วิศวะร้ายพ่ายรักยัยตัวป่วน のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ตอนที่ 41อยากเจ็บแทน“จะทะเลาะกันอีกนานมั้ย...” เสียงแหบพร่าแต่ชัดเจนพอจะทำให้หัวใจทั้งสองคนเต้นสะดุดน้ำชาปิดปากตัวเอง น้ำตาไหลพรากโดยไม่รู้ตัว ส่วนนับดาวยืนนิ่ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นตกใจจนอ้ำอึ้งพูดไม่ออก“ได...ม่อน...” น้ำชาพึมพำเสียงสั่นไดม่อนเบือนหน้าหนีจากทั้งสองช้า ๆ สายตาเขามองออกไปยังหน้าต่างที่มีแสงไฟยามค่ำลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา เสียงหายใจของเครื่องช่วยชีวิตยังดังแผ่ว แต่ตอนนี้กลายเป็นเสียงเดียวที่แทรกอยู่ในความเงียบอึดอัด“นับดาว...คุณกลับไปก่อนเถอะ”หญิงสาวชะงัก สีหน้าเจ็บปวดชั่ววูบก่อนฝืนยิ้ม “งั้น... เดี๋ยวนับมาหาใหม่นะ”พูดจบเธอก็หันหลังเดินออกจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบระหว่างคนสองคนที่เหลืออยู่น้ำชาก้มหน้ามองพื้น มือสั่นเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว “คุณ... เจ็บมากมั้ยคะ” “ยังไม่ตาย” น้ำชากัดริมฝีปากแน่น น้ำตาเริ่มเอ่อขึ้นอีกครั้ง “ฉัน... ขอโทษ”“เรื่องอะไร” “ก็คุณต้องมาเจ็บตัวเพราะฉัน...”เสียงหัวเราะในลำคอของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นลงทันที “ถ้าเรื่องนี้ล่ะก็... เชิญมึงกลับไปเถอะ”น้ำชาชะงักดวงตาเริ่มคลอน้ำเสียงเธอสั่น “แล้วก็เรื่อง... ที่ฉันพูด

ตอนที่ 43เธอเป็นของฉัน NCร่างอรชรกะทัดรัดโดนอุ้มมาวางลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน เสื้อยืดตัวใหญ่จากที่เคยสวมอยู่บนร่างตอนนี้กลับถูกถอดลงไปกองอยู่ที่พื้น“รีบร้อนขนาดนี้เชียวเหรอ...หื้ม”เสียงหวานเอ่ยถาม แววตาฉายแววยั่วยวนสุดฤทธิ์“เก็บเสียงไว้ครางเถอะ”ขาเรียวถูกลากให้เข้ามาใกล้ต้นขาใหญ่ที่นั่งชันเข่าอยู่บนเตียง ก่อนที่มือจะถอดกางเกงวอร์มของตัวเองออกอย่างรีบร้อน“นี่...คุณจะไม่เล้าโลมก่อนเหรอ”คนตัวเล็กที่นอนราบรีบถามค้านเมื่อเห็นท่าทีอีกฝ่ายดูรีบร้อนเกินเหตุ“ก็เพราะเล้าโลมไม่ใช่รึไง เมื่อเช้ากูถึงได้อด”คนตัวสูงไม่เพียงแค่พูดเพียงอย่างเดียว กางเกงขาสั้นที่เธอสวมอยู่ก็ถูกออกในพริบตาเดียว“อื้อ”เสียงครางหวานเล็ดลอดออกมาในลำคอทันที เมื่อนิ้วหัวแม่มือของชายหนุ่มบดขยี้ไปที่เม็ดสวาท มือใหญ่ลูบไล้ที่ไหล่ ก่อนจะเกี่ยวสอดเข้าใต้สาบเสื้อเชิ้ตที่เธอสวมอยู่ แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้มันไหลหลุดจากบ่า “ไดม่อน...”มือหนาเอื้อมมาบีบคลึงหน้าอกอวบผ่านเสื้อเชิ้ต ก่อนที่ชายเสื้อจะโดนเลิกขึ้นสูงเหนืออกเผยให้เห็นยอดดอกที่ชูชันใหญ่โตอยู่ตรงหน้า“สวยจัง...”ปลายลิ้นแตะลงบนผิวเนียนเหนือยอดอกก่อน

