รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

อำเภอเล็ก ๆ ในช่วงบ่ายไม่ได้คึกคักเป็นพิเศษแต่สำหรับคนสี่คนที่นั่งรออยู่ทุกวินาทีหนักเท่ากันอุษมานั่งตัวตรงสวมเสื้อเชิ้ตสีครีมเรียบๆ ไม่แต่งหน้าอะไรพิเศษ ไม่ได้มีเครื่องประดับหรือแหวนแต่งงาน มีเพียงว่าที่สามีนั่งข้างๆ เธอ มือเขาวางอยู่บนตักแต่ใกล้พอให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ไอยเรศกับพีรยานั่งฝั่งตรงข้าม พีรยามองหญิงสาวที่เธอรักตั้งแต่เป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ ด้วยสายตาอ่อนโยนก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือเธอ“แม่ดีใจที่เอื้อกล้าคิด กล้าพูด” พีรยาพูด “ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนจะกล้าปกป้องตัวเองแบบนี้”อุษมาก้มศีรษะเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะน้ามด”“เรียกแม่ได้แล้วลูก ไหนๆ หนูก็จะมาเป็นลูกสาวพ่อแม่อีกคน” ไอยเรศพูดขึ้นบ้าง “พ่ออยากบอกว่าเราสองคนยินดีต้อนรับเอื้อมาเป็นสมาชิกครอบครัวนะลูก”“ใช่ลูก” พีรยาเสริมคำพูดของสามี “ส่วนพ่อแม่หนู แม่กับพ่อจะไปพูดคุยเอง ไม่ต้องกังวลนะลูก”เมื่อถึงขั้นตอนลงนาม เจ้าหน้าที่ถามตามระเบียบจากนั้นเป็นการเซ็นชื่ออย่างเรียบง่าย และทั้งคู่ได้ทะเบียนสมรสมาเก็บคนละหนึ่งฉบับอุษมามองชื่อของเธอคู่กับพิชญะในฐานะสามีภรรยาตามกฎหมาย พวกเขาต่างเซ็นชื่อโดยไม่ลังเล และเมื่อทุกอย่

สองสัปดาห์หลังจากนั้นเวลาของเขาถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน ทั้งการจัดการงานที่ค้างที่โรงทอที่เขาเป็นคนรับผิดชอบ และเรื่องเรียนต่อการทำเอกสารต่างๆ ให้เสร็จสิ้นทันก่อนเดินทางจริงในช่วงเวลากลางวัน เขายุ่งกับงานที่โรงทอมากกว่าเดิมมาก จนเขาแทบปลีกตัวมารับประทานมื้อเที่ยงกับอุษมาไม่ได้เหมือนเมื่อก่อนแต่หญิงสาวก็ไม่ได้ว่าอะไรตอนกลางคืน เป็นเวลาของครอบครัวเล็กๆ ที่ยังมีเพียงแค่เขาสองคน การแสดงออกทางกายซึ่งความรักยังเป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงใจของคนทั้งคู่ได้ดีที่สุด ในยามที่ต่างคนต่างรู้ว่าการจากลาจะมาถึงในไม่ช้าแม้จะงานเยอะขึ้น แต่พิชญะยังคงรอออกจากบ้านในตอนเช้าพร้อมภรรยา และแม้ว่าเขาจะไม่สามารถมากินมื้อเที่ยงกับเธอได้ แต่เขาจะไปส่งเธอที่ทำงานในทุกเช้า เป็นสิ่งที่พนักงานและคนรอบตัวเห็นจนเป็นเรื่องปกติและแม้ว่าต่อหน้าพนักงานพวกเขายังทำตัวเหมือนเดิม แต่ทุกคนรอบตัวทั้งที่ร้านอุษมาและที่โรงทอ ต่างก็รับรู้กันดีว่าพวกเขาคือสามีภรรยากัน รับรู้ได้โดยไม่ต้องมีคำแนะนำหรือเปิดตัวอย่างเป็นทางการในช่วงปลายเดือนธันวาคมอุษมางานหนักขึ้น ซึ่งเป็นปกติของกิจการร้านของฝาก โดยที่ช่วงเทศกาลปีใหม่อุษมาจะไม

