โซ่รักหลอมใจ의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

ภาสกรเป็นคนเจ้าระเบียบและไม่ชอบให้มีอะไรที่อยู่เหนือการควบคุมของเขา ซึ่งมีนิสัยเดียวกันกับลูกชายคนเล็ก ช่วงหลังมานี้เขาสังเกตเห็นว่าภรรยาของเขามักออกจากบ้านบ่อย ๆ แม้จะพยายามถาม แต่เธอก็มักตอบเลี่ยงไปทุกครั้งความสงสัยที่สะสมมานานทำให้เขาตัดสินใจจ้าง นักสืบเอกชน ให้ตามดูว่าเธอไปที่ไหน และใช้เวลาอยู่กับใครบ้างหลังนักสืบส่งรายงานมาให้ เขาตัดสินใจตามไปดูด้วยตัวเอง เป็นวันที่ทิพย์สุดามาอยู่เป็นเพื่อนเด็ก ๆ ตามสัญญาที่ให้ไว้กับดารินทร์เมื่อเขาก้าวเข้าไปในบริเวณนั้น...ภาพที่เห็นทำให้เขาต้องชะงักเด็กชายหญิงฝาแฝดวัยสามขวบกำลังวิ่งเล่นกันอยู่ในสนามหญ้า ทั้งคู่หัวเราะเสียงใส ทิพย์สุดาก้มลงอุ้มเด็กชายขึ้นมากอด ขณะที่เด็กหญิงวิ่งมากอดขาของเธอ“คุณย่าขาดูนี่สิคะ หนูเก็บดอกไม้มาฝาก”“โอ๊ย ยัยตัวแสบ ย่าจะเอาดอกไม้ไปเสียบหูตรงไหนกันล่ะ” เสียงหัวเราะของทิพย์สุดาดังก้องไปทั่วภาสกรที่ยืนดูอยู่ไกล ๆ ขมวดคิ้วแน่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับเต็มไปด้วยคำถามเด็กพวกนี้...เป็นใคร? แต่พอเพ่งมองดี ๆ เขาก็ต้องรู้สึกสะดุดตากับใบหน้าเล็ก ๆ นั้น กลิ่นอายบางอย่างของเด็กสองคนนี้ดูคุ้นตาเหลือเกินเมื่อเด็กชายหันหน้าม

ค่ำวันนั้นหลังจากที่คณะทัวร์กินเลี้ยงเสร็จ อธิชาก็เสนอว่าให้ดารินทร์นำทางเที่ยวผับ เพราะเธอเพิ่งรู้ก่อนหน้านี้ว่าดารินทร์เคยอยู่ที่นี่ดารินทร์พยายามปฏิเสธแล้ว แต่เสียงส่วนใหญ่ของเพื่อนร่วมงานต่างเห็นพ้องกันว่าเธอเหมาะสมที่สุดที่จะนำทางทุกคนในค่ำคืนนี้ “ฉันไม่ได้ไปที่นั่นมานานแล้วนะ” ดารินทร์แก้ต่าง แต่เพื่อน ๆ กลับยิ้มกริ่ม“ก็ยิ่งดีไง ถือว่าได้ย้อนวันวาน” “ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องนะ” ต่อศักดิ์ออกหน้ารับแทน “อย่าขัดสิคะ” อธิชาเอาไหล่กระแทกพี่ชายพลางพูดกระซิบ “ไม่อยากเห็นไข่มุกเมาเหรอ” เมื่อได้ยินดังนั้นต่อศักดิ์ก็ไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ อีก เขายืนมองดารินทร์อย่างเงียบ ๆภายในไนท์คลับ เสียงดนตรีดังกระหึ่ม ไฟสลัว ๆ กับบรรยากาศที่เต็มไปด้วยผู้คนกำลังสนุกสนาน บางคนดื่มเครื่องดื่ม บางคนเต้นอยู่กลางฟลอร์ดารินทร์เลือกนั่งที่โต๊ะ เธอไม่ได้ออกไปเต้นเหมือนคนอื่น ๆ เดิมเธอไม่ค่อยมาสถานที่แบบนี้ ตอนทำงานอยู่ที่บริษัทของทิศตะวันเธอก็มักจะถูกชวนมาบ่อย ๆ แต่เธอก็ปฏิเสธ ทำให้เธอไม่คุ้นเคยมากนัก “เป็นอะไรครับ” “เปล่าค่ะ” “ไม่สนุกเหรอ”

