บททั้งหมดของ มากรัก : บทที่ 71 - บทที่ 80

อิชย์ย่องเข้าห้องลูก เขาค่อยๆ นั่งลงบนพื้นข้างเตียงนอนอาภัสรา แม้ว่ามีเพียงแสงจันทร์ที่สาดเข้ามากระทบใบหน้าเด็กหญิง กระนั้นก็ไม่สามารถลดทอนความตื้นตันใจที่ก่อตัวผุดพุ่งขึ้นทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกสาวหากเขาเป็นคณานาง คงไม่มีทางลืมเรื่องราวระหว่างเราที่เกิดขึ้นในวันวานได้ และแน่นอนว่าหัวใจเจ้าหล่อนคงถูกสะกิดทุกครั้งที่มองหน้าอาภัสรา เพราะลูกสาวคนนี้ใบหน้าเหมือนเขาราวกับถอดออกจากแม่พิมพ์อันเดียวกันนอกจากใบหน้าแล้ว นิสัยคงแสบสันเหมือนพ่อเสียด้วยสิ จากที่แอบดูสองแม่ลูกเมื่อครู่ รู้เลยว่าแต่ละวัน คณานางต้องรับศึกหนักแค่ไหน สิ่งที่เห็นกับเรื่องเล่าของลูกสาวจากปากแทมมี่ช่างแตกต่างกันจริงๆอิชย์คิดแล้วอมยิ้มระคนหัวเราะเบาๆ คนเดียว “แสบเหมือนพ่อมันไม่มีผิด”คราแรกคิดว่าหลังออกจากห้องนอนลูกสาว เขาตั้งใจจะย่องออกจากบ้านไปเงียบๆ แต่ทว่าเกิดเปลี่ยนใจกะทันหันเมื่อนึกอะไรบางอย่างได้“คิดถึงจัง” ริมฝีปากบางขยับเอื้อนเอ่ยเมื่อใบหน้าใครบางคนที่อยู่ใกล้เพียงแค่ประตูกั้นลอยเข้ามาในหัวมือหนาค่อยๆ หมุนลูกบิดประตูที่ไม่ได้ล็อกแล้วพาตัวเองเข้าไปในห้องนอนแม่ของลูก หากคณานางรู้ว่าเขาแอบย่องเบาเข้าบ้านเธอเช่นนี

อิชย์สะอึก ต่อมสำนึกผิดเริ่มทำงาน จริงอย่างที่ คณานางพูด เรื่องทุกอย่างเขาเป็นคนผิดเอง “แล้วเหมยให้โอกาสพี่ไม่ได้เลยเหรอ” อิชย์อ่อนลงเพราะยอมจำนนต่อความผิดที่ตนเคยทำไว้ร้องขอแต่โอกาส แต่พอให้ไปกลับรักษาไว้ไม่ได้ คนแบบนี้ยังสมควรได้รับโอกาสอีกเป็นครั้งที่สองอยู่อีกหรือสำหรับเธอแล้ว เธอคิดว่า.. ไม่!“กรุณาออกไปจากบ้านเหมยด้วยค่ะ ตอนนี้! และเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นเหมยจะแจ้งตำรวจว่าพี่บุกรุกบ้านเหมย” อิชย์ยังคงนิ่ง “ถ้าพี่ไม่อยากให้เหมยเกลียดพี่ไปมากกว่านี้ ขอความกรุณาด้วยค่ะ ออกไปจากบ้านเหมยซะ!”อิชย์มองคนตรงหน้า เขาพยายามค้นหาเยื่อใยที่หวังว่าจะได้พบบ้างสักนิดก็ยังดี แต่ทว่าสิ่งที่เห็นกลับเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังและหวาดระแวง“พี่จะได้เจอลูกตอนไหน”“ที่แน่ๆ ไม่ใช่เร็วๆ นี้ ถ้าพี่ขืนทำแบบนี้อีก เหมยจะพาลูกหนี แล้วครั้งนี้เหมยสัญญาเลยว่าพี่จะไม่มีทางหาพวกเราสองคนเจออีก”อิชย์เดินคอตกออกจากบ้านคณานาง เขาหันหลังกลับไปมองแล้วรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ ลูกอยู่ใกล้แค่นี้ กลับไม่มีโอกาสได้ดูแล จริงอยู่ที่ว่ามันเป็นเช่นนี้เพราะเขาทำผิดต่อแม่ของลูกไว้มาก แต่กระนั้นเธอก็จะไม่เห็นใจเขาหน่อยเลยห

