All Chapters of หวนคืนฝืนชะตารัก: Chapter 41 - Chapter 50

เรณูรู้สึกสงสารลูกที่นางไม่เคยไปเที่ยวตามป่าอ้อยจึงอนุญาตให้นางไปกับเขา “ได้ ข้าให้พริกไปกับท่านก็ได้ แต่หากพริกเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะเอาเลือดหัวท่านออก” เมื่อนั้นมุมปากของคนตัวใหญ่จึงยกยิ้มขึ้น “ได้” คำสิงห์ลุกขึ้นนั่ง บอกลูกสาวว่า “แต่งตัวรอเลยนะ เดี๋ยวพ่อมารับ” “เจ้าค่ะ” เขาหันไปสั่งภรรยาว่า “ทำตำลูกจัน ลูกยอ และตำเปลือกมะกอกป่าไว้ให้ข้าด้วย” “เปลือกมะกอกป่าหมดเจ้าค่ะ” “เช่นนั้นก็เอาตำฝักแคแทน” ตำฝักแคคล้ายกับตำถั่วฝักยาว เขาเพิ่งเคยกินเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ซึ่งเป็นรายการอาหารใหม่ล่าสุดของที่นี่ และเขาก็พบว่ามันก็อร่อยไม่แพ้รายการอื่น ๆ “เจ้าค่ะ” “ท่านแม่พริกขี้หนูก็อยากกินตำไทยเหมือนกันเจ้าค่ะ” “ได้เดี๋ยวแม่ทำให้นะ” “ขอบคุณเจ้าค่ะ” “พริกขี้หนูหอมแก้มพ่อก่อนเร็ว พ่อจะไปอาบน้ำแต่งตัวแล้ว” พูดพลางเอียงแก้มให้ลูกสาว พริกขี้หนูเดินเข้าหาพ่ออย่างว่าง่าย พร้อมทั้งหอมแก้มพ่อทั้งสองข้าง ไม่วายคนตัวใหญ่ยังปรายตามองภรรยา เรณูได้แต่มองแล้วทำปากบิดเบี้ยวด้วยความหมั่นไส้ คำสิ

ในส่วนของร้านเรณูตำแหลกเมื่อลูกค้าซาลงแล้ว ช้องปีบจึงเดินเข้ามาคุยกับหลานสาว “เมื่อคืนรถบรรทุกอ้อยติดหล่ม เจ้าสิงห์ก็เลยพาพริกกลับบ้านช้า” “เขาให้ท่านน้ามาบอกข้าหรือเจ้าคะ” ความจริงเมื่อคืนเรณูได้ยินพวกเขาคุยกันก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้บ้าง แต่นางก็ยังรู้สึกโกรธเขาอยู่ดี “เปล่า ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าเป็นคนไม่มีเหตุผลเท่านั้น” “ข้าจะพยายามเจ้าค่ะ” “แล้วเมื่อไรจะให้เขาเข้าไปนอนในห้องด้วยล่ะ” “คงไม่มีวันนั้นหรอกเจ้าค่ะ” “เรณู เจ้าอย่าได้ทิฐิสูงนัก อย่างไรเจ้าก็เป็นเมียเขาอย่างถูกต้องตามกฎหมายทุกประการแล้ว ที่เขายอมเจ้าอยู่ทุกวันนี้ก็ถือว่าเขามีความอดทนสูงมากแล้วนะ” มีที่ไหนเป็นสามีภรรยากันแล้วแต่ต้องแยกกันนอน “ข้าแค่กลัวเจ็บเจ้าค่ะท่านน้า” ชาติก่อนตอนที่เจ้าของร่างนี้ย้ายมาอยู่กับเขาที่ดงผักหวาน เขาก็เริ่มออกลายหนักขึ้นกว่าเดิม ไม่ว่าสาวน้อยสาวใหญ่เขาก็เอามั่วไปหมด อีกทั้งยังไม่เอาใจใส่นางเท่าที่ควรกลายเป็นว่าเขาได้เปิดช่องว่างให้พันตาเข้ามาใกล้ชิดเรณูคนเก่า จนเจ้าของร่างนี้เกิดความหวั่นไหวและมีใจให้กับพันตา แล

พันตาเดินเข้ามาใกล้นางอีก พร้อมกับถือวิสาสะเอื้อมมือมาจับมือนางข้างหนึ่งไว้ แต่เรณูกลับดึงมือกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมชักสีหน้าไม่พอใจ พันตาจึงเอ่ยขึ้นอย่างไม่รู้สึกรู้สาว่า “ถึงเจ้าจะแต่งงานแล้วแต่ข้ายังรอเจ้าอยู่นะ ข้ารู้ว่าเจ้ากับไอ้สิงห์ไม่ได้รักกันหรอก และข้าก็พร้อมจะดูแลเจ้ากับลูกเสมอ” เรณูถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนและก่นด่าผู้ชายคนนี้ในใจ ‘บักอั่นนี่มันฟังภาษาคนบ่รู่เรื่องเบาะวะ กูสิเฮ็ดจั่งได๋กับมันดี ต๊ะบักสิงห์กูกะเมื่อยนำมันพอแฮงแล่ว ยังมาพ่อบักอั่นนี่อีกอยู่ติ’ (ไอ้คนนี้มันฟังภาษาคนไม่รู้เรืองเหรอวะ กูจะทำยังไงกับมันดี มีแค่ไอ้สิงห์กูก็เหนื่อยกับมันมากพอแล้ว ยังมาเจอกับไอ้คนนี้อีกเหรอ) เรณูพูดออกเสียงเรียบเรื่อยว่า “แล้วแต่ท่านเถิดเจ้าค่ะ แต่ข้าอยากบอกท่านไว้เหมือนกันว่าถึงแม้ข้ากับพี่สิงห์จะไม่ได้รักกันแต่เราก็เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง ท่านเองก็ไม่สมควรที่จะมาคุยกับข้าเช่นนี้อีก ใครผ่านไปผ่านมาได้ยินเข้าจะเอาไปตีความเป็นอย่างอื่น” ถึงนางกับเขาไม่ได้รักกันแต่สายตาคนอื่นก็มองว่านางกับเขาเป็นสามีภรรยากันไปแล้ว ตอนนี้นางจึงไม่ใช่คนโสดที่จะสามารถคุยกับผู้ชาย

