All Chapters of หวนคืนฝืนชะตารัก: Chapter 51 - Chapter 60

ก้านตองกลับเข้ามาที่ห้องของตน ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีร่างกายก็เกิดอาการร้อนวูบวาบ หัวใจเต้นแรง และมีอาการมึนงงคล้ายกับเมาแอลกอฮอล์ อีกทั้ง อีกทั้งยังรู้สึกว่าตนมีอารมณ์ทางเพศสูงขึ้น ก้านตองเข้าใจในทันทีว่าสิ่งที่พันตาให้มาคือยาปลุกกำหนัด เมื่อรู้เช่นนั้นจึงรีบสาวเท้าขึ้นไปยังห้องของเจ้านายอย่างว่องไว ในใจพลันคิดว่าคำสิงห์ก็คงมีอาการไม่ต่างจากนาง มือสองข้างช่วยกันปลดกระดมด้านหน้าออกถึงสามเม็ด ทำให้มองเห็นยกทรงและเนินอกอิ่มขาวเนียนที่ล้นทะลักออกมา เมื่อมาถึงหน้าห้องของเขาจึงเคาะสามที ก๊อก ก๊อก ก๊อก คำสิงห์ที่กำลังนอนเอาแขนก่ายหน้าผากมองมายังประตูด้วยแววตาฉงน สงสัยว่าใครมาเคาะประตูหน้าห้องตอนนี้ ถึงอย่างนั้นก็ยังบอกคนข้างนอกว่า “เข้ามา” พอก้านตองเข้ามาในห้องเสื้อของนางก็อยู่ในสภาพที่ไม่เรียบร้อยแล้ว อีกทั้งยังวิ่งเข้าหาคำสิงห์อย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งเอ่ยว่า “นายสิงห์ช่วยข้าด้วยเจ้าค่ะ ข้าร้อนเหลือเกิน” มือนางลูบไล้ไปตามลำคอและเนินอกด้วยท่วงท่ายั่วยวน แต่คำสิงห์กลับดีดกายลุกขึ้นจากเตียงนอนด้วยความตกใจแกมโมโห “เจ้าเข้ามาในห้องข้าทำไม” “ข้าร

เรณูกับพันตาหันขวับมองตามเสียงเรียกนั้นพร้อมกัน เป็นคำสิงห์ตามที่เรณูคาดไว้ไม่มีผิด ด้านหลังยังมีก้านตองเดินตามมาด้วย เรณูถามเขาว่า “ท่านมาทำอะไรที่นี่” รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมากที่เห็นก้านตองเดินมาพร้อมกันกับเขา หรือสิ่งที่พันตาพูดจะเป็นเรื่องจริง “ข้าต้องเป็นฝ่ายถามเจ้ามากกว่า ว่าเจ้ามาทำอะไรที่นี่” เขาปรายตามองพันตาแล้วเอ่ยต่อ “กับเจ้าพันสองต่อสอง” “ข้าแค่มาคุยธุระกับเขาเท่านั้น” เรื่องนี้เรณูคิดว่าต้องมีคนจัดฉากขึ้นมาอย่างแน่นอน และก็คงหนีไม่พ้นก้านตองกับพันตาเป็นแน่ คิดพลางขบกรามแน่น รู้สึกโกรธที่ตนหลงกลพวกเขาจนได้ “คุยจบแล้วก็กลับบ้านได้แล้ว” “จะรีบกลับไปไหน ข้ายังคุยธุระกับเมียเจ้าไม่จบเลย” พันตาพูดจายียวนกวนประสาทเพื่อยั่วโทสะคำสิงห์ คำสิงห์ได้ยินเช่นนั้นก็ปรี่เข้าไปชกหน้าเขาทันที “เจ้าไม่มีสิทธิ์มาคุยธุระกับเมียข้าตามลำพัง” มุมปากของพันตามีเลือดซึมออกมาอีกครั้ง ถึงจะรู้สึกเจ็บอยู่มาก แต่เมื่อได้เห็นคำสิงห์โกรธจนหน้าดำหน้าแดงเขาก็ยิ่งชอบใจ คำสิงห์คว้าเอาข้อมือภรรยา ส่วนพันตาก็คว้าเข้าที่ข้อมืออีกข้างของเรณูเช่นก

