All Chapters of หวนคืนฝืนชะตารัก: Chapter 31 - Chapter 40

คำสิงห์กลับไปถึงบ้านก็พบว่าพันตาเพิ่งเดินออกมาจากห้องชั้นล่างเช่นเดียวกัน ทั้งสองสบตากันด้วยความงุนงง พันตาเอ่ยถามก่อนว่า “เจ้าไปไหนมา” เมื่อคืนเขาทะเลาะกับแม่บุญธรรมเพราะเงินที่ยืมคำสิงห์ไปเขานำไปให้แม่บุญธรรมใช้หนี้เพียงห้าพันบาท อีกหมื่นห้าเขาเล่นการพนันจนหมดตัว พันตาจึงหนีออกมานอนบ้านเพื่อน แต่เมื่อคืนเขาเข้าใจว่าเพื่อนหลับไปแล้วจึงไม่อยากรบกวน ไม่คิดว่าแท้จริงแล้วเมื่อคืนนี้คำสิงห์ไม่ได้อยู่ในห้อง ก้านตองเดินออกจากห้องครัวได้ยินพันตาถามคำสิงห์พอดีจึงพูดขึ้นเช่นกัน “นั่นสิ นายสิงห์ไปไหนมาแต่เช้าหรือเจ้าคะ” “ไปนอนบ้านเพื่อน” “เจ้ามีเพื่อนอยู่ที่อำเภอนี้ด้วยรึ ทำไมข้าไม่เคยรู้มาก่อน” “มีสิ ข้าทำไร่อยู่ที่นี่มาตั้งกี่ปีแล้ว จะไม่มีเพื่อนได้ยังไง” “เพื่อนเจ้าชื่ออะไรข้ารู้จักไหม” “เจ้าไม่รู้จักหรอก ข้าขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ เหนียวตัวจะแย่แล้ว” โดนฝนเมื่อคืนเสื้อผ้ายังไม่แห้งดีเท่าไรนัก คำสิงห์เดินขึ้นห้องไปแล้ว ก้านตองกับพันตาได้แต่มองตามด้วยความสงสัย พันตาถามนางว่า “เจ้ารู้จักเพื่อนเขาไหม”

ทั้งสองเดินเข้าไปในร้าน เรณูไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ แต่คำสิงห์กลับถามออกไปว่า “พริกไม่อยู่หรือ” วันนี้เป็นวันหยุดเขาจึงถามหานาง“ไม่อยู่ ไปเล่นกับปังปอน” ทั้งทรงกลดและช้องปีบต่างหันขวับไปมองเรณูด้วยความสงสัย ทั้งที่พริมาช่วยท่านตาเก็บมะเขือขื่นอยู่หลังบ้านแท้ ๆ นางยังโกหกได้หน้าตาเฉย“งั้นวันนี้เอาตำอะไรก็ได้สักสองอย่างที่กินแล้วตาสว่าง” คำสิงห์บอก“ได้ กรุณานั่งรอก่อน” “กับข้าววันนี้มีอะไรกินบ้าง”“มีตาก็ดูเองสิ” เรณูพูดเสียงห้วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ช้องปีบ ทรงกลด และพันตาต่างมองทั้งคู่ด้วยความแปลกใจ ทำไมบรรยากาศวันนี้ถึงได้ดูอึมครึมคล้ายฝนจะตกอย่างไรอย่างนั้นคำสิงห์รู้ว่าตนทำให้นางโกรธจึงไม่ชวนคุยอีก เขาเลือกเอากบย่างกับหนูย่างอย่างละสามไม้ แล้ววางไว้โดยไม่พูดอะไร จากนั้นจึงเดินไปนั่งรอที่ม้านั่งนั่งลงบนม้านั่งแล้วพันตาจึงเอ่ยขึ้นว่า “เหมือนเจ้ากับนางทะเลาะกันเลย”“จะทะเลาะกันได้ยังไง ข้ากับนางไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”พันตาคิดตามก็เห็นเป็นเช่นนั้น “ก็จริง แล้วเจ้าคิดว่านางจะทำตำอะไรให้เจ้ากิน”“ไม่รู้ แล้วแต่นาง” วันนี้เขารู้สึกหัวตื้อไปหมด สมองไม่ปลอดโปร่งจึงอยากกินอะไรที่มัน

