All Chapters of หวนคืนฝืนชะตารัก: Chapter 21 - Chapter 30

เช้าวันถัดมาเรณูทำส้มตำที่คำสิงห์สั่งไว้เมื่อวานเสร็จเกือบหกโมงครึ่งตามเวลาที่เขานัดไว้ จากนั้นฝากเรื่องไว้กับทรงกลด ส่วนนางปลีกตัวไปแต่งตัวให้กับลูกสาวเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียน คำสิงห์มาตามเวลาที่นัดไว้อย่างพอดิบพอดี “ส้มตำที่พี่สิงห์สั่งไว้ได้แล้วขอรับ” ทรงกลดเอ่ยขึ้นเมื่อคำสิงห์เดินเข้ามาที่ร้าน “ขอบคุณ อาหารวันนี้มีอะไรบ้าง” “มีห่อหมกเขียดใส่หัวปลี กับห่อหมกไข่มดแดงใส่ใบแมงลักขอรับ” เมื่อวานมีชาวบ้านนำเขียดกับไข่มดแดงมาขาย เรณูจึงซื้อไว้เพื่อนำมาทำเป็นอาหารขายอีกทอดหนึ่ง “เอาอย่างละสองชุด” “ขอรับ” “มีตำอะไรแปลก ๆ อีกหรือไม่ ข้าอยากลองชิมดู” คำสิงห์ถาม “เอ่อ… ตำเปลือกมะกอกป่าท่านเคยกินหรือยังขอรับ” คำสิงห์ย่นคิ้ว ถามออกไปว่า “เปลือกมะกอกป่าก็กินได้รึ” “ได้ขอรับ” “ลองหน่อยก็ดี ว่าแต่พริกไปไหนรึ” “วันนี้นางต้องเตรียมตัวไปโรงเรียนขอรับ” “อ๋อ” “รอสักครู่นะขอรับ ข้าจะรีบทำให้ท่าน” “ไม่เป็นไร ดูแลลูกค้าคนอื่นไ

“แล้วเจ้าอยากทำงานตำแหน่งอะไร” พอเอาเข้าจริงคำสิงห์กลับใจแข็งไม่มากพอ แม้ชาติก่อนพันตาจะทำเขาไว้อย่างเจ็บแสบมากก็ตาม แต่ชาตินี้ชะตาของพวกเขาเปลี่ยนไปแล้วมันคงไม่มีอะไรหรอกกระมัง คำสิงห์ได้แต่คิดปลอบใจตนเอง “ได้หมดแหละ ตำแหน่งอะไรว่างข้าทำได้หมด” เพราะก่อนหน้าที่จะไปทำงานต่างประเทศเขาก็ทำได้ทุกตำแหน่ง “ดี เช่นนั้นเจ้าก็ทำหน้าที่เป็นคนงานตัดอ้อยไปก่อนก็แล้วกัน หากคนงานขับรถไม่พอเจ้าค่อยมาช่วยข้า” “ได้ งั้นพรุ่งนี้ข้าเริ่มงานเลยนะ” “แล้วแต่เจ้า” พันตาเห็นคำสิงห์ไม่ค่อยดื่มเหมือนเคยจึงถามขึ้นอีก “ทำไมไม่เห็นเจ้าดื่มมากเหมือนเมื่อก่อน” “ข้าเลิกดื่มจัดแล้ว” “ทำไมล่ะ” “ไม่ทำไม แค่ขี้เกียจเฉย ๆ” “แปลกคน มีด้วยหรือขี้เกียจดื่ม” พันตาเว้นไปสองลมหายใจ ถามเขาต่อว่า “นี่เจ้ายังไม่แต่งงานอีกหรือ” “ยัง ขี้เกียจมีเหมือนกัน” “เจ้านี่นะขี้เกียจมีเมีย” “อืม อยากอยู่เป็นโสดมากกว่า” “ผีเข้าหรือเปล่าวะ หรือว่าเจ้าป่วย” พูดพลางเอื้อมมือมาแตะหน้าผากเพื่อ

คืนนั้นหลังจากทุกคนเข้านอนแล้ว คำสิงห์ยังคงยืนมองบ้านฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาครุ่นคิด เฝ้าถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่าพริมาเป็นลูกของใคร ในเมื่อชาติที่แล้วเขากับนางไม่ได้มีลูกด้วยกัน แล้วชาตินี้พลาดพลั้งเพียงครั้งเดียวจะทำให้นางท้องได้อย่างไร แต่ถึงจะบอกว่าพลาดพลั้งเพียงครั้งเดียว แต่คืนนั้นเขาก็ไม่ได้ทำเพียงครั้งเดียวสักหน่อยคำสิงห์ถอนหายใจออกมาอย่างคิดไม่ตก แล้วถ้านางท้องกับคนอื่น นางจะท้องกับใครถึงต้องเก็บเป็นความลับไม่ยอมบอกท่านน้าของนาง เรื่องนี้ทำให้คำสิงห์นอนไม่หลับทั้งคืน หากพริมาคือลูกของเขาล่ะ เขาจะปล่อยให้นางนอนในกระท่อมหลังเล็กซอมซ่ออย่างนั้นหรือ ย่อมไม่ยอมอยู่แล้ว เขาต้องหาคำตอบเกี่ยวกับเรื่องนี้ให้ได้เช้าวันต่อมาคำสิงห์กับพันตาก็แวะซื้ออาหารที่ร้านเรณูตำแหลกอีก และสั่งตำโคราช ตำหัวปลี และตำข่า แล้วไปนั่งรอที่ม้านั่งสำหรับลูกค้า ความจริงคำสิงห์ก็งงมากเกี่ยวกับรายการส้มตำของเรณูเช่นเดียวกัน นางมีทั้งตำไทย ตำซั่ว ตำป่า ตำโคราช และตำลาว ไม่รู้นางสรรหาชื่อพวกนี้มาจากไหน ทว่าตำแต่ละอย่างของนางมันก็อร่อยแตกต่างกันไปคนละแบบจริง ๆ ในประเภทส้มต้มคำสิงห์คิดว่าเขาชอบตำโคราชมากที่สุด ซึ่งมีควา

