บททั้งหมดของ มากรัก : บทที่ 81 - บทที่ 90

ดวงตาคู่คมฉายแววขุ่นเคืองเมื่อเห็นเพื่อนมองคณานางด้วยสายตาหวานหยาดเยิ้ม “อะแฮ่ม! ฉันพาเหมยกลับบ้านก่อนนะชัย” ชายหนุ่มประคองคนตัวเล็กให้ลุกขึ้นจากรถเข็นอย่างกลัวว่าเจ้าหล่อนจะเกิดอาการหน้ามืดและวูบอีกครั้ง ทั้งยังต้องการแสดงให้ผู้ชายทุกคนรวมทั้งตรีชัยเห็นด้วยว่าเขาหวงเจ้าหล่อนคนนี้แค่ไหนคนที่เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนปริญญาตรี แอบขำเล็กน้อยเมื่อเห็นอิชย์ออกอาการหวงคณานางขนาดนั้น ตรีชัยยังจำได้ดีว่าแต่ก่อนอิชย์เจ้าชู้ แค่ไหน ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนสามารถหยุดอิชย์ได้ ไม่เคยคิดเลยว่าเวลานี้หนุ่มใหญ่วัยกลางคนจะมาเสียท่าให้สาวน้อยหน้าตาน่ารักที่ชื่อคณานาง“เหมยเดินเองได้” เจ้าหล่อนพยายามปัดมือที่อิชย์ใช้ประคับประคองเธอออก“อย่าดื้อน่า ถ้าหน้ามืดเป็นลมล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาอีก เดี๋ยวไม่ได้กลับบ้านไปหาลูกนะ”พอพูดถึงลูก คณานางก็ยอมอ่อนลงทันที จริงอยู่ที่แพทย์เจ้าของไข้อนุญาตให้กลับบ้านได้ กระนั้นร่างกายเธอก็ยังไม่แข็งนัก หลังจากนี้ต้องพักฟื้นอีกหลายวันกว่าจะกลับไปทำงานได้ โชคดีที่ว่าเคลียร์งานเรียบร้อยหมดแล้ว ไม่เช่นนั้นก็คงวุ่นวายน่าดู เพราะคดีความและความเดือดร้อนของลูกความ เป็นเรื่องที่รั้ง

“อิชย์คิดจะทำอะไร” นางเริ่มไม่ไว้ใจลูกชายตัวเองเมื่อเห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของเขา“ผมก็แค่.. จะจีบแม่ของลูกครับ แต่แม่สบายใจได้ ผมจะไม่บังคับเหมย จะปล่อยให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป”ตกดึกมาคณานางมีอาการไข้ขึ้นสูงจนไม่สามารถเล่านิทานให้ลูกฟังก่อนนอนได้อย่างเช่นทุกคืน เพราะกลัวว่าอาภัสราจะติดไข้ไปด้วย หน้าที่นี้จึงจำต้องให้อิชย์เป็นคนทำก็อก.. ก็อก..“เหมย นอนหรือยัง เป็นยังไงบ้าง”คนที่อยู่อีกฝั่งของประตูเอ่ยถามคณานางที่นอนอยู่ในห้องอย่างเป็นห่วงทว่ากลับไม่มีเสียงผู้ใดตอบกลับอย่างที่ควรจะเป็น อิชย์ชั่งใจเพียงครู่ก่อนจะลองหมุนลูกบิดประตูดู “ไม่ได้ ล็อกนี่นา” เขาแง้มประตูเท่าที่จะสอดตัวเองเข้าไปในห้องได้ ด้วยเพราะกลัวว่าแสงไฟจากด้านนอกจะรบกวนคนที่ยามนี้คงหลับไปแล้วด้วยว่าไม่มีเครื่องมือวัดไข้ อิชย์จึงใช้หลังมือสัมผัสหน้าผาก แล้วก็พบว่าคณานางตัวร้อนจนน่าเป็นห่วง“เอิงเอย ยังไม่นอนอีกเหรอลูก” เธอเพ้อเพราะพิษไข้วันนี้อิชย์ตัดสินใจแล้วว่ายังไงก็ปล่อยให้คณานางอยู่คนเดียวในสภาพนี้ไม่ได้ เขาเดินออกจากห้องนอน เพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกับผ้าขนหนูผืนเล็กและน้ำสำหรับเช็ดตัวอิชย์เช็ดตัวให้แม่ของลูกเท

