Lahat ng Kabanata ng โซ่รักหลอมใจ: Kabanata 31 - Kabanata 40

แสงสีขาวจากหลอดไฟบนเพดานเจิดจ้าเกินกว่าจะสบตาได้เต็มที่ ดารินทร์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ รู้สึกเหมือนร่างกายหนักอึ้งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยมากระทบจมูก เธอรู้ทันทีว่าตัวเองอยู่ที่ไหนเสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังขึ้นข้างกาย หญิงสาวหันหน้าไปช้า ๆ ก็พบว่าทิพย์สุดานั่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของหญิงสูงวัยเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแม้จะพยายามยิ้มบาง ๆ มาให้เธอก็ตาม“ตื่นแล้วเหรอลูก แม่อยู่ตรงนี้นะไม่ต้องกลัว”เธอยิ้มบาง ๆ ตอบกลับด้วยแรงเท่าที่มี แล้วหลุบตาลงช้า ๆแต่แล้ว…สายตาเธอกลับมองเลยผ่านไปทางประตู เหมือนกำลังเฝ้ารอใครบางคน ใครบางคนที่เธอเองก็ไม่กล้าแม้แต่จะนึกถึงชื่อเขาคงไม่มีทางอยู่ตรงนี้เขาไม่มีเหตุผลอะไรที่จะเป็นห่วงเขาเป็นคนเลือกวันแต่งงานของตัวเองดารินทร์ค่อย ๆ หันหน้ากลับมาช้า ๆ บอกตัวเองว่าอย่าคาดหวัง แม้หัวใจจะร้องไห้เสียงดังเท่าไร แต่ใบหน้าของเธอกลับเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอไม่ได้ถามถึงทิศตะวันเลยสักคำ ไม่พูดถึงเพราะลึก ๆ แล้วเธอกลัวคำตอบที่จะได้ คือเขาไม่รู้ และไม่สนใจเธอจึงเลือกที่จะเก็บความผิดหวังไว้เงียบ ๆ เพียงลำพัง เก็บมันไว้ตรงที่ไม่มีใครเห็น

บรรยากาศในรถที่พาดารินทร์กลับจากโรงพยาบาลเงียบสนิท ทิพย์สุดานั่งอยู่ข้าง ๆ คอยมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วงอยู่ตลอดเมื่อกลับมาถึงบ้าน ดารินทร์ไม่ได้เดินขึ้นห้องทันทีแต่กลับหันมาหาทิพย์สุดาช้า ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“คุณท่านคะ...หนูอยากกลับไปอยู่บ้านของตัวเองได้ไหมคะ”ทิพย์สุดานิ่งไปครู่หนึ่ง คำขอนี้ไม่ได้ทำให้เธอแปลกใจนัก เพราะตลอดช่วงที่ดารินทร์พักฟื้น เธอก็สังเกตได้ว่าหญิงสาวดูเงียบลงเรื่อย ๆ กินข้าวได้น้อยลง นอนไม่ค่อยหลับ และที่สำคัญ...แววตาของดารินทร์ไม่มีชีวิตชีวาเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว“แน่ใจนะลูก?” ทิพย์สุดาถามอย่างอ่อนโยน “หนูเพิ่งออกจากโรงพยาบาลนะ อยู่ที่นี่มีคนดูแล จะได้ไม่ลำบาก”ดารินทร์ฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่สีหน้าของเธอยังคงเศร้า ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่สามารถฉุดรั้งให้เธออยู่ใกล้ทิศตะวันได้อีกต่อไป หากเธอยังอยู่ใกล้ ๆ เขา สักวันเธอคงได้กลับไปนอนที่โรงพยาบาลอีกแน่ ๆ“หนูไม่ได้ไม่อยากอยู่กับคุณท่านนะคะ แต่หนูแค่อยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวบ้าง หนูไม่อยากเจอเขา” เธอพูดออกไปแบบไม่เต็มเสียงมากนัก เพราะเกรงว่าการเอ่ยถึงทิศตะวันจะทำให้ทิพย์สุดาไม่สบายใจ “แต่หนูสัญญานะคะว่าหนูจะด