“ข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับ”“นางบอกว่าคบกับพ่อหนุ่มคนนั้นจนถึงขั้นจะแต่งงานด้วยเชียวนะ เจ้าไม่รู้เลยหรือว่านางคบกับใครเป็นแฟน”“ไม่ทราบเลยขอรับ” นางช่างโกหกเป็นตุเป็นตะจริง ๆ แต่ก็อย่างว่า ในเมื่อเขากับนางตัดสัมพันธ์กันแล้ว นางจะบอกว่ามีอะไรกับเขาก็คงไม่ได้ คำสิงห์ถามต่ออีก “นางกลับมาที่นี่วันที่เท่าไรหรือขอรับ” ช้องปีบสบตากับทองใบ ทองใบทำท่าจดจำขึ้นมาได้จึงบอกเขาว่า “วันที่หนึ่งมกราคมปีสี่ห้า” เพราะคืนก่อนที่นางจะมาถึง ชาวบ้านยังจุดพลุฉลองวันส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่อยู่เลยคำบอกเล่าของทองใบยิ่งทำให้ลำคอของเขาแห้งผากมากขึ้น เขากลืนน้ำลายอันฝืดเฝื่อนลงคอ พลางคิดว่า หากนางมาถึงที่นี่วันที่หนึ่งมกราคมก็แสดงว่านางไม่ได้ไปพักค้างอ้างแรมที่อื่น สำคัญกว่านั้นนางไม่ได้ไปมีอะไรกับใครนอกจากเขาเพียงคนเดียว แล้วเช่นนี้พริมาจะเป็นลูกใครไปได้นอกจากลูกของเขา อีกทั้งท่าทีของนางที่หวงลูกสาวมากเกินไป โดยไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้และสนิทสนมด้วย มันก็ยิ่งตอกย้ำว่าพริมาคือลูกของเขาช้องปีบเห็นเขานั่งเงียบไปจึงถามว่า “มีอะไรหรือ”“ข้าแค่ถามดูเผื่อจะได้รู้ว่านางไปพักที่บ้านเพื่อนหรือไม่ขอรับ”“แล้วนางไปค้

“ทำไมรึ หรือว่าเจ้ามีคนในใจอยู่แล้ว” “ข้ายังไม่มีใครหรอกเจ้าค่ะ และชาตินี้ก็ไม่คิดจะมีด้วย” นางตั้งใจไว้อย่างนั้นจริง ๆ “เป็นเพราะพ่อของพริกจากไปหรือ เจ้าถึงไม่ยอมเปิดใจให้ใคร” พันตายังไม่ยอมรับกับสิ่งที่เรณูพยายามอธิบาย “ไม่เกี่ยวกับเขาหรอกเจ้าค่ะ เป็นเพราะความตั้งใจเดิมของข้าอยู่แล้ว ท่านอย่ามาเสียเวลากับข้าเลยเจ้าค่ะ” “หรือเจ้ายังรักไอ้สิงห์อยู่” พันตายังเค้นถามนางต่อ “คนนั้นยิ่งไม่ใช่ใหญ่เจ้าค่ะ ข้ากับนายสิงห์ไม่มีอะไรต้องเกี่ยวข้องกันอีก” พันตาได้ยินคำยืนยันเช่นนั้นก็ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เรณูไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำสิงห์เหมือนในอดีตอีก “แต่ยังไงข้าก็จะรอเจ้า” หากเขายังหาดีกว่าเรณูไม่ได้เขาก็ต้องพยายามตามจีบนางไปก่อน “อย่าเสียเวลาเลยเจ้าค่ะ หากท่านไม่มีธุระอย่างอื่นข้าขอตัวเจ้าค่ะ” ว่าแล้วก็เดินกลับเข้าไปในบ้านโดยไม่คิดรักษามารยาทเลยแม้แต่น้อย เพราะถึงอย่างไรนางก็ไม่คิดจะสานสัมพันธ์กับผู้ชายพรรค์นี้อยู่แล้ว พันตาเดินคอตกไปที่รถจักรยานยนต์ของตนเอง คราวนี้เขาจึงคิดอยากไปบ้านของเพื่อ