ตอนที่ 45คนละครึ่งนะครับรถหรูแล่นไปอย่างช้า ๆ ท่ามกลางถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟ และผู้คนริมทาง น้ำชานั่งเอนหลังพิงเบาะ มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเพลิดเพลิน แววตาเป็นประกายเมื่อเห็นร้านค้าริมทางที่เรียงราย ขายทั้งของกิน ของจุกจิก และเสื้อผ้าเสียงหัวเราะจากผู้คนข้างถนนดังคลออยู่ไกล ๆไดม่อนเหลือบตามองภาพนั้นแวบหนึ่ง รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนมุมปากโดยไม่รู้ตัว“อยากลงไปเดินมั้ยล่ะ” ชายหนุ่มที่นั่งข้าง ๆ ถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “ถ้าคุณไม่ชอบก็ไม่เป็นไร”ไดม่อนหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหน้า “อะไรที่ มึงชอบ… กูก็ชอบทั้งนั้นแหละ”คนตัวเล็กชะงักไปชั่วขณะ ก่อนที่ริมฝีปากจะคลี่ยิ้มกว้างออกมา ใบหน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ“พูดดี ๆ กับเขาก็เป็นหนิ” เธอบ่นเบา ๆ พลางเมินหน้าหนีไปทางหน้าต่างอีกครั้งถนนริมทางเต็มไปด้วยแสงไฟจากร้านค้าและกลิ่นอาหารหอม ๆ ลอยคลุ้งไปทั่ว เสียงคนพูดคุยหัวเราะดังประสานกับเสียงปิ้งย่างจากเตา“อยากกินอะไร เดี๋ยววันนี้ เลี้ยงเอง” “มันต้องเป็นคนเลี้ยงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ”“ให้มันน้อย ๆ หน่อนเถอะ” ร่างบางหัวเราะเบา ๆ แล้วชี้ไปที่ร้านหมาล่าริมทาง “อยากกินอันนั้นแล้วกัน”

ตอนที่ 47 เมียมึงกูขอ ลมยามดึกพัดเบา ๆ ผ่านระเบียงชั้นสูง เสียงไฟแช็กดังขึ้นพร้อมควันบุหรี่สีจางที่ลอยละลายไปกับความมืด ไดม่อนยืนพิงราวระเบียงในเสื้อเชิ้ตตัวหลวม มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู สายตาเหม่อมองแสงไฟในเมืองที่ทอดยาวสุดสายตา เวลาบนหน้าจอเที่ยงคืนกว่าแล้ว แต่ทว่าคนที่บอกว่าไปไม่นานยังไม่กลับมา โทรศัพท์ที่เขากดซ้ำไปซ้ำมาไม่มีใครรับ ปลายนิ้วที่ถือโทรศัพท์เริ่มแน่นขึ้นทุกที เสียงสัญญาณตัดไปอีกครั้ง เขาสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะโทรไปอีกเบอร์หนึ่ง “ไอ้เวย์ มึงอยู่ไหน” เสียงอีกฝ่ายหัวเราะลอดมาตามสาย “อยู่ร้านเดิมดิ ไอ้ปอร์เช่นั่งข้าง ๆ กูนี่แหละ มึงไม่มาเหรอวะ?” “ไม่ ดึกแล้ว” ไดม่อนพูดเรียบ ๆ พลางเหยียบก้นบุหรี่กับพื้นระเบียง “มึงช่วยดูน้ำชาให้หน่อย อยู่ที่นั่นรึเปล่า” “โห ห่วงขนาดนั้น ทำไมไม่มาดูเองวะ” “ช่วยหน่อย เธอยังไม่กลับบ้าน โทรก็ไม่รับ ข้อความก็ไม่อ่าน” “เออ ๆ ๆ ใจเย็น เดี๋ยวกูดูให้” เวย์ยกแก้วในมือขึ้นดื่มก่อนจะพึมพำ “แต่เรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีค่าครูหน่อยมั้ยวะ” “คืนนี้เขียนชื่อกูในบิลไปเลย” “แค่คืนนี้?” “แล้วแต่มึง จนกว่าจะพอใจ” “โอเค งั

ตอนที่ 49ขอโทษเช้าวันต่อมา แสงแดดอ่อนส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง หญิงสาวบนเตียงขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้น อาการมึนงงแล่นเข้าจับหัว เธอรู้สึกปวดร้าวทั้งตัวเหมือนร่างกายถูกบีบคั้นอยู่ในฝันร้ายพอหันสายตาไป เธอเห็นชายหนุ่มที่คุ้นเคยนั่งอยู่ปลายเตียง แผ่นหลังกว้างนั้นหันให้กับเธอ ไหล่กว้างสั่นน้อย ๆ ราวกับยังข่มอารมณ์บางอย่างอยู่“ไดม่อน...” น้ำชาเรียกเสียงแผ่ว ก่อนจะค่อย ๆ โผเข้าไปกอดเขาจากด้านหลัง “เมื่อคืนคุผรไปรับฉันกลับมาเหรอ...”ไดม่อนขยับตัวเล็กน้อย พยายามแกะมือเธอออกช้า ๆ แล้วพูดเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความกดดัน“ไม่ต้องเลย...”เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มเข้มจะเอ่ยขึ้นอีกครั้ง“มึงรู้รึเปล่าว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”หญิงสาวชะงัก “หื้ม... อะไรเหรอคะ?”“มึงเกือบกลายเป็นเมียไอ้สายลมแล้วก็พ่อเลี้ยงของมึงแล้ว”คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงกลางอก น้ำชาตัวแข็งทื่อไปทันที ดวงตาเบิกกว้าง “หมายความว่ายังไง...”ไดม่อนหันมาสบตาเธอ แววตาเต็มไปด้วยทั้งความโกรธ ความกลัว และความเสียใจปนกัน“มึงเมา แล้วไม่รู้เรื่อง ใครเอาอะไรมายื่นให้ก็ดื่ม ถ้ากูไปช้ากว่านี้