Lahat ng Kabanata ng โซ่รักหลอมใจ: Kabanata 41 - Kabanata 50

“ถอด!”“อะไรนะ” เวลาแบบนี้เขาคิดจะทำอะไร“ถอดชุดออก”“ไม่!!...คุณจะทำอะไร”“มันเปียก คุณไม่เห็นหรือไง”“ก็คุณนั่นแหละที่ทำให้ชุดฉันเปียก” เธอสวนกลับทันที แต่มือก็ยังกำเสื้อตัวเองไว้แน่นไม่ยอมให้เขาถอด“ก็ผมจะรับผิดชอบอยู่นี่ไง”ทันทีที่ชุดคนไข้โดนถอดออก ผิวอวบอิ่มของคนตรงหน้าก็ปรากฎต่อสายตาของชายหนุ่ม เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ รู้สึกละอายแก่ใจเล็กน้อยที่เผลอมองเนินอกอวบอิ่มตรงหน้านานเกินไป“ถอดบราด้วย”“ทำไมต้องถอดค่ะ”“มันเปียก คุณไม่รู้สึกหนาวเหรอ”“มะ...ไม่หนาว” เธอเอามือกอดอกตัวเองไว้“ไม่ได้ ต้องถอด เดี๋ยวไม่สบาย”“ไม่ได้นะ” ดารินทร์พยายามขัดขืนแต่ไม่เป็นผล บราเซียร์ถูกถอดออกไปอย่างง่ายดาย“คนบ้า คุณจะทำอะไร”“รอผมอยู่ตรงนี้นะ”ทิศตะวันเดินออกไปเปิดลิ้นชัก หยิบเสื้อยืดตัวใหญ่ของเขาออกมา แล้วกลับเข้าไปในห้องน้ำ“อะ...อะไร”“เสื้อผมไง ตัวใหญ่คุณน่าจะใส่ได้”“...”“ยกแขนขึ้น”“ไม่ ๆ ๆ” ดารินทร์ปฏิเสธ “ฉันจะใส่เอง”“ยกแขนขึ้นเดี๋ยวนี้”“...” ดารินทร์ส่ายหน้าไปมา ใครจะกล้ายก เพราะนั่นเท่ากับว่าบนเนินอกของเธอจะไม่มีอะไรปกปิดอีก“อายทำไม ทำอย่างกับผมไม่เคยเห็น”“...”“มากกว่านี้ผมก็เคยเห็นมา

ดารินทร์ออกจากโรงพยายาบาลเมื่อหลายวันก่อน เธอตระหนักได้ว่าการเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน เขามานอนเฝ้าและดูแลเธอด้วยตัวเอง ดารินทร์แอบเชื่ออยู่ลึก ๆ ว่าทุกอย่างที่ผ่านมาอาจมีความหมายมากกว่าที่เห็นอยากจะคิดว่าเขาอาจจะรู้สึกอะไรบางอย่างกับเธอมากกว่าแค่แม่ของลูก แต่สุดท้ายแล้วคำพูดหนึ่งก็หลุดออกมาจากปากของเขา เธอจึงรู้ว่าเธอคิดผิด“ยกลูกให้ผมเถอะ” ยิ่งใกล้วันแต่งงานเขายิ่งรู้สึกกังวล เลยอยากทำอะไรเพื่อให้มั่นใจว่าเขาจะไม่เสียลูกไปแต่คำพูดของเขากลับเป็นเหมือนมีดคมกริบที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของเธอจนชาไปทั้งตัว ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าที่เขาพยายามรั้งเธอไว้ก็เพื่อจุดประสงค์เดียวเท่านั้นดารินทร์ยืนนิ่ง มือกำแน่นอยู่ข้างลำตัว เธอพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงความรู้สึกออกมา แต่หัวใจของเธอกลับเต้นแรงจนเหมือนจะพังลงตรงนั้นเธอพยายามคิดว่าเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้น หรืออาจจะเป็นแค่คำพูดที่หลุดออกมาโดยไม่คิด แต่ไม่ว่าจะคิดเข้าข้างตัวเองยังไงสุดท้าย...เขาก็แค่ต้องการลูก ไม่ใช่เธอเธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาของเธอว่างเปล่าราวกับว่ากำแพงบางอย่างได้ถูกสร้างขึ้นมาในเสี้ยววินาทีเธอไม่ร้