“อื้อ...ไม่นะ!!” ดารินทร์พยายามร้องประท้วง เมื่อทิศตะวันบดเบียดริมฝีปากลงไป “คุณบอกว่าจะคุย ฉันก็คุยด้วยแล้วไง” “ก็คุยกันไม่รู้เรื่องไง ลองเปลี่ยนวิธีคุยเผื่อคุณจะเข้าใจอะไรง่ายขึ้น” “ต่อให้ใช้วิธีไหน ฉันก็ยังตอบคุณเหมือนเดิม” “งั้นผมขอเลือกวิธีนี้แล้วกัน” “ไม่ได้นะ แบบนี้มันไม่ถูกต้อง อ๊ายยย” ดารินทร์เบิกตาโพลงเมื่อมือหนาเลื่อนลงไปในกางเกงของเธอ “อย่าล้วง อื้อ ไม่เอา อย่าทำนะ” “คืนนั้นคุณกฤษบอกผมว่าคุณเสียเลือดมาก” ขณะพูดก็พรมจูบไปทั่วใบหน้าของดารินทร์ “ผมทิ้งงานแต่งเพื่อไปหาคุณที่โรงพยาบาล แต่คุณกลับหายไปเหมือนไม่เคยไปที่โรงพยาบาลนั้นมาก่อน” “...” ดารินทร์นิ่งฟังโดยไม่สนใจว่าตอนนี้เขาจะสัมผัสตรงส่วนไหนของร่างกาย เธอจดจ่ออยู่กับคำพูดของเขา เธออยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่เธอหายไป “ผมขอโรงพยาบาลดูกล้องวงจรปิด แต่เขาไม่เปิดให้ผมดู ผมกลับมาที่คอนโดเพราะหวังว่าคุณจะอยู่ที่นี่แต่ก็ว่างเปล่า” เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังถอดเสื้อผ้าของเธอออกจนเหลือแต่บราเซียและแพนตี้เข้าชุด “อ๊ะ...” สติของเธอกลับมา

เช้าวันต่อมา ทิศตะวันลุกขึ้นนั่งแล้วมองไปที่ข้างตัว เตียงที่ว่างเปล่ามีเพียงรอยยับยู่ของผ้าปูที่นอนเป็นหลักฐานว่าเมื่อคืนนี้ไม่ใช่แค่ความฝันเขายกมือเสยผมอย่างหงุดหงิดที่ตื่นมาไม่เห็นดารินทร์ เมื่อคืนเขานอนกอดเธอทั้งคืน แต่เช้านี้กลับไม่เหลือแม้แต่เงา“หนีอีกแล้วงั้นเหรอ...” เขาพึมพำกับตัวเองพลางเสยผมลวก ๆ “ไม่น่าเผลอหลับไปเลย ออกไปตอนไหนนะ”ทิศตะวันไม่รอช้า เขาลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเข้าบริษัทแต่แล้วก็นึกอะไรบางอย่างได้ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งข้อความหาใครบางคนไม่นานก็มีข้อความตอบกลับมาว่า ‘ตอนนี้กำลังเดินทางกลับค่ะ’เขาจึงส่งข้อความกลับไป ‘เดินทางปลอดภัยนะครับ’ทิศตะวันเดินเข้าบริษัทด้วยท่าทางอารมณ์ดี เขาไม่ได้เล่าเรื่องเมื่อคืนให้พี่ชายฟัง แต่ท่าทางแปลก ๆ ของเขาทำให้ทิศเหนือมองหน้าราวกับคอยจับผิด“พี่เหนือ”“ว่าไง”“ผมว่าจะขอลาพักร้อนสักสองอาทิตย์” เขาตั้งใจจะไปหาดารินทร์ เขาอยากเจอลูก“เมื่อไหร่”“อาทิตย์หน้าครับ”“เห็นทีจะไม่ได้ เป็นวันอื่นแล้วกัน”“ทำไมครับ”“พี่จะบอกอยู่พอดีว่าอาทิตย์หน้านายต้องไปดูงานที่สวีเดนสองสัปดาห์”“ไม่นะ!”“ทำไม” ปกติให้งานอะไรไปทิศตะวันไม่เคยปฏิเสธ

เวลา 1 ทุ่ม ดารินทร์ก็เดินทางกลับถึงบ้าน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปแล้วพบว่าภาสกรนั่งอยู่ในห้องรับแขก เธอไม่รอช้า รีบเดินไปคว้าตัวลูกทั้งสองมากอดไว้แน่น ความกลัวในใจตีตื้นขึ้นมา ดวงตาเคร่งขรึมของชายสูงวัยมองมาที่เธอและลูก ๆ อย่างสำรวจ“คุณท่านมาที่นี่ทำไมคะ?” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือภาสกรมองดารินทร์เงียบ ๆ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ“อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ฉันไม่ได้มาร้าย”ดารินทร์ยังกังวลอยู่ แต่ทิพย์สุดารีบเข้ามาแตะมือเธอเบา ๆ แล้วอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ใจเย็น ๆ นะลูก พ่อเขาไม่ได้มาร้าย เขาแค่อยากเจอหลานเท่านั้น”ดารินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง มองหน้าภาสกรอย่างลังเล แต่เมื่อเห็นสายตาที่ดูจะไม่แข็งกร้าวเหมือนเคย เธอจึงเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย“ฉันเคยใจร้ายกับเธอมากจริง ๆ” เขามองเด็กแฝดที่อยู่ในอ้อมแขนของดารินทร์ “แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว...พวกเขาคือหลานของฉัน”ดารินทร์ชะงักไป ดวงตาเริ่มมีน้ำตาคลอเบ้าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แต่ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาหรือนี่อาจจะเป็นแผนของพวกเขาที่จะเอาลูก ๆ ไป“หนูไม่เคยคิดจะสร้างความเดือดร้อนให้ครอบครัวของท่านเลยนะคะ เพียงแต่ตอนนั้นลูกชายของท่านแค่อยากพิสูจน์ว่าทั้งสองใ