นอนต่ออีกแค่หนึ่งชั่วโมงกว่าเรณูก็ต้องตื่นมาเตรียมของขายแล้ว อาการของนางตอนนี้ไม่ต่างจากวันสิ้นปีในปีนั้นเลยสักนิดคำสิงห์ตื่นขึ้นมาตอนเช้า ทรงกลดจึงเดินมาหาพร้อมเอ่ยว่า “เมื่อคืนข้าเป็นคนพานางไปเอง หวังว่าพวกท่านคงไม่ได้ทะเลาะกัน”“ไม่ทันแล้ว”“ทะเลาะกันหรือ”“ก็ไม่เชิง” เมื่อคืนยังพอคุยบ้าง แต่พอสว่างกลับไม่ยอมคุยด้วยสะงั้น หรือว่าเมื่อคืนเขาทำอะไรไม่ถูกใจนาง แต่ก็ไม่น่าจะใช่นะหากไม่ถูกใจนางจะครางชื่อเขาออกมาได้อย่างไร คิดมาถึงตรงนี้มุมปากก็ทำท่าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“ท่านก็ง้อนางสักหน่อย เดี๋ยวนางก็ใจอ่อนเอง”“อืม”กินอาหารเช้าเสร็จคำสิงห์จึงเดินข้ามถนนไปบ้านมารดา เพื่อไปเอาหลักฐานมายืนยันกับภรรยา ตอนเดินลงมาจากห้องก็เจอกับมารดาพอดี ทองก้อนจึงเอ่ยขึ้นว่า “เมื่อคืนแม่ได้ยินว่ามีเรื่องกันหรือ” “มีเรื่องกับใครหรือขอรับ” คำสิงห์แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “กับเจ้าพัน” “ใครเป็นคนบอกท่านแม่หรือขอรับ” “ก้านตองเล่าให้แม่ฟังเมื่อเช้านี้ ว่าเจ้ากับเจ้าพันมีเรื่องกันเพราะเรณู” มาถึงตรงนี้คำสิงห์ก็มั่นใจแล้วว่าใครเป็นคนปั่นหัวภรรยาของเขา “ไม่

เมื่อนางช่วยคิดหาทางออกเรื่องหนี้สินให้เขาได้ คำสิงห์จึงลองปรึกษานางเรื่องการปลูกพืช “แล้วเจ้าคิดว่าแปลงที่เป็นโรคข้าควรปลูกอะไรดี” เรณูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงบอกเขาว่า “ตอนนี้ยังอยู่ในช่วงฤดูแล้ง ถึงฝนจะตกลงมาบ้างก็ควรปลูกพืชที่ใช้น้ำน้อยเจ้าค่ะ” นางเว้นไปหลายอึดใจ กล่าวต่อว่า “อย่างเช่นข้าวโพดอาหารสัตว์ แตงโม ถั่วฝักยาว และก็มันเทศ เพราะพืชพวกนี้ปลูกสามสี่เดือนก็เก็บเกี่ยวได้แล้ว หลังจากนั้นก็เข้าสู่หน้าฝนพอดี ท่านค่อยปลูกมันสำปะหลังอีกครั้งก็ได้เจ้าค่ะ” เพราะพืชที่นางว่ามาก็ราคาดีเหมือนกัน “หรือท่านคิดว่าอย่างไร” “ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้าก็มีความรู้เรื่องพืชเหมือนกัน” “ข้าก็แค่อาศัยประสบการณ์และเรียนรู้มาเรื่อย ๆ เจ้าค่ะ” ตั้งแต่อายุสิบสองนางก็รับจ้างเลี้ยงชีพมาโดยตลอด ก่อนหน้ายังอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดพออายุครบยี่สิบยายเสียชีวิต ธัญมลจึงเดินทางเข้ามาทำงานในเมืองหลวง กว่าจะมาเป็นแม่ค้าขายส้มตำ ก็เคยรับจ้างทำการเกษตรมาหลายอย่างเช่นเดียวกัน อีกอย่างนางเป็นพวกครูพักลักจำจึงพอมีความรู้ด้านการปลูกพืชอยู่บ้าง “ตกลง ข้าจะลองเชื่อเจ้าสักครั้ง

ภายในห้องพักผู้ป่วยที่โรงพยาบาลดงผักหวานคำสิงห์พลางขยับมือทั้งสองข้าง และเอ่ยออกเสียงแผ่วเบา “เรณู” ท่าทางเขาคล้ายกับคนนอนละเมอ พริมาได้ยินจึงบอกมารดาที่กำลังนั่งสัปหงกอยู่ว่า “ท่านแม่ ท่านพ่อฟื้นแล้วเจ้าค่ะ” น้ำเสียงของนางมีความดีใจเป็นอย่างยิ่ง ได้ยินดังนั้นจากที่ง่วงนอนเพราะพักผ่อนน้อยเรณูจึงเบิกตากว้างขึ้นมองสามีทันที คำสิงห์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นพูดออกเสียงแหบแห้ง “เรณู” เรณูยิ้มพรายพลางน้ำตาซึม “ข้าเอง” เขามองลูกสาวพร้อมกับเรียกชื่อนาง “พริกขี้หนูลูกพ่อ” “ท่านพ่อ พริกขี้หนูคิดถึงท่านพ่อเจ้าค่ะ” คนตัวเล็กใบหน้าบิดเบ้แล้วปล่อยน้ำตาให้ไหลอาบแก้ม “พ่อก็คิดถึงเจ้า” ว่าพลางยื่นมือมาเช็ดน้ำตาให้บุตรสาว “ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะ พ่อกลับมาหาเจ้าแล้ว” พริมาพยักหน้าหงึกหงักเรณูจึงเอื้อมมือไปกุมมือเขาไว้ “ข้าตามพยาบาลมาตรวจท่านก่อน” ว่าแล้วก็เอื้อมมือไปกดกริ่งที่อยู่ข้างเตียงคนไข้ไม่นานพยาบาลก็เข้ามาในห้อง พยาบาลวัดไข้และความดันและซักถามอาการของเขาหลายอย่าง และดูเหมือนว่าร่างกายเขาจะตอบสนองการรักษาเป็นอย่างดี แต่หลังจากฟื้นขึ้นมาได้ร