Lahat ng Kabanata ng โซ่รักหลอมใจ: Kabanata 21 - Kabanata 30

เช้าวันต่อมาดารินทร์โดนปลุกตั้งแต่เช้า เขาบอกให้เธอแต่งตัวโดยไม่ได้บอกว่าจะพาเธอไปไหนจนกระทั่งมาถึงหน้าบริษัท ใบหน้าของเธอซีดเผือด “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม” “กันหนีไง” “ปกติคุณก็ล็อคประตูจากด้านนอก ฉันไม่มีทางออกไปได้อยู่แล้ว” “คุณเป็นลูกหนี้ผม ผมจะให้ไปไหนทำอะไรคุณก็ควรทำตาม” “สัญญานั่นไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้” “ผมจะเพิ่มเข้าไป”“ทำแบบนี้คุณไม่กลัวเป็นข่าวเหรอ”“ข่าวผมมีเยอะแยะ ถ้าจะเพิ่มอีกสักข่าวคงไม่เป็นไร”เขาพูดมาขนาดนั้น เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินตามเขาเข้าไปในตึกสูงระฟ้า สายตาของพนักงานหลายคนจับจ้องมาที่เธออย่างตกตะลึงและสงสัย“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะ” พนักงานสาวหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้เพียงสองเดือนกว่า ๆ ถามขึ้นเมื่อเธอเห็นว่ามีผู้หญิงเดินตามหลังประธานของเธอ“นั่นมัน…ไข่มุกใช่ไหม?”“ใช่สิ! เธอเคยเป็นสไตลิสต์ของที่นี่มาก่อน แต่ลาออกไปแล้วสักห้า หกเดือนได้มั้ง”“แล้วทำไมเธอถึงมากับท่านประธานล่ะ” พนักงานอีกคนเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “ดูท้องของเธอสิ”“หรือว่าไข่มุกจะกลับมาทำงานอีก”“แต่ตำแหน่งของเธอมีคน

เรื่องราวที่เกิดขึ้นกลายเป็นเรื่องใหญ่โตจนถึงหูผู้ใหญ่ของทั้งสองฝั่งอีกครั้ง ทิศตะวันถูกภาสกรเรียกไปพบและต่อว่าที่ไม่ให้เกียรติคู่หมั้น แต่เขากลับนิ่งเฉย“ถ้าแกดื้อดึงที่จะทำแบบนี้ เราจะได้เห็นดีกัน”“ผมก็บอกพ่อตั้งหลายครั้งแล้วว่าผมไม่อยากแต่งงานกับเข็ม”“แล้วแกจะแต่งกับผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นเหรอ”“เปล่าครับ”“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าแกจะไปตามผู้หญิงคนนั้นกลับมาทำไมอีก ครั้งที่ประกาศหมั้นเรื่องมันก็เงียบไปแล้ว”“ผมสงสัยว่าเธอกำลังท้องลูกของผม”“ทั้งหมดเป็นเพราะแกแค่สงสัยเนี่ยนะ” “...” “แกจะเอาชื่อเสียงของบริษัทไปแลกกับความสงสัยของแกเพียงอย่างเดียวงั้นเหรอ อย่าลืมสิว่าตอนนี้แกกำลังนั่งในตำแหน่งอะไร การรักษาชื่อเสียงของบริษัทต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ปล่อยผู้หญิงคนนั้นไปซะ” “ไม่ครับ” “ทำไม แกอย่าบอกนะ ว่าจู่ ๆ ก็อยากมีลูกขึ้นมา” ภาสกรจ้องหน้าลูกชาย “ไม่คิดบ้างเหรอว่าผู้หญิงคนนั้นอาจจะไปนอนกับคนอื่นแล้วมาอ้างว่าท้องกับแก” “...” เขาจะอธิบายว่ายังไง เพราะดารินทร์ไม่ได้เรียกร้องอะไร เขาเองต่างหากที่เรียกร้องจะให้เด็กในท้องเป็

เช้าวันต่อมารถหรูแล่นเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านหลังใหญ่ ชายสูงวัยที่นั่งจิบกาแฟอยู่หันไปมองแต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นไปดู เพราะเขาจำเสียงรถได้ เพียงแต่แปลกใจว่าทำไมเจ้าของรถถึงได้มาที่นี่เวลานี้ ปกติถ้าไม่เรียกมาก็จะไม่มา“มาทำไมแต่เช้า” ภาสกรถามขึ้นเมื่อเห็นลูกชายเดินเข้ามาในบ้านด้วยความรีบร้อน“แม่อยู่ไหนครับ”“มีธุระอะไรกับแม่แก”“แม่ครับ” ทิศตะวันไม่ได้สนใจที่คนเป็นพ่อถาม เขากลับรีบเดินขึ้นไปด้านบนเพื่อไปยังห้องนอนแม่ของเขา“ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือไง” ภาสกรเริ่มไม่สบอารมร์ที่ลูกชายเมินคำถามของเขา เขามองตามลูกชายไปก่อนจะขมวดคิ้วเมื่อเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญเดินอยู่ในบ้าน “ใครอนุญาตให้เธอเข้ามาในบ้านของฉัน"“ฉันเอง” ทิพย์สุดาสวนกลับทันควัน เธอมองลงมาด้านล่างด้วยสายตาที่ไม่ได้เกรงกลัวผู้เป็นสามีเลยสักนิด“คุณทิพย์!” ภาสกรลุกขึ้นยืน “คุณทำแบบนี้ทำไม คุณก็รู้นี่ว่าเรื่องวุ่นวายทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้”“ไม่รู้ค่ะ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น ปัญหาที่คุณพูดถึงมันเกิดขึ้นเพราะคุณกับตะวันแค่สองคน อย่าดึงคนอื่นเข้าไปเกี่ยวข้อง” เธอเถียงสามีได้เต็มปากเต็มคำ เพราะเมื่อคืนเธอได้ฟังเรื่องราวทั้งหม

