บททั้งหมดของ มากรัก : บทที่ 61 - บทที่ 70

“ไอ้ปก! คืนลูกกับเมียกูมาเดี๋ยวนี้นะ” อิชย์ทั้งโวยวายทั้งพยายามดิ้นให้หลุดจากการที่ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยจับกุมเพื่อจะไปหาคณานางกับลูกภาพสุดท้ายที่อิชย์มองเห็นก่อนที่เขาจะถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยประจำห้างสรรพสินค้าลากออกจากงาน คือผู้ชายคนนั้นอุ้มลูกเขามากอดมาปลอบราวกับเป็นลูกของมันเองดวงตาคู่คมแดงก่ำ เหตุการณ์วันนี้เป็นเหมือนหอกหนามที่กระหน่ำซัดหัวใจให้เจ็บช้ำซ้ำๆ จนอิชย์แทบปางตาย สิ่งที่คณานางทำกำลังทำให้หัวใจเขาแหลกสลาย เธอทำได้ยังไง พาลูกหนีไปไม่พอ ยังมีหน้าเอาไปให้ผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่พ่ออุ้มชูดูแลหน้าตาเฉยใจร้ายเกินไปแล้วนะเหมย!หลังจากที่ปลอบโยนให้ลูกน้อยหายตกใจและกล่อมอาภัสราจนนอนหลับ คณานางก็เดินออกมาหาปรมัตถ์ซึ่งนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่น ยังดีที่ว่าห้องพักของเธอเป็นห้องสวีท ภายในมีห้องนอน ห้องนั่งเล่น จัดไว้เป็นสัดส่วน จึงสามารถพูดคุยปรึกษากับชายหนุ่มได้โดยที่ไม่ต้องระแวงว่าลูกจะได้ยิน หรือกังวลว่าเสียงเธอจะไปรบกวนการนอนของลูกคณานางหน้าเครียด “เหมยจะทำยังไงดีปก เขาต้องไม่ยอมจบง่ายๆ แน่”“ไม่ต้องกลัว ไอ้บ้านั่นทำอะไรไม่ได้มากหรอก อย่างน้อยมันก็ยังได้ชื่อว่าเป็นสามีขอ

แทมมี่ยิ้มเหยเก เธอไม่รู้จะวางหน้าเช่นไรดี ด้วยว่ายังงงๆ กับเหตุการณ์และเรื่องราวที่เกิดขึ้น เพราะไม่คิดไม่ฝันว่าเพื่อนสนิทตัวเองจะเคยเป็นผู้หญิงของเจ้านาย หนำซ้ำยังมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกันอีก“เหมยเป็นทนายอิสระ ตั้งสำนักงานกฎหมาย รับว่าความตามแต่จะมีมาจ้างค่ะ ส่วนเอิงเอยก็เป็นเด็กน่ารักสดใส เห็นยัยเหมยบอกว่าเลี้ยงง่ายมาก นอนเป็นเวลา กินเป็นเวลา เหมยมันเลยไม่เหนื่อยมาก”ได้ฟังเช่นนั้นเขาก็สบายใจขึ้น “แล้วความเป็นอยู่ล่ะ” ในจินตนาการของอิชย์ ชีวิตสองแม่ลูกคงลำบากไม่น้อย คณานางไม่ได้มีเงินเดือนประจำ ทั้งยังต้องเลี้ยงลูกอีกคิ้วโก่งเลิกขึ้น ด้วยว่าไม่เข้าใจคำถามนัก “หมายถึงเรื่องเงินเรื่องทองอย่างนี้เหรอคะ” อิชย์พยักหน้า “อ๋อออ เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเลยค่ะ ยัยเหมยนี่นะคะ เรียกได้ว่าเป็นเศรษฐีย่อมๆ เลยก็ว่าได้ เดือนหนึ่งนางรับว่าความหลายคดี แต่ละครั้งได้ค่าตอบแทนมาเป็นกอบเป็นกำ เพราะถึงแม้ว่านางจะยังไม่เก๋าประสบการณ์ แต่ความเก่งไม่เป็นสองรองใคร แล้วก็มีรายได้ทางอื่นอีก ทั้งลงทุน หุ้น ที่ดิน โอ๊ย! รวยกว่าแทมมี่หลายสิบเท่าค่ะ อีกอย่างนะคะ พ่อทูนหัวของยัยเหมยอย่างคุณปกป้องไม่มีทางปล่อยให้สองแม่

คณานางเบือนหน้าไปทางอื่น “อย่ามาเล่นละคร เหมยไม่ได้โง่เหมือนแต่ก่อนแล้ว” เพราะหัวใจเคยถูกกระทำให้เจ็บช้ำนับครั้งไม่ถ้วนจากน้ำมือผู้ชายคนนี้ จึงทำให้คณานางหลาบจำและฝังใจว่าอะไรก็ตามที่อิชย์พยายามแสดงออกมาว่าเขารู้สึก แท้ที่จริงแล้วมันอาจไม่เป็นเช่นนั้น“แม่จ๋า” อาภัสราเดินมาหามารดา มือน้อยจับมือคณานางแล้วเขย่าเรียก ดวงตาใสแป๋ว จ้องมองผู้ใหญ่คนนั้นทีคนนี้ทีอย่างฉงนสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น “เอิงเอยหิว”คนเป็นพ่อน้ำตาไหลเมื่อได้เห็นใบหน้าลูกสาวของตัวเองชัดๆ เต็มสองตา อิชย์นั่งลงตรงหน้าเด็กหญิงอาภัสราแล้วยกมือขึ้นสัมผัสหนูน้อยอย่างกล้าๆ กลัวๆเด็กหญิงมองผู้ใหญ่แปลกหน้าตาแป๋ว อาภัสราจำได้ว่าเมื่อวานหนูน้อยเจอคนตรงหน้าที่ห้างสรรพสินค้าของลุงปกป้อง“ลูกพ่อ..” เขาใช้สองแขนโอบกอดลูกน้อย วินาทีนั้นความรู้สึกตื้นตันใจมันแน่นตื้อจนคับอก ปลาบปลื้มใจเสียจนไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ “หนูชื่อ เอิงเอยใช่ไหมลูก” อิชย์คลายอ้อมกอดแล้วมองหน้าลูกน้อย แต่ทว่าช่างเลือนลางเหลือเกิน ด้วยว่าถูกม่านน้ำตาแห่งความปีติยินดีมาบดบังภาพตรงหน้า“คุณลุงเป็นใครเหรอคะ” อาภัสราไม่รู้จักคุณลุงตัวโตคนนี้ “คุณลุงร้องไห้ทำไม”