อิชย์มองตามคนตัวเล็กที่เดินนำหน้าเขาไปที่รถแล้วถอนหายใจ แม้วันนี้ยังไม่สมหวัง แต่ไม่เป็นไร เพราะเขารอคณานางได้ทั้งชีวิตอยู่แล้วเพราะมัวแต่สนใจร้านอาหารที่อยู่อีกฝั่งของถนน คณานางจึงไม่ทันระวังรถยนต์ที่กำลังพุ่งตรงมาที่เธอด้วยความเร็วสูง“ระวัง!” อิชย์ที่พึ่งเดินออกจากคลินิกแพทย์หญิง อรอิสรา รีบวิ่งไปหาคณานางแล้วผลักเจ้าหล่อนให้พ้นรัศมีรถยนต์คันนั้น ก่อนที่ร่างเขาจะถูกกระแทกเข้าอย่างจังทุกอย่างมืดดับลง อิชย์ไม่รับรู้อะไรหลังจากนั้น..“พี่อิชย์” คณานางช็อก เธอพยายามรวบรวมสติแล้วลุกขึ้นวิ่งไปหาร่างชายหนุ่มแล้วกอดเขาร้องไห้ “พี่อิชย์ทำไมทำอย่างนี้”เสียงผู้คนดังเซ็งแซ่ด้วยว่าตกใจและระทึกกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น หลายคนวิ่งมามุงดูผู้บาดเจ็บ บ้างก็โทรเรียกรถพยาบาล ส่วนคณานางทำอะไรไม่ถูก เธอได้แต่นั่งมองหน้าพ่อของลูกแล้วร้องขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ว่าอย่าพรากชีวิตอิชย์ไปจากเธอเลยความกลัวว่าจะต้องสูญเสียแล่นพล่านไปทั้งทรวงอก ภาพความทรงจำทั้งดีและร้ายที่เคยเกิดขึ้นไหลกลับเข้ามาในความคิด แม้ครั้งหนึ่งอิชย์จะเคยทำให้เธอเสียใจ แต่เขาก็พยายามแก้ไขและชดใช้ให้เธอกับอาภัสรา แล้วทำไม.. ทำไมเธอถึงได้ใจร

หลังจากที่อิชย์หายดี งานวิวาห์ของชายหนุ่มกับคุณทนายสาวก็ถูกจัดขึ้นทันที โดยจัดเล็กๆ เป็นการภายในที่หาดทรายริมทะเล เพราะเป็นความประสงค์ของทั้งคู่ที่คิดว่าความหรูหราไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ แต่เป็นความสุขของคนในครอบครัวมากกว่าที่อยากเห็นแขกที่มาร่วมงานมีเพียงญาติ และบรรดาเพื่อนสนิทเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่าต้องมีปรมัตถ์เป็นหนึ่งในนั้น“ยินดีด้วยนะเหมย ยินดีด้วยจริงๆ” เขาไม่เคยคิดโกรธเลยสักนิดที่สุดท้ายคณานางเลือกอิชย์ ขอเพียงแค่เธอมีความสุข เท่านั้นเขาก็พอใจแล้ว “ขอให้นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เหมยได้พบแต่ความสุขนะ”“ขอบคุณมากนะปก”เพื่อนรักทั้งสองยิ้มให้กันปรมัตถ์คิดว่าสักวันเขาคงได้พบกับผู้หญิงที่เขารักและรักเขาเหมือนกัน ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่ แต่ยังไงก็จะรอ..“ลุงปกขา” อาภัสราในชุดสีชมพูหวานแหววเดินจูงมือใครบางคนมาหาลุงปกป้องทันทีที่ดวงตาสองคู่สบประสาน คล้ายว่ามีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นกับปรมัตถ์และ..“ยัยเมย์! ดีใจจังเลยที่เห็นเมย์มางานพี่” คณานางโผเข้ากอดเมขลาทันทีอย่างรู้สึกดีใจ “เป็นยังไงมาไง พี่คิดว่าตอนนี้เมย์อยู่อังกฤษซะอีก” เมขลาเป็นลูกสาวของน้าแท้ๆ เธอเอง ครั้งสุดท้าย

“คุณแม่สวยเนอะเอิงเอย” อิชย์มองภรรยาซึ่งกำลังก้าวขาเดินลงบันไดศาลประจำจังหวัดแล้วพูดกับตัวเล็กที่อยู่บนคออาภัสราพยักหน้า “สวยมากๆ เลยค่า”คราแรกอิชย์ตั้งใจจะมาพร้อมคณานางตั้งแต่เมื่อวาน แต่ติดที่ว่าอาภัสราต้องไปเรียนหนังสือ กอปรกับเขาเองก็มีประชุมสำคัญ จึงจำต้องยอมให้ภรรยาเดินทางมาทำงานของเจ้าหล่อนล่วงหน้าก่อนหนึ่งวัน ทั้งที่ใจจริงไม่อยากให้เธอห่างตาแม้สักวินาทีเลยด้วยซ้ำสองพ่อลูกทนรอให้คุณทนายสาวเดินมาถึงไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายเดินเข้าไปหา คณานางวันนี้ดูสง่าและภูมิฐานเกินกว่าวันไหนๆ เห็นแล้วอดชื่นชมไม่ได้จริงๆอิชย์พึ่งสังเกตว่าข้างกายภรรยามีชายหนุ่มหน้าตาดีเดินเคียงคู่มาด้วย เพียงแค่เห็นสายตาที่มองคณานาง เขาก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าผู้ชายคนนั้นกำลังคิดเช่นไร“ถ้าเย็นนี้ผมชวนคุณเหมยดินเนอร์ คุณเหมยสะดวกไหมครับ ถือว่าเป็นการเลี้ยงขอบคุณ คุณทนายคนสวยที่ช่วยให้ผมชนะคดีพิพาทที่ดิน แล้วอีกอย่าง.. ถือเป็นการฉลองที่เราสองคนได้รู้จักกันด้วย” พิภพถูกตาต้องใจทนายสาวคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้พบหน้า ยิ่งได้พูดคุยกับคณานาง เขาก็ยิ่งอยากสานสัมพันธ์กับเจ้าหล่อนอีกคนที่พึ่งเดินเข้ามาใกล้ทั้งคู่ถึงกับเบะปา