การเข้ามาอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่มีพร้อมทุกอย่างไม่ได้นำมาซึ่งความอบอุ่นเสมอไป ดารินทร์รู้สึกได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจจากชายผู้เป็นเจ้าของบ้าน นับตั้งแต่วันที่เขารู้ว่ามีเธออยู่ในบ้าน เขาไม่เคยเอ่ยคำต้อนรับใด ๆ มีเพียงคำพูดเหน็บแนมที่สื่อให้รู้ว่าเธอคือคนนอกที่ไม่พึงปรารถนา“หน้าไม่อาย คิดจะฝากชีวิตไว้กับบ้านคนอื่นมันไม่ง่ายหรอกนะ” คำพูดเช่นนั้นถูกเอ่ยออกมาโดยไม่มีความเกรงใจใด ๆ “ท้องกับใครก็ไม่รู้”แต่ทุกครั้งที่เธอถูกกระทบกระเทียบ ทิพย์สุดาจะเป็นฝ่ายคอยปกป้องเธอเสมอ“หนูมุกมาอยู่ในบ้านหลังนี้เพราะฉันเป็นคนชวนมาเอง ถ้าจะโทษก็โทษฉัน ไม่ใช่มาเสียมารยาทกับแขกของฉัน”“นี่คุณทิพย์” ภาสกรหันไปมองภรรยา “ก่อนเอาใครเข้าบ้านคุณได้สืบประวัติดีแล้วหรือยัง”“คุณนั่นแหละ สืบประวัตินางแบบคนนั้นดีแล้วหรือไง ถึงได้อยากให้แต่งงานกับลูกชายของฉัน”“หนูเข็มเป็นลูกของเพื่อนสนิทผมนะ”“แล้วไงคะ คุณเองก็น่าจะรู้ว่าเพื่อนของคุณเป็นคนยังไง”“ผมไม่พูดกับคุณแล้ว จะพาใครเข้ามาก็แล้วแต่คุณ แต่ถ้าเข้ามาแล้วสร้างความเดือดร้อนผมไม่เกรงใจนะ”“ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบเอง”แม้จะรู้สึกซาบซึ้งกับความเมตตาของทิพย์สุดา แ

ร่างอวบโดนอุ้มขึ้นจนตัวลอย เธอไม่กล้าดิ้นเพราะกลัวจะตกลงไปพรึ่บ!! แผ่นหลังของเธอทาบลงไปบนที่นอนที่เย็นเฉียบเพราะแอร์ที่เปิดทิ้งไว้ เจ้าของร่างสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมีอะไรบางอย่างกำลังถูไถอยู่ตรงกลีบกุหลาบ หน้าอกแอ่นขึ้นเล็กน้อยเมื่อโดนบีบคลึงด้วยมือหนา ทิศตะวันขบกรามแน่น เขาพยายามดันเอ็นร้อนเข้าไปแต่กลับรู้สึกว่ามันไม่ง่ายเลย ‘แคบเกินไป’ เขาคิดในใจพลางชักรูดเอ็นร้อนอีกสองสามครั้งเพื่อรีดให้น้ำใส ๆ ไหลออกมา ปลายหัวที่มีรอยแยกสัมผัสกับกลับกุหลาบอีกครั้ง แจ๊ะ แจ๊ะ “อย่านะ” ดารินทร์พยายามร้องห้าม เอามือดันตัวของเขาไว้แต่ดูเหมือนจะสู้แรงเขาไม่ได้ ทั้งกลัวและสับสนไปหมด “โอ๊ย!!” ยิ่งคนบนร่างพยายามดันเอ็นร้อนเข้าไป คนใต้ร่างก็ยิ่งดิ้น เธอรู้สึกเจ็บจึงร้องออกมาอยู่หลายครั้ง “เจ็บเหรอ” ทิศตะวันหยุดดันสะโพกและเอ่ยถามคนที่นอนตัวสั่นอยู่ใต้ร่าง ดารินทร์พยักหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลรินออกมา หลังจากที่เธอมีอะไรกับเขาในคืนนั้น เธอก็ไม่ได้ทำเรื่องแบบนี้ดับใครอีกเลย แม้กระทั่งกับเขาก็ตาม “อดทนอีกนิดได้มั้ย