Semua Bab โซ่รักหลอมใจ: Bab 11 - Bab 20

ในห้องทำงานของเขาทิศตะวันยืนรออยู่ตรงหน้าต่าง แผ่นหลังกว้างของเขาหันเข้าหาประตู แต่ทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าของดารินทร์ เขาก็หันกลับมา ดวงตาคมกริบจับจ้องเธออย่างไม่วางตาเธอดูซูบผอมลง แต่ท้องของเธอโป่งนูนขึ้นชัดเจนกว่าเมื่อสามเดือนก่อน…หากเธอไม่สวมเสื้อผ้าตัวใหญ่ คงจะเห็นท้องของเธอชัดกว่านี้“คุณท้องกับผมใช่ไหม?”คำถามของเขาแทงเข้าไปในอกของดารินทร์ทันที เธออึ้งค้างไปหลายวินาที จู่ ๆ เขาถามแบบนี้หมายความว่ายังไง? เขารู้อะไรมา?เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพยายามรวบรวมสติแล้วตอบกลับไปเสียงเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้“คุณพูดอะไรน่ะ? ฉันแต่งงานแล้วนะ” นี่คือสิ่งเดียวที่ดารินทร์คิดออกทิศตะวันขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”“ใช่” ดารินทร์รีบย้ำ “ฉันแต่งงานแล้ว และแน่นอนว่าเด็กคนนี้คือลูกของฉันกับสามี ไม่เกี่ยวอะไรกับคุณทั้งนั้น”ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานของทิศตะวันทันที เขานิ่งไปครู่ใหญ่ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของเธอ ราวกับพยายามอ่านบางอย่างจากแววตาของเธอ ยิ่งเธอพยายามหลบสายตาของเขา เขากลับยิ่งไม่อยากเชื่อในคำตอบของเธอเธอก็ตอบด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนดีนี่ เขาเองก็ควรจะ โล่งใจ ใช่ไหม...ใช่...เขาคว

“นี่มันอะไรกัน! คิดว่าฉันเป็นตัวอะไรถึงได้พาตัวฉันมาตามใจชอบแบบนี้ คุณกำลังคุกคามฉันอยู่นะคะ”ทิศตะวันยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ ดวงตาคมกริบของเขาจ้องเธอราวกับจะทะลุเข้าไปในจิตใจ ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้แสดงท่าทีเดือดร้อนอะไรกับเสียงโวยวายของเธอ เพียงแต่รู้สึกแปลกตากับท่าทีที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนของคนตรงหน้า“ผมต้องการคำตอบ” เขาพูดเสียงเย็น “และผมต้องการมันตอนนี้”ดารินทร์กำมือแน่น ข่มอารมณ์ไม่ให้สั่น เธอพอจะรู้ว่าทิศตะวันเป็นคนแบบไหน เขาไม่ใช่คนที่ยอมปล่อยอะไรไปง่าย ๆ แต่เธอคิดว่าอย่างน้อยเขาก็น่าจะให้เกียรติเธอบ้าง ไม่ใช่ใช้วิธีพาเธอมาที่นี่ราวกับเธอเป็นแค่ลูกน้องที่เขาจะสั่งให้ไปไหนมาไหนก็ได้“คุณไม่มีสิทธิ์จะมาสั่งฉัน” เธอพูดเสียงแข็ง “ฉันไม่ใช่พนักงานในบริษัทของคุณอีกแล้ว และฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับคุณแล้วด้วย!”“หึ” ทิศตะวันหัวเราะในลำคอ แต่เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความขบขัน“...” ดารินทร์ขมวดคิ้วสองข้าง เธอพินิจมองท่าทีของชายหนุ่มตรงหน้า“แน่ใจเหรอ?” เขาเลิกคิ้ว “แล้วทำไมคุณถึงโกหกผมล่ะ?”หัวใจของดารินทร์กระตุกวูบทันที ‘นี่เขาไปรู้อะไรมา’“โกหก?” เธอพยายามรักษาสีหน้าให้เป็นปกติ ทำใจดีสู้

“หนี้พวกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย คุณจะมายัดเยียดให้ฉันได้ยังไง”“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เพราะในทางกฎหมาย ทายาทก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบในหนี้ของบิดามารดา”“เพื่ออะไร ทำไมถึงต้องทำถึงขนาดนี้”“เด็ก” เขาตอบทันควันพลางชี้ไปที่ท้องของเธอทิศตะวันยืนขึ้นเต็มความสูง มองเธอจากมุมบนด้วยแววตาแน่วแน่ เขาไม่สนวิธีการ เขาสนใจแค่ผลลัพธ์เท่านั้น“ผมไม่แคร์ว่าคุณจะคิดยังไง แต่ผมจะไม่ยอมให้คุณไปไหนจนกว่าผมจะรู้ความจริง”ดารินทร์รู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม หายใจติดขัดกับความจริงตรงหน้าดารินทร์จำใจหยิบเอกสารมาเปิดอ่านเงียบ ๆ ดวงตาคู่นั้นเริ่มแดงก่ำ ริมฝีปากเม้มแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาแข็งกร้าว“ขอบคุณที่ช่วยหาข้อมูลของผู้ชายคนนี้อย่างละเอียดค่ะ” น้ำเสียงเธอเรียบเย็นอย่างไม่คาดคิด “แต่ถ้าคุณคิดว่าฉันจะยอมเซ็นสัญญาบ้า ๆ นี่เพราะผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าพ่อ คุณคิดผิด”ทิศตะวันขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนี้ไม่มีใจที่จะช่วยพ่อของเธอเลยหรือไง เลือดเย็นจริง ๆ“คุณจะปล่อยให้เขาโดนลากทรมานหรือไง ทนดูได้เหรอ?”“เขาไม่ใช่ครอบครัวของฉันตั้งแต่วันที่เขาเลือกผู้หญิงคนใหม่แล้วทิ้งฉันให้อยู่คนเดียว” น้ำเสียงเธอเริ่มสั่นแต่ยังค

