All Chapters of หวนคืนฝืนชะตารัก: Chapter 11 - Chapter 20

อีกทั้งพืชผักในแปลงปลูกก็เริ่มเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มากแล้วรวมถึงมะละกอด้วย เรณูจึงไม่ขาดแคลนวัตถุดิบอีกต่อไป แต่นางก็ยังไม่หยุดที่จะนำของแปลกใหม่มาตำขาย และตอนนี้ท้องของนางก็เริ่มโตขึ้นมากแล้ว หมอบอกว่านางได้ลูกผู้หญิง เรณูรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้เห็นหน้าลูก ทุกคืนวันต่างเฝ้านึกถึงว่าลูกจะมีหน้าตาเป็นเช่นไร และภาวนาขออย่าให้หน้าตาเหมือนพ่อของนางเลย ไม่เช่นนั้นความลับที่นางไม่อยากให้ใครรู้อาจจะถูกเปิดเผยออกมา เพราะถึงอย่างไรช้องปีบก็เคยเห็นหน้าค่าตาผู้ชายคนนั้นมาก่อน หากดีเอ็นเอของเขาไปปรากฏอยู่บนใบหน้าของลูกสาว นางก็ไม่รู้ว่าจะอธิบายกับผู้เป็นน้าอย่างไร เพราะหากท่านน้ารู้ความจริงก็คงไม่ยอมให้ลูกสาวของนางกำพร้าพ่อเป็นแน่เย็นวันหนึ่งเรณูเดินไปเก็บผักที่หลังบ้านเพื่อนำมาทำอาหาร จังหวะที่เงยหน้าขึ้นสายตากลับมองเห็นผลมะเฟืองอยู่เต็มต้น เรณูยืนมองด้วยความสนใจ เพราะมันออกลูกตั้งแต่โคนจนถึงกลางต้น อะไรจะลูกดกขนาดนั้น พอมองสูงขึ้นไปอีกหน่อยกลับพบว่ามีต้นจันยืนคู่กันอยู่ อีกทั้งยังมีลูกดกอยู่เต็มต้นเช่นเดียวกัน เพียงเท่านั้นมุมปากก็ฉีกยิ้มกว้างออกมา นี่ไม่ใช่ของดีหรอกหรือใครช่างเอามาปลูกไ

เมื่อบุตรชายทำงานหนักขึ้น ผาสุกจึงตอบแทนทุกคนในครอบครัวโดยการซื้อที่ดินเพิ่มขึ้นทุกปี จนตอนนี้เขาเป็นเสี่ยไร่อ้อยไร่มันสำปะหลังที่มีพื้นที่กว่าหนึ่งพันสามร้อยไร่เลยทีเดียว แต่ที่เพิ่มมาด้วยอีกอย่างหนึ่งก็คือหนี้ธนาคาร เพราะเงินที่ได้จากการทำไร่ผาสุกนำไปซื้อที่ดินจนหมด ส่วนเงินที่กู้จากธนาคารนำมาใช้เป็นเงินหมุนเวียนในการทำไร่อ้อยไร่มันสำปะหลังเป็นค่าแรงคนงานและค่าปุ๋ยค่ายา ค่าน้ำมันเชื้อเพลิง และค่าอย่างอื่นอีกจิปาถะ ส่วนค่าเครื่องมือเครื่องใช้ที่ต้องใช้ในการทำไร่ก็ต้องซื้อแบบเงินผ่อน แต่ถึงอย่างนั้นผาสุกก็คิดว่าตนต้องหมุนเงินทันเพราะเขามีไร่อ้อยไร่มันสำปะหลังมากเพียงนี้ กำไรแต่ละปีไม่ใช่น้อย ๆแต่สิ่งหนึ่งที่ผาสุกกับทองก้อนยังเป็นห่วงอยู่ก็คือ ลูกชายคนโตยังไม่ยอมแต่งงานมีครอบครัวสักที ทองก้อนเคยหาผู้หญิงมาให้ลูกชายเลือกหลายคน แต่เขาก็ไม่ยอมเลือกใครสักที พูดเป็นอยู่คำเดียวว่าชาตินี้ข้าจะไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาด ถึงพ่อกับแม่จะแปลกใจมากแค่ไหนว่าลูกชายเปลี่ยนจากชายเจ้าชู้กลายมาเป็นฤาษีได้อย่างไร แต่พวกเขาก็ทำอะไรไม่ได้ อีกทั้งเมื่อถามแบ่งสมบัติให้เขายังไม่ขอรับอีก คนอะไรจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็