ในห้องรับรองผู้มาเยือนของโรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายหนุ่มในชุดเจ้าบ่าวดังสะท้อนก้องตลอดทางเดิน ก่อนที่เขาจะเปิดประตูเข้ามาอย่างแรงจนบานประตูสั่นสะเทือน ดวงตาคมใต้คิ้วเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเมื่อได้รับการยืนยันอีกครั้งว่าไม่มีคนไข้ชื่อดารินทร์“ผมต้องการดูกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!” เสียงของเขาทั้งดังกังวานและเด็ดขาด ราวกับไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งนั้นผู้อำนวยการโรงพยาบาลซึ่งเป็นชายวัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาว รีบลุกขึ้นยืนทันทีด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขายกมือขึ้นเชิงขอให้ใจเย็น แต่ก็รู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ได้อยู่ในอารมณ์จะฟังเหตุผลง่าย ๆ“ขอโทษนะครับ...แต่ผมไม่สามารถให้คุณเข้าถึงกล้องวงจรปิดได้โดยไม่มีเหตุผลอันสมควร”“ผมมีเหตุผลมากพอ!” ทิศตะวันตวาดกลับ ดวงตาวาววับเหมือนเปลวไฟที่ใกล้จะแผดเผาทุกอย่างรอบตัว“ภรรยาของผมถูกส่งตัวมาที่นี่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา มีคนบอกผมแบบนั้น! แต่ไม่มีใครยืนยันอะไรได้เลย คุณจะให้ผมยืนรอโดยไม่ทำอะไรเลยงั้นเหรอ”ผู้อำนวยการชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยิบแฟ้มข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ข้างตัวมาพลิกดูอย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มด้วยน้ำเ

ข่าวใหญ่ในวงการธุรกิจและบันเทิงพาดหัวไปทั่วทุกสำนัก ดังกระหึ่มต่อเนื่องสามวันแล้วตั้งแต่วันที่ทิศตะวันทิ้งงานแต่งกลางคัน“ทายาทหมื่นล้านเทงานแต่ง! นางแบบสาวชื่อดังถูกทิ้งกลางงานวิวาห์”“สองตระกูลดังแตกหัก! หุ้นบริษัทร่วงหนักหลังข่าวฉาว”“อดีตคู่หมั้นเปิดใจ ‘ฉันไม่มีวันให้อภัยเขา!’”เสียงโทรศัพท์ของทิศตะวันดังขึ้นไม่หยุดตั้งแต่เช้า ทั้งจากบอร์ดบริหาร หุ้นส่วนทางธุรกิจ และสื่อมวลชนที่ต้องการคำตอบจากเขา แต่เขาไม่แม้แต่จะหยิบมันขึ้นมาดูในตอนนี้ เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น นอกจากการตามหาดารินทร์และลูก“เจอร่องรอยอะไรบ้างไหม?” เขาถามเสียงเครียด ขณะก้าวเข้าไปในห้องทำงานของตัวเองซึ่งรกไปด้วยเอกสารและภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดที่ทีมของเขาไล่ตรวจสอบ“ไม่มีเลยครับ” กิตติชัยถอนหายใจ “แบบนี้หรือเปล่าที่เขาเรียกหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”ทิศตะวันกำมือแน่น ความหงุดหงิดและความกระวนกระวายกัดกินหัวใจ เขารู้ว่าเรื่องนี้ต้องมีใครบางคนอยู่เบื้องหลัง ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอนแต่ก่อนที่จะได้คิดอะไรไปไกลกว่านั้น เสียงโทรศัพท์ของกิตติชัยก็ดังขึ้น เขารับสาย ก่อนที่สีหน้าของเขาจะแปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย“ครับ...ครับ เข้าใจแ

ย่านชุมชนขนาดเล็กในช่วงเย็น เสียงเด็ก ๆ หัวเราะคิกคักดังแว่วไปทั่วบริเวณโรงเรียนประถมแห่งหนึ่งหญิงสาวในชุดทำงานสีครีมก้าวออกจากรถโดยสาร หลังเลิกงานเธอรีบตรงมาที่โรงเรียนเพื่อรับลูกของเธอเหมือนทุกวัน“แม่มาแล้ว!”เสียงใส ๆ ของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้น ก่อนที่เขาจะรีบวิ่งตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับเด็กหญิงตัวเล็กที่จูงมือพี่ชายของเธอไว้แน่นหญิงสาวย่อตัวลง เปิดอ้อมแขนกว้างรับลูกทั้งสองเอาไว้ กอดพวกเขาแน่นด้วยความรักและความคิดถึง“วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามพลางลูบศีรษะของเด็กหญิงตัวน้อยเบา ๆ“หนูได้ดาวจากคุณครูด้วยค่ะ” เด็กหญิงพูดเสียงใสพลางชูสมุดของตัวเองให้แม่ดู“เก่งมากเลยค่ะ” เธอเอ่ยชมลูกสาวด้วยรอยยิ้ม“ผมก็วาดรูปแม่กับน้องด้วยนะครับ ครูบอกว่าสวยมากเลย!” เด็กชายก็รีบพูดขึ้นบ้างหญิงสาวหัวเราะเบา ๆ พลางจับแก้มลูกชาย“งั้นกลับบ้านไปแล้วแม่จะเปิดดูนะคะ”เด็ก ๆ พยักหน้าอย่างร่าเริง ก่อนที่หญิงสาวจะพาลูก ๆ เดินกลับไปที่รถ เธอใช้ชีวิตแบบนี้มาตลอดสามปีที่ผ่านมา ใช้ชีวิตเรียบง่าย อยู่ในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก ไม่มีใครตามหา ไม่มีอดีตให้ย้อนกลับไปมอง...เธอคิดว่าแบบนี้ดีที่สุดสำหรับลูก ๆ และตัวเธอเองแ