“แล้วถ้าเหมยบอกว่าไม่ได้ล่ะคะ พี่จะทำยังไง” เธอถามเขากลับพร้อมทั้งจ้องชายหนุ่มตาไม่กะพริบ “จะฟ้องศาลเหรอคะ ถ้าพี่จะทำอย่างนั้นก็เชิญเลยค่ะ ทนายเก่งๆ ที่ไหนมีก็ไปขนมาให้หมดเลยนะคะ เหมยบอกเลยว่าเหมย-ไม่-กลัว!”แม้ในทางกฎหมายอิชย์นั้นจะสามารถทำให้อาภัสราเป็นบุตรที่ชอบด้วยกฎหมายได้ แต่ถ้าเธอยังอยู่ตรงนี้ ยังไงเขาก็ไม่มีวันได้เข้าใกล้ลูกอีกแน่“ถึงพี่จะอยากได้ลูกมากแค่ไหน แต่พี่จะไม่มีวันทำร้ายเหมยเพื่อแย่งชิงเอิงเอยมาแน่นอน” การยื่นฟ้องร้องต่อศาลนั้นไม่เป็นผลดีต่อใครสักคน ไม่ว่าจะเป็นตัวเขาเอง คณานาง แต่คนที่จะได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คงไม่พ้นอาภัสรา “พี่ไม่มีทางใช้กฎหมายบีบบังคับเหมย เพราะพี่ไม่อยากทำร้ายเหมยอีก ที่สำคัญคือพี่กลัวมันจะกระทบต่อความรู้สึกลูกของเรา”คณานางชะงักงันด้วยพึ่งนึกได้ว่าถ้าหากเรื่องของ อาภัสราเข้าสู่กระบวนการทางกฎหมาย มันอาจส่งผลกระทบต่อจิตใจของลูกในอนาคตถ้าวันหนึ่งเมื่อเด็กหญิงโตขึ้นแล้วบังเอิญได้รับรู้ว่าพ่อกับแม่บาดหมางถึงขั้นต้องใช้กฎหมายฟาดฟันเพื่อแย่งชิงลูก“แต่เหมยยังยืนยันนะคะว่ายังไงเหมยก็ไม่ต้องการให้พี่มายุ่งกับเราสองแม่ลูก เราดูแลกันเองได้ ที่ผ่านมาเหมย

แพทย์หญิงผู้โดดเดี่ยวมองเห็นภาพทั้งสามแล้วนึกสะเทือนใจ ด้วยว่าคิดถึงลูกชายของตัวเอง “ถ้าแม่ยังมีบุญ ขอให้แม่ได้เจออิชย์อีกสักครั้งเถอะนะลูก”กุญแจบ้านถูกยื่นมาตรงหน้าเจ้าของคนใหม่อย่างนายแพทย์อิชย์ ชายหนุ่มรับมันมาแล้วยิ้มอย่างคนสมใจ เขามองบ้านขนาดสี่ห้องนอนตรงหน้า แม้ว่าไม่ใหญ่โตโอ่อ่าเหมือนบ้านที่กรุงเทพฯ แต่ทว่าบ้านมือสองหลังนี้มีความพิเศษมากกว่าแน่นอน“รับรองว่าย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ไม่ผิดหวังแน่นอนครับคุณ เพราะสังคมไม่วุ่นวาย เงียบสงบมาก” เจ้าของบ้านคนเก่าพูดแล้วรู้สึกเสียดายที่ต้องจำใจขายบ้านเพราะต้องย้ายตามภรรยาไปทำงานอีกจังหวัด“เหรอครับ ผมถามอะไรหน่อยได้ไหม” อิชย์มองรถสปอร์ตสองคันที่จอดคู่กันในรั้วบ้านที่อยู่ตรงกันข้าม ซึ่งเขารู้ดีว่าเป็นบ้านใคร “รถสองคันนั้นเป็นรถของเจ้าของบ้านใช่ไหมครับ”อิชย์หวังว่าคำตอบที่ได้รับจะเป็นคำตอบที่เขาพึงพอใจ แม้ในใจลึกๆ จะค้านว่าคณานางจะซื้อรถมาใช้ทำไมตั้งสองคัน แล้วแต่ละคันราคาก็ใช่ถูกๆ“อ๋อ ไม่ใช่หรอกครับ คันหนึ่งเป็นของคุณทนายคนสวย อีกคันเป็นของแฟนเขาน่ะครับ หล่อ รวย สปอร์ต เห็นว่าคุณปกป้องเป็นถึงเจ้าของห้างฯ ทำงานที่กรุงเทพฯ แต่เห็นมาหากั