ส่วนคำสิงห์พูดคุยกับทองใบอยู่พักใหญ่จึงเดินไปที่เรือน เรณูจึงถามเขาว่า “อ้อยที่ยังไม่ได้ตัดเหลืออยู่กี่แปลงเจ้าคะ” คำสิงห์รู้สึกแปลกใจที่นางถามเกี่ยวกับงานของเขา “จะรู้ไปทำไม จะไปช่วยตัดหรือไง” “ไม่ไปหรอกตัดอ้อยร้อนจะตาย” คำสิงห์เค้นเสียงหึออกมาคล้ายดูแคลน พูดว่า “ก็ยังรักสบายเหมือนเดิม” “ใช่ ข้ารักงานสบาย ไม่ชอบทำงานตากแดด” แต่ในใจกลับพูดว่า ‘มึงลองมาตำบักหุ่งคือกูเบิ่งดู้ มึงว่าการตำกล้วยมันใซ่แฮงหน่อยซั่นเบาะ แล่วมึงสิฮู่ว่าเอ็นเข้าเปี้ยงมันทรมานส่ำได๋’ (มึงลองมาตำมะละกอเหมือนกูดูสิ มึงคิดว่าการตำกล้วยมันใช้แรงน้อยอย่างนั้นหรือ แล้วมึงจะรู้ว่าอาการสะบักจมมันทรมานแค่ไหน) “แล้วจะถามทำไม” “แค่อยากเตือนว่าช่วงนี้อากาศร้อนอีกทั้งยังลมแรง ระวังไฟไหม้อ้อยไว้บ้างก็ดี ข้าได้ยินข่าวว่าปีนี้โรงงานน้ำตาลไม่รับซื้ออ้อยเผาไม่ใช่หรือ” “ใช่” พอได้ยินเรณูพูดขึ้นมาเช่นนั้น คำสิงห์ถึงได้ฉุกคิด เขาถามนางว่า “วันนี้วันที่เท่าไร” “เก้า ท่านถามทำไม” “เปล่า แค่จำไม่ได้ว่าวันนี้วันที่เท่าไรแล้วก็เท่านั้น วัน

วันต่อมาเรณูก็พยายามหลบหน้าสามีตลอด อีกทั้งยังพูดด้วยน้อยคำ แต่คำสิงห์กลับอยากแกล้งนางมากขึ้นกว่าเก่า พอมองเห็นริมฝีปากอันอวบอิ่มของนางและดูเหมือนนางจะดึงหน้าตลอดเวลาที่อยู่กับเขา ยิ่งทำให้เขาอยากขบกัดปากนางมากขึ้น คำสิงห์รู้สึกงงกับตนเองเล็กน้อยเพราะแปดปีที่ผ่านมาเขารู้สึกตายด้านกับผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาในชีวิต แต่กับนางแค่ได้จูบเพียงครั้งเดียวก็รู้สึกคะนึงหาและอยากจูบอีกทุกวัน วันละหลาย ๆ รอบ เขาคงบ้าไปแล้วและเย็นวันนั้นเรณูกำลังจะเดินออกมาจากห้องน้ำแต่คำสิงห์ที่ยืนรออยู่หน้าประตูกลับดันร่างนางเข้าไปดังเดิม เรณูตกใจกับการกระทำของเขาเป็นอย่างยิ่ง ถึงแม้จะสวมใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็ตาม นางถามเขาเสียงสั่นว่า “ท่านเข้ามาทำไม”“ทำไม เจ้ากลัวข้าหรือ” ไม่ถามเปล่า เขาต้อนนางจนร่างนางชิดกับผนังห้องน้ำ“ไม่ได้กลัว หากท่านจะอาบน้ำก็ควรหลีกทางให้ข้า”“ข้าไม่ได้อยากอาบน้ำ แต่ข้าอยากทำอย่างอื่นมากกว่า” หากเขาทำให้นางลุ่มหลงเขาเพียงคนเดียวได้ นางก็ไม่มีทางไปมีคนอื่น“ทำอะไร” เรณูรู้สึกว่าตัวเองเริ่มจะไม่ปลอดภัยแล้ว“ข้าอยากทดสอบบางอย่าง เจ้าช่วยข้าได้หรือไม่” ทดสอบว่า แค่การจูบนางจะทำให้เขาสุขสม