แต่เรณูก็ไม่กล้าเปิดปากถาม จึงพูดกับก้านตองว่า “วันนี้คิวยาว เจ้ากลับไปรอที่บ้านก่อนนะ เดี๋ยวข้าจะให้กลดเอาไปส่งให้” “ได้เจ้าค่ะ เช่นนั้นข้าขอดูอาหารสักหน่อยว่ายังมีอะไรเหลือบ้าง” ก้านตองชินแล้วที่ต้องรออาหารร้านนี้นาน ๆ แต่ก็รอนานไม่เกินยี่สิบนาที แต่เจ้าของร้านมีบริการส่งอาหารถึงที่ นางจึงกลับไปนั่งรออยู่ที่บ้านดีกว่า “ยังมีห่อหมกหนูพุกใส่หยวกกล้วย กับปลาดุกย่างน้ำปลาหวานกับสะเดาลวก” เรณูบอก “ข้าเอาอย่างละสองชุดเจ้าค่ะ” “ได้ ๆ” ทรงกลดเดินมาจัดอาหารใส่ถุงเตรียมไว้ให้นาง “เช่นนั้นข้าจ่ายเงินก่อนเลย ทั้งหมดกี่บาท” “ห่อหมกหนูสองสี่สิบ ปลาดุกน้ำปลาหวานสองหกสิบ ส้มตำสามเก้าสิบ ทั้งหมดรวมเป็นหนึ่งร้อยเก้าสิบบาท” เรณูบอก มือยังสาละวนอยู่กับการหยิบวัตถุดิบใส่ครกไปด้วยความช่ำชอง ก้านตองจ่ายเงินแล้วจึงปั่นจักรยานกลับ จังหวะนั้นพริมาที่ไปเล่นกับปังปอนหลานอิ่มข้างบ้านก็ปั่นจักรยานสวนกลับเข้ามาพอดี วันนี้เป็นวันหยุดพริมาจึงไม่ได้ไปโรงเรียน “ท่านแม่พริกขี้หนูหิวข้าวแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ทำไข่ยัดไส้ให้พริ

ทุกคนลงมือกินอาหารแล้ว ฟ้าลั่นจึงเอ่ยขึ้นว่า “นึ่งปลาทับทิมกินกับส้มตำรสจัดจ้านเหมือนเมื่อตอนกลางวันก็คงดีนะ” คิดมาถึงตรงนี้เขาก็อยากกินอีกแล้ว “เออจริงด้วย ข้าก็คิดว่ามันต้องเข้ากันมากแน่ ๆ” ดำรงเสริมขึ้นอีก “ร้านเขาปิดตั้งแต่บ่ายสามแล้วเจ้าค่ะ” ก้านตองว่า “ทำไมปิดเร็วจังล่ะ” ขันเงิน “เพราะเขาเปิดร้านตั้งตีห้าครึ่งน่ะสิ” ดอกไม้ “เปิดเช้าจัง” ขันเงิน “เขามีอาหารขายตอนเช้าด้วย ใครไม่สะดวกทำอาหารเองก็ไปซื้อที่ร้านของนางทั้งนั้น” “อืม นางขยันมากเลยนะ แล้วนางอยู่กับใครรึ” ดำรงถาม สายตาเหลือบมองผู้เป็นนายแวบหนึ่ง แต่เขากลับทำราวกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องที่ลูกน้องกำลังคุยกัน “น่าจะเป็นท่านน้าของนางนะ” “อ๋อ” เพียงเท่านั้นทุกคนก็ไม่คุยเรื่องของเรณูอีก หลังจากกินอิ่มแล้วก้านตองจึงถามขึ้นว่า “พรุ่งนี้นายสิงห์จะให้ข้าทำอาหารให้ด้วยหรือไม่เจ้าคะ” “ไม่ต้อง เดี๋ยวข้าไปแวะดูที่ร้านใกล้ ๆ นี้ก็ได้” “เจ้าค่ะ” จากนั้นคำสิงห์จึงเดินขึ้นห้องไปอ

“ทำไม หวงลูกหรือ ข้าก็แค่รู้สึกถูกชะตากับนางเท่านั้น ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำให้ครอบครัวของเจ้าแตกแยก” “แต่ข้าไม่อยากให้ท่านใกล้ชิดกับนาง ข้ากลัวว่าสามีของข้าจะเข้าใจผิด” ที่นางพูดออกไปเช่นนั้นก็เพราะไม่อยากให้เขามาวุ่นวายกับนางและลูกสาว “ข้าแค่คุยกับเด็ก ไม่ได้คุยกับเจ้าสักหน่อย อย่าสำคัญตัวผิดนักเลยน่า” สิ้นคำเสียงเล็กแหลมก็ดังมาแต่ไกล “ท่านลุง” พร้อมกับเดินถือตะกร้าใบเล็กมาด้วย พอเดินมาถึงก็ยื่นตะกร้าที่ใส่มะกอกป่าให้คนตรงหน้า “พริกขี้หนูเตรียมไว้ให้ท่านลุงแล้วเจ้าค่ะ คัดแต่ลูกสวย ๆ มาให้ทั้งนั้น ท่านลุงเอาไปเก็บไว้ในตู้เย็นจะกินได้นานเจ้าค่ะ” เพราะคำนี้แม่เป็นคนสอน นางจึงจดจำมาพูดกับเขาได้อย่างคล่องปาก “ขอบใจมากเจ้าพริกขี้หนู” พูดพลางคลายมือที่ซ่อนไว้ด้านหลังออกมา พร้อมกับสวมมงกุฎดอกไม้ไว้บนศีรษะของนาง “นี่เป็นค่าตอบแทนที่เจ้าเก็บมะกอกป่ามาให้ลุง” ตอนที่เขาขับรถคีบอ้อย มองเห็นดอกเข็มป่าพุ่มใหญ่ดอกสีขาวแกมม่วง เขาจึงคิดถึงนาง หากทำมงกุฎสวมบนศีรษะที่มีผมยาวสลวยมันคงสวยน่าดู “เจ้าสวยมาก” “ขอบคุณเจ้าค่ะ” พริมายิ้มจนตาหยี