เสียงชัตเตอร์ดังเป็นจังหวะ มือของทิศตะวันโอบรอบเอวของเขมมิกาตามที่ช่างภาพบอก ทุกอย่างดำเนินไปตามที่มันควรจะเป็น แต่หัวใจของเขากลับลอยไปคนละทิศละทางเขาไม่รู้ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เขาเริ่มรู้สึกว่าอากาศรอบตัวมันอึดอัดขึ้นทุกที“คุณดูเกร็ง ๆ นะคะ” เขมมิกาหันมากระซิบเบา ๆ พลางส่งยิ้มบาง ๆ ให้กล้อง“เปล่า” เขาตอบกลับไปสั้น ๆ แล้วพยายามทำตัวให้เป็นปกติ แต่ไม่ว่าจะปรับท่าทางแค่ไหน มันก็ยังรู้สึกไม่ถูกที่ถูกทางแล้วทันใดนั้นเอง...สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นใครบางคน ภาพของหญิงสาวในชุดคลุมท้องเรียบ ๆ ที่เดินผ่านไปอย่างเชื่องช้า เธอชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อหันมาสบตากับเขา ก่อนที่เธอจะรีบหันหลังแล้วก้าวเร็วขึ้นเพื่อจะข้ามไปอีกฝั่งของถนนทิศตะวันแทบไม่ต้องคิด เขาสะบัดมือออกจากเขมมิกาทันที ทิ้งเสียงเรียกของช่างภาพไว้ข้างหลัง แล้วก้าวตามหญิงสาวไป“ไข่มุก!” เขาตะโกนสุดเสียงดารินทร์ไม่หยุดเดิน เธอกลับรีบก้าวเท้าลงไปบนถนนโดยไม่ได้สังเกตุว่ามีรถขับมาหรือเปล่าปี้นนนนนนน!!!“ระวัง!” สิ้นเสียงตะโกน ทิศตะวันก็เร่งฝีเท้าเข้าไปคว้าข้อมือของดารินทร์ไว้ เขาดึงเธอเข้ามากอดจนเกือบจะพากันล้ม โชคดีที่ทิศตะวัน

สองวันต่อมขณะที่ดารินทร์นั่งดูข่าวอยู่บนโซฟา มือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเองแน่น ขณะที่เหงื่อซึมเต็มหน้าผากช่วงนี้เธอเครียดมากเกินไป จนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไร อาหารที่เคยฝืนกินก็แทบกลืนไม่ลง ทุกอย่างหนักอึ้งไปหมดทั้งร่างกายและจิตใจเธอพยายามอดทน พยายามบอกตัวเองว่าเธอจะผ่านมันไปได้ แต่ตอนนี้...เธอไม่มั่นใจอีกต่อไปแล้วว่าจะอดทนได้อีกนานแค่ไหนแกร็ก!!เสียงเปิดประตูดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงของทิศตะวันจะเดินเข้ามา เขามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยเสียงเย็นชาเหมือนเคย“ทำไมยังไม่นอน”ดารินทร์ไม่มีแรงจะตอบ เธอแค่หลับตาลง พยายามควบคุมลมหายใจตัวเอง แต่แล้วเธอก็รู้สึกถึงแรงกดทับบางอย่างในท้องหัวใจของเธอเต้นแรงขึ้น ความกังวลท่วมท้นจนทนไม่ไหวอีกต่อไป“พาฉันไปโรงพยาบาลหน่อย” เธอเอ่ยเสียงแผ่วพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นแล้วกวักให้เขามาหา“อะไรนะ?” ทิศตะวันขมวดคิ้ว“ฉัน...ฉันรู้สึกไม่ดี” เธอพูดช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “ฉันปวดท้อง”คำพูดนั้นทำให้ทิศตะวันนิ่งไปทันที นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเธออ่อนแอขนาดนี้ เป็นครั้งแรกที่เธอร้องขออะไรจากเขาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแบบนี้‘จะคลอดหรือเปล่า’เขาไม่รู้ตัวเลยว่าขายา

“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”ทิศตะวันนิ่งไป...เขาควรตอบว่าอะไร ทุกอย่างที่เขาทำไปก็แค่เพราะลูก หรือว่าเพราะอะไรกันแน่ ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้คำตอบที่ชัดเจนสำหรับคำถามนี้...หรือบางทีเขาอาจจะรู้แต่ไม่เคยกล้ายอมรับมันทิศตะวันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดารินทร์ คำถามของเธอชัดเจน แต่เขากลับไม่มีคำตอบ ไม่มีคำพูดใดหลุดออกจากปากของเขา มีเพียงแค่การกระทำที่เร็วกว่าความคิดทิศตะวันค่อย ๆ เอื้อมมือไปจับมือของดารินทร์ก่อนจะออกแรงดึงเธอให้ลุกขึ้นจากม้านั่ง“ลุกขึ้นเถอะ” น้ำเสียงของเขาฟังดูแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นที่ไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ “ตรงนี้อากาศหนาว”ดารินทร์ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะยอมลุกขึ้นตามแรงดึงของเขาทิศตะวันไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงแค่จับมือของเธอไว้แน่น แล้วพาเธอเดินกลับเข้าไปในอาคารเขาเดินนำเธอไปตลอดทางโดยไม่เหลียวหลังกลับมามอง แต่ฝ่ามือของเขากลับกอบกุมมือของเธอไว้แน่น เหมือนไม่อยากปล่อยให้เธอหลุดหายไปจากเขาอีกเมื่อเดินกลับมาถึงห้องพัก ทิศตะวันเปิดประตูให้เธอเข้าไปก่อน แล้วเดินตามเข้าไปเงียบ ๆดารินทร์หยุดยืนอยู่กลางห้อง หันกลับมามองเขาอย่างลังเล“คุณจะบังคับฉันให้นอนเหรอ” น้ำเสียงของเ