“จะดีเหรอคะป้าอร เหมยเกรงใจ”“ไม่ต้องเกรงใจ ดีซะอีกถ้าป้ามีหนูเอิงเอยมาอยู่ด้วย ป้าจะได้ไม่เหงา”รู้ดีว่าอรอิสราเอ็นดูอาภัสราเหมือนหลานแท้ๆ แต่กระนั้นคนเป็นแม่อย่างคณานางก็ยังรู้สึกเกรงใจอยู่ดี“นะหนูเหมย หนูก็จะได้ทำงานได้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงหน้าพะวงหลัง ส่วนเอิงเอยก็ไม่ต้องไปอุดอู้อยู่ที่สำนักงาน ที่สำคัญป้าจะได้มีหลานไว้คลายเหงาด้วย” นางพยายามยกเหตุผลมาเกลี้ยกล่อมให้คณานางยอมตอบตกลงในที่สุดแม่ของเด็กหญิงอาภัสราก็พยักหน้า “งั้นหนูฝากคุณป้าด้วยนะคะ ถ้าเอิงเอยซนก็บอกได้เลย ไม่ต้องเกรงใจนะคะป้าอร”‘คุณย่า’ ของอาภัสรายิ้มแก้มปริ “ได้เลยหนูเหมย แล้วไม่ต้องห่วงลูกนะ ป้าจะดูแลให้อย่างดี อ้อ! ป้าลืม ป้าเอาปิ่นโตมาให้น่ะ เอาไปกินที่สำนักงานนะ”คณานางมองปิ่นโตใส่อาหารสีชมพูหวานแหววด้วยแววตาซาบซึ้งใจ นอกจากแม่แท้ๆ ที่จากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ก็มีอรอิสรานี่แหละที่เป็นผู้ใหญ่ใจดี เมตตาเธอกับลูกน้อยเสมอมา “ขอบคุณนะคะคุณป้า”“ไม่เป็นไรจ้า” ค่อยตอบแทนป้าด้วยการยอมเป็นลูกสะใภ้ป้าก็ได้ตอนแรกนางไม่เชียร์ให้อิชย์กลับมาคืนดีกับแม่ของลูก เพราะนึกโกรธเรื่องที่ชายหนุ่มทำกับคณานาง แต่พอเวลาผันผ่านไป ความโ

และมันยิ่งโหมแรงขึ้นเมื่อเห็นรถสปอร์ตที่จำได้ดีว่าเป็นของใครมาจอดเทียบรั้วหน้าบ้านคณานาง ยังไม่ทันถึงนาที ร่างสูงใหญ่ดูมีสง่าราศีของผู้บริหารห้างสรรพสินค้าก็ก้าวขาลงมาจากรถยนต์เพราะรั้วบ้านไม่สูงนัก ปรมัตถ์จึงมองเห็นคณานางซึ่งยืนคุยอยู่กับอรอิสราที่หน้าบ้านของแพทย์หญิง เขาเดินดุ่มๆ ตรงไปหาเจ้าหล่อนทันที“สวัสดีครับป้าอร” ปรมัตถ์ยกมือไหว้ผู้มากกว่าด้วยวัยอย่างนอบน้อมคณานางยิ้มให้ชายหนุ่มแล้วเอ่ยปากชม “หูยยย หล่อเหลาเอาการเลยนะคะคุณปกป้อง”“ก็จะได้ควงคนสวยทั้งที ต้องจัดเต็มกันหน่อยสิครับคุณเหมย” เขามองคณานางด้วยสายตาชื่นชมและเปี่ยมไปด้วยความรักที่นับวันยิ่งมากล้น “เหมยสวยมากนะรู้มั้ย”“เล่นมาชมเหมยแบบนี้ เขินแย่เลย”ทั้งสองส่งสายตาหวานให้กันท่ามกลางการจับตามองของผู้ชายอีกคนที่กำลังถูกไฟรักสุมรุมทรวงอก อิชย์คลั่ง เขาอยากกระโดดลงไปตรงกลางระหว่างทั้งคู่แล้วพาคณานางกับอาภัสราไปจากตรงนั้น ไปให้พ้นปรมัตถ์ปรมัตถ์ที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำให้ใครบางคนแทบบ้า นั่งคุกเข่าลงตรงหน้าอาภัสราแล้วหอมแก้มหนูน้อยอย่างเช่นทุกครั้งที่พบหน้า “ชื่นใจจัง”นั่นลูกกู!อิชย์อยากตะโกนใส่หน้าปรมัตถ์ดังๆ ด้วยคำนี้

ทว่าเพียงแค่เท้าแตะพื้น คณานางก็รู้สึกหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม คนตัวเล็กเกือบล้มลง ดีที่ว่าอิชย์ถลาเข้ามารับร่างบางไว้ได้ทันเวลา“อย่าดื้อสิเหมย จะไปไหนก็บอกพี่”เวลานี้หญิงสาวรู้ดีว่าแม้จะพยายามฝืนสังขารแค่ไหน แต่สุดท้ายหัวใจนักสู้ก็แพ้พ่ายให้กับร่างกายอยู่ดี“พี่อิชย์ หยิบโทรศัพท์ให้เหมยหน่อย” เธอจำใจต้องเอ่ยปากขอร้องอิชย์อิชย์รีบทำตามคำส่งของหญิงสาวทันที เขาเดินไปเปิดกระเป๋าแล้วหยิบโทรศัพท์เครื่องบางส่งให้เจ้าหล่อน“ขอบคุณ” คณานางกล่าวสั้นๆ ก่อนจะรับโทรศัพท์ของตัวเองจากมืออิชย์หญิงสาวต่อสายหาอรอิสราทันที ด้วยว่าเป็นห่วงลูกสาวที่ป่านนี้ไม่รู้จะเป็นเช่นไรบ้าง‘เป็นยังไงบ้างหนูเหมย’ประโยคแรกที่อรอิสราพูดทันทีที่กดรับสาย ทำให้คณานางรู้แล้วว่าป้าอรของหนูเอิงเอยคงรู้เรื่องที่เธอเข้าโรงพยาบาลแล้ว‘ยังมึนๆ นิดหน่อยค่ะป้าอร เอิงเอยล่ะคะ’ หญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกว่าเวลานี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว ซึ่งปกติเวลานี้เป็นเวลานอนของอาภัสรา แต่วันนี้เธอไม่แน่ใจ‘ป้าอาบน้ำแล้วพาเข้านอนเรียบร้อย ไม่ต้องห่วงนะหนูเหมย เดี๋ยวป้าดูแลเอิงเอยให้ แล้วหมอเขาว่าไงบ้าง บอกหรือเปล่าว่าหนูเป็นอะไรทำไมถึงเป็นล