แต่คนฟังตกใจจนแทบสิ้นสติ ทองก้อนเอ่ยขึ้นเสียงดังว่า “ฮะ! เจ้าว่าอะไรนะ”“ลูกของเรณูก็คือลูกของข้าขอรับ”“เด็กที่ชื่อพริกคือลูกของเจ้ากับนางรึ” ทองก้อนรู้สึกว่าตนกำลังฝันไป“ขอรับ”“เจ้ารู้ได้ยังไง นางยอมบอกเจ้าหรือ”“คราแรกก็ไม่ยอม ข้าไปหานางทุกคืนจนนางเกิดความรำคาญนางจึงยอมบอกข้าขอรับ” คำสิงห์เลี่ยงที่จะเล่าว่าเขาเข้าไปข่มขู่นางอย่างไร เรณูถึงยอมบอกความจริง“แล้วเจ้าจะทำอย่างไรต่อไป แต่งงานกับนางดีไหม” ทองก้อนเสนอแนะ และรู้สึกยินดีที่นางกำลังจะมีหลานอีกคน แถมนางไม่ต้องหาภรรยาให้ลูกชายอีกแล้ว“ไม่ดีขอรับ ข้าไม่อยากแต่งงานกับนาง”“แล้วเจ้าจะเอายังไง”“ข้าจะเอาพริกมาเลี้ยงดูเองขอรับ นางพาลูกนอนอยู่ในกระท่อมหลังเล็กแค่นั้นข้าไม่มีวันยอมให้ลูกลำบากอีกต่อไปเป็นอันขาด”“นางเลี้ยงลูกเองมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ใครเขาจะยอมยกให้เจ้าง่าย ๆ เล่า เป็นเจ้าเจ้ายอมหรือที่จะมีคนมาพรากลูกไปจากอกน่ะ” ทองก้อนเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ดี ยากดีมีจนอย่างไรนางก็เลี้ยงมากับมือ จะให้คนอื่นมาเอาไปง่าย ๆ ได้อย่างไร ถึงแม้คนคนนั้นจะเป็นพ่อแท้ ๆ ก็เถอะ“ไม่ยอมขอรับ”“ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วทำไมเจ้าไม่ยอมแต่งงานกับนาง

ในที่สุดเย็นวันนั้นก็มาถึง คำสิงห์พาพ่อกับแม่มาทำความรู้จักกับครอบครัวของเรณูอีกครั้ง ผาสุกจึงเป็นฝ่ายเอ่ยเรื่องสู่ขอขึ้นมาก่อน “เรื่องมันก็มาถึงขั้นนี้แล้ว แม่ช้องปีบกับพ่อทองใบจะเรียกค่าสินสอดเท่าไรรึ”“เรื่องนี้ข้ากับสามีคุยกับหลานสาวแล้ว นางบอกว่าแล้วแต่ทางนายท่านกับนายหญิงเจ้าค่ะ” เพราะช้องปีบมาคิดดูแล้ว เหตุการณ์วันนั้นเรณูเป็นฝ่ายเข้าหาคำสิงห์ก่อน อีกอย่างเรณูก็บอกแล้วว่าไม่อยากได้อะไรกับครอบครัวของฝ่ายชาย ทองก้อนสบตากับสามีแล้วเอ่ยขึ้นว่า “เช่นนั้นข้าจะให้เงินสดสองแสนกับทองคำห้าบาทเจ้าพอใจหรือไม่” ช้องปีบกับทองใบดีใจเป็นอย่างมากที่ทั้งสองให้ค่าเรณูมากขนาดนี้ แต่เรณูกลับเอ่ยขึ้นทันควันว่า “แต่ข้ายังไม่พร้อมจะแต่งงานตอนนี้เจ้าค่ะ” ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ “เช่นนั้นข้าจะมอบโฉนดที่ดินให้พริกอีกหนึ่งร้อยไร่” ทองก้อนเสนอให้อีก เพราะนางกับสามีรู้สึกรักและเอ็นดูหลานสาวเป็นอย่างมาก ยิ่งมาเห็นด้วยตายิ่งรู้สึกหลงรัก “เรณู…” ช้องปีบพูดยังไม่ทันจบ เรณูจึงเอ่ยขัดขึ้นก่อน “ข้าขอเวลาต

คืนนั้นคำสิงห์จึงได้นอนกับลูกสาว รุ่งสางเขาค่อยตื่นไปอาบน้ำที่บ้านตนเอง พร้อมทั้งบอกพ่อกับแม่ว่าเรณูยอมแต่งงานกับตนแล้ว แต่นางต้องการที่ดินจากหนึ่งร้อยไร่เป็นสามร้อยไร่ ซึ่งเขาก็ตอบตกลงนางไปแล้ว พ่อกับแม่ซึ่งรักหลานสาวมากจึงไม่คัดค้านใด ๆ ทั้งสิ้น ทั้งสองฝ่ายจึงตกลงกันว่าจะจัดงานแต่งงานกันอย่างเรียบง่าย เชิญแขกมาเป็นสักขีพยานไม่เกินยี่สิบคนและแขกคนสำคัญที่ขาดไม่ได้นั้นก็คือป้าอิ่มและนางก็หายข้องใจเรื่องของเรณูกับคำสิงห์แล้ว เลี้ยงอาหารพื้นบ้านธรรมดาก็เป็นอันเสร็จพิธี เพราะทองก้อนกับผาสุกก็ต้องรีบเก็บเกี่ยวผลผลิตทั้งอ้อยและมันสำปะหลัง อีกทั้งยังต้องพรวนดิน ดายหญ้า และใส่ปุ๋ยพืชที่ปลูกไว้แล้วอีกด้วย คำไอ่พร้อมกับสามีและลูกชายก็เดินทางมาร่วมงานแต่งงานของทั้งคู่เช่นเดียวกัน ห้าวันต่อมาเรณูกับคำสิงห์ก็แต่งงานกัน ซึ่งจัดขึ้นในตอนเย็น อาหารเป็นพวกไก่ ปลา และเห็ด อีกทั้งหลังจากผูกข้อไม้ข้อมือเสร็จ แขกที่มาร่วมงานยังขอร้องให้เรณูทำรายการตำแหลกให้กินอีกด้วย ซึ่งเรณูก็ไม่ขัดข้องและทำให้พวกเขากินด้วยความเต็มใจ แต่สิ่งที่ทำให้นางกับคำสิงห์หัวเสียมากที่สุดก็คือ ทองก