ดารินทร์เอนหลังพิงโซฟา เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ มองเพดานห้องนั่งเล่น เกือบสองอาทิตย์แล้วที่เธอย้ายเข้ามาอยู่กับเขา ทุกเช้าจะมีอาหารถูกนำมาส่ง เธอแทบจะไม่ต้องหยิบจับอะไรเลย เรียกได้ว่าสบายสุด ๆ แต่มันก็เท่านั้นเพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอ ต่อให้สบายแต่เธอก็รู้สึกอึดอัดอยู่ดี ยิ่งเวลาก่อนเข้านอน เขามักจะเรียกเธอออกมาจากห้องเพื่อถามถึงอาการต่าง ๆ ของเธอฟังดูเหมือนเขาจะเป็นห่วง แต่เธอไม่เคยคิดแบบนั้น เพราะเธอรู้ว่าเขาแค่ไม่อยากให้สิ่งมีชีวิตที่อยู่ในท้องของเธอเป็นอันตราย จึงคอยเช็คอยู่ตลอดเวลาเท่านั้น“เมื่อไหร่ถึงจะได้กลับไปนอนที่บ้านนะ คิดถึงจะแย่แล้ว” เธอกำลังคิดถึงตุ๊กตาขนนุ่มฟูตัวโปรดของเธอยามเช้าตรู่ แสงแดดอ่อน ๆ สีทองส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง ดารินทร์ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ เปลือกตายังหนักอึ้งจากการนอนเต็มอิ่ม เธอกะพริบตาปรับสายตา พลางยกมือขึ้นกดขมับเบา ๆ ความรู้สึกแรกที่เข้ามาคือความแปลกใจนี่มัน…ห้องนอนดารินทร์นิ่วหน้าอย่างสับสน เธอจำได้แม่นว่าเมื่อคืนเธอนั่งดูซีรีส์อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เธอเหนื่อยเกินกว่าจะลุกไปไหน และสุดท้ายก็เผลอหลับไปตรงนั้น แต่ตอนนี้ก

ก๊อก ๆ ๆ“อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” เป็นทิศตะวันเองที่ทนต่อบรรยากาศอึดอัดนี้ไม่ไหวเขาจึงเปิดปากพูดออกมา“...”“ขนมหวาน ผลไม้ หรือน้ำอะไรที่อยากทาน”“...”“เด็กไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วย คุณจะมาอดอาหารประท้วงไม่ได้”แกร็ก!ร่างเล็กยืนอยู่ตรงหน้าของเขาหลังพูดประโยคนั้นจบ เธอจ้องหน้าเขาโดยไม่คิดจะปิด“กินนี่สิ” เขาชูถุงในมือให้เธอดูดารินทร์คว้าถุงจากมือของทิศตะวันมาถือไว้ แล้วเดินเข้าไปในครัว เอากล่องขนมออกมาวางบนโต๊ะแล้วนั่งลง เธอหยิบขนมกินทีละชิ้น ทีละชิ้น“ค่อย ๆ สิ เดี๋ยวก็ติดค่อหรอก” เขาพูดพลางวางน้ำเปล่าลงตรงหน้าของเธอ“พอใจหรือยัง” หลังดื่มน้ำเสร็จเธอก็ถามเขา โดยไม่รอคำตอบเธอก็ลุกพรวดออกไป“เฮ้ เบา ๆ หน่อยสิ อย่าลืมว่าท้องอยู่นะ”“...”“เป็นอะไรอีก ไม่พอใจอะไรก็พูดมาสิ”“ไม่อยากอยู่ที่นี่”เป็นประโยคที่ทำให้ทิศตะวันเงียบลงชั่วขณะ เขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าเธออยากไปจากที่นี่ แต่เพราะอยากเอาชนะ ไหนจะลูกของเขาที่อยู่ในท้องนั้นอีก เขายังปล่อยเธอไปไม่ได้“ไร้สาระ” พูดจบทิศตะวันก็เดินเข้าห้องของตัวเองไปดารินทร์ยืนมองจนประตูห้องของเขาปิดสนิทเธอก็เดินเข้าห้องของตัวเองไปหลังจากนั่งลงบ