม ริมฝีปากยังมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“รีบกลับมานะ คิดถึง”น้ำชาทำปากเบะเหมือนจะว่าเขาบ้าแต่แก้มดันขึ้นสีชมพูจาง ๆ อย่างห้ามไม่อยู่ ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปน้ำชาที่เดิ

ตอนที่ 55ขอให้เธอมีความสุขเดือนต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบา ๆ ทำให้คนตัวเล็กที่นอยอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ลืมตา ผ้าห่มยังคลุมถึงหน้าอก เธอเหยียดแขนไปข้างเตียงอย่างเคย แต่พื้นที่ที่ควรมีร่างอุ่น ๆ ของไดม่อนกลับว่างเปล่า“ไปไหนแต่เช้านะ”ปกติไม่ว่าจะตื่นกี่โมง ก็จะมีไดม่อนคอยนอนอยู่ข้าง ๆ ตลอดถึงแม้ว่าวันนั้นเขาจะตื่นก่อนแต่ชายหนุ่มก็จะก้มลงมาปลุกเธอทุกครั้งแต่วันนี้กลับไม่เป็นอย่างนั้นหญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเขาทันทีตู๊ด… ตู๊ด…ปลายสายเงียบงัน ไม่มีใครรับ ไม่มีแม้แต่เสียงตัดสายเหมือนทุกครั้ง“ไปไหนของเขานะ”ตัดภาพมาที่มหาลัยในช่วงสายน้ำชานั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะหน้าตึกเรียน นิ้วมือเธอเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นลงซ้ำ ๆ แม้จะไม่มีข้อความใดตอบกลับแป้งหอมกับลีน่าเดินมาเห็นเข้าก็สบตากันก่อนจะรีบเข้ามานั่งประกบข้าง“ยายชา เป็นอะไรอ่ะ สีหน้าดูไม่ดีเลยนะ”แป้งหอมถามทันทีน้ำชาชะงักก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ“ก็…ไดม่อนน่ะสิ หายไปตั้งแต่เช้า โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความก็ไม่ตอบเลย ไม่รู้ว่าเป็นอะไรหรือเปล่า”“เอ๊ะ…ทะเลาะกันอีกรึเปล่า”“ไม่ได้ทะเลาะนี่สิ”“ปกติเขาไม่เคยหายไปแบบ

ตอนที่ 57สิ่งที่สวยที่สุดวันต่อมาที่มหาลัยบรรยากาศหน้าตึกคณะค่อนข้างร่มรื่น แต่ไดม่อนกลับนั่งฟุบแขน หลุบตาลงเหมือนคนหมดอารมณ์จะทำอะไรทั้งสิ้นเวย์เดินมานั่งข้าง ๆ พร้อมถอนหายใจใส่เพื่อนหนุ่ม“ไอ้ม่อน ไปเล่นบาสป่ะ เดี๋ยวพวกกูจะไปละ”“ไม่ไป ไม่มีอารมณ์” เวย์เลิกคิ้ว “โถ่วะ มึงนี่ทำหน้าอย่างกับคนเบื่อโลก”ไดม่อนไม่ตอบ ทำเอาเวย์ได้แต่ส่ายหัวแต่ทันทีที่เงาของใครบางคนทอดลงมาตรงหน้า ไดม่อนก็เงยหน้าขึ้นมอง เห็นน้ำชาเดินผ่านพอดี ท่าทีเซ็ง ๆ เมื่อครู่ หายไปเหมือนไม่เคยมีมาก่อน เขาลุกพรวดขึ้นยืน หน้าตายิ้มจนเพื่อนอึ้ง “เห้ย…เมื่อกี้ยังทำหน้าเหมือนโดนทิ้งอยู่เลยไม่ใช่เหรอ”ไดม่อนทำเหมือนไม่ได้ยิน รีบเดินจ้ำไปหาน้ำชาแทบจะทันที“จะไปไหนน่ะ” เขาถามเสียงสดใสจนผิดหูผิดตาน้ำชาหันมายิ้ม “ก็แป้งหอมน่ะสิ ชอบรุ่นพี่อยู่ชมรมกีฬา เลยว่าจะไปสนามบาสกับยัยแป้งสักหน่อย”ไดม่อนรีบตอบทันทีเหมือนกลัวโดนแย่งพูด“พอดีเลย ฉันก็กำลังจะไปอยู่พอดี” “หื้ม? คุณจะไปเล่นบาสเหรอ”“อื้อ เมื่อกี้เพื่อนชวนอยู่พอดี” ไดม่อนพูดหน้าตาเฉยเหมือนเรื่องจริงทั้งที่ก่อนหน้านี้บอกเพื่อนตรงข้าม จากนั้นเขาก็หัน

ตอนที่ 59อยู่อย่างนี้ตลอดไป1 ปีต่อมาค่ำคืนในโรงแรมห้าดาวชื่อดังถูกประดับประดาไปด้วยแชนเดอเลียร์ระย้าและแสงไฟสว่างอบอุ่นเหมือนแสงจากสายตาของคนสองคนที่กำลังเริ่มต้นชีวิตคู่บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ เสียงชิงแก้ว และดนตรีจังหวะหวานที่ลอยคลอไปรอบห้องบอลรูมขนาดใหญ่ แขกจำนวนมากเต็มโต๊ะอย่างครึกครื้นบนเวที คู่บ่าวสาวยืนเคียงข้างกัน ไดม่อนด์ในชุดสูทเข้ารูปสีดำ น้ำชาในชุดเจ้าสาวสีขาวฟุ้งสวยราวเจ้าหญิง แสงสปอตไลต์ส่องลงมาบนทั้งคู่จนเหมือนเวลาทั้งหมดหยุดเคลื่อนไหวอยู่แค่ตรงนั้นพิธีกรยิ้มกว้างก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง“เอาล่ะครับ…คำถามที่หลายคนอยากรู้คุณไดม่อนด์กับคุณน้ำชา พบกันได้ยังไงครับ?”เสียงเชียร์เบา ๆ ดังจากแขกโต๊ะข้างหน้า ไดม่อนด์หัวเราะในลำคอหนึ่งที ก่อนจะยกไมค์ขึ้นพูด“เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยครับ…”เขาหันมามองเจ้าสาวที่ยืนเคียงข้าง สายตาอ่อนโยนจนคนในงานกระซิบกันอย่างปลื้มปริ่ม“ตอนนั้นเธอ…เดินเข้ามาหาผมก่อนครับตอนเจอกันครั้งแรกก็รู้สึกได้เลยว่าคนนี้กวนดี”เสียงเฮฮาเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มเพื่อนเจ้าบ่าวน้ำชาหันขวับ รีบสวนแทบจะทันที“คุณต่างหากที่กวนฉันก่อน