ในตอนสายๆ อุษมาและพิชญะไปถึงสนามบินก่อนเวลาเครื่องออกสามชั่วโมง โดยที่นัดไปเจอกับครอบครัวของเขาที่นั่น ซึ่งสนามบินนานาชาติเชียงใหม่ก็เต็มไปด้วยผู้คนเหมือนเดิม พวกเขาเดินตรงไปหาไอยเรศและพีรยาที่รออยู่แล้ว “เดินทางปลอดภัยนะพีร์” ไอยเรศพูดสั้นๆ ขณะที่พีรยาเริ่มซับน้ำตา เธอตรงมากอดลูกชายคนโตแน่น“ไปถึงแล้วโทรมาบอกพ่อแม่ด้วยนะลูก ส่งข้อความก็ได้” “ครับแม่” ชายหนุ่มกอดมารดาตอบ เขาใจหายเช่นกันอุษมามองดูเงียบๆ ตัวเธอเองตอนไปเรียนก็มีภาพแบบนี้เช่นกัน ต่างกันที่ว่าตอนนั้นเธอไม่ได้ทิ้งคนรักไว้ให้รอข้างหลัง จึงไม่มีเหตุการณ์บีบหัวใจเท่าวันนี้ ไม่ว่าจะเป็นคนที่ต้องเดินทางหรือเป็นคนที่ต้องรอก็ทรมานใจทั้งสองคนระหว่างรอเวลาพิชญะเลือกจะนั่งข้างๆ อุษมาต่ออีกพักใหญ่ เขาหันมามองเธอเหมือนอยากพูดอะไรอีกแต่เลือกไม่พูดจนกระทั่งใกล้ได้เวลาเรียกขึ้นเครื่อง และปรากฎชื่อเที่ยวบินที่เขาต้องไปบนจอทีวีหน้าเกต อุษมาลุกขึ้นพร้อมกับทุกคนตรงนั้น“เข้าไปข้างในเถอะพีร์ เดินทางดีๆ ขอให้ปลอดภัยนะ” อุษมากลั้นน้ำตา“ผมจะดูแลตัวเองดีๆ” เขาตอบ “เอื้อก็เหมือนกัน ถ้ามีปัญหาอะไรบอกผมได

ในห้องประชุมอุษมาเป็นผู้บริหารที่จริงจังกับงานจนคนในทีมคุ้นชิน และพอจบการประชุมเธอก็กลับมาเดินตรวจหน้าร้านเหมือนเดิม ยืนดูการจัดวางสินค้า เปลี่ยนการจัดร้านและมุมสินค้าใหม่ทุกไตรมาส ใครมองจากข้างนอกก็จะเห็นเธอเป็นผู้หญิงที่เก่ง และทำงานได้ดีไม่แพ้ผู้ชาย ดูโตเกินวัยแต่ไม่มีใครเห็นตอนกลางคืนที่เธอกลับบ้าน และยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้าอย่างใจลอยเพราะคิดถึงคนที่ไปเรียนต่อ ไม่น่าเชื่อว่าการอยู่ด้วยกันแค่ไม่กี่วัน จะมีความทรงจำที่เกี่ยวกับเขาทุกมุมบ้านและไม่มีใครเห็นตอนเธอแพ็กส่งของเล็กๆ น้อยๆ ไปให้เขา เช่น ลำไยอบแห้ง ชาโครงการหลวง ขนมผิง คุกกี้งาข้าวม่อน ไปให้เขาเพื่อคลายความคิดถึงบ้านบางทีเธอไม่ได้ส่งเพราะเขาต้องใช้จริง ๆ แต่ส่งเพราะมันทำให้เธอรู้สึกว่าเธอยังอยู่ในชีวิตเขาได้ แม้ห่างกันคนละซีกโลกเธอเขียนโน้ตแผ่นเล็กแนบไปด้วยทุกครั้ง‘กินข้าวให้เป็นเวลา อย่าหักโหมอ่านหนังสือจนไม่ได้นอน ใส่เสื้อหนา ๆ อากาศหนาวกว่าที่คิด’วันศุกร์กลางคืนมาถึงเร็วเสมอ หลังออกจากร้านอุษมาอาบน้ำเสร็จเป่าผมจนแห้ง แล้วนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น จัดหมอนให้พอดี จัดไฟให้หน้าดูไม่โทรมไม่อยากให้เขาเห็นเธอเหนื่อ

บ่ายวันหนึ่งระหว่างประชุมทีม หัวหน้าฝ่ายขายพูดถึงยอดเดือนนี้อุษมานั่งฟังพยักหน้า แต่สายตากลับลอยไปที่โทรศัพท์ที่วางคว่ำอยู่ข้างแฟ้มเอกสาร เธอเผลอมองมันบ่อยเกินไปจนหลายคนรู้สึกได้“พี่เอื้อคะ” เสียงน้องคนหนึ่งเรียกอุษมาสะดุ้ง “หือ…ว่าไงนะ”เด็กสาวมองหน้ากันกับเพื่อนร่วมทีม ก่อนจะยิ้มเจื่อน “หนูถามว่า… เราจะเพิ่มสต็อกกระเป๋าผ้าย้อมครามไหมคะ เพราะอาทิตย์ก่อนของหมดเร็ว”อุษมาพยักหน้าเร็ว “เพิ่ม... เพิ่มเลยแล้วก็ขอโทษนะเมื่อกี้พี่คิดอะไรเพลินนิดหน่อย”ไม่มีใครพูดต่อ แต่ความเงียบในห้องประชุมหนักกว่าเดิมหลังประชุมจบ อนิตาที่เป็นทั้งเลขาและพี่เลี้ยงของเธอในที่ทำงานตรงเข้ามาถาม“น้องเอื้อคะ… ช่วงนี้หลับพอไหมหรือว่าไม่ได้พักผ่อนอะไรหรือเปล่า” อนิตาถามเบา ๆอุษมายิ้มทันทีแบบอัตโนมัติ “พอค่ะพี่แอน แค่งานเยอะนิดหน่อย”“โกหกพี่แอนไม่เนียนเลยค่ะ” อีกฝ่ายถอนใจ “น้องเอื้อเหม่อบ่อยข้าวก็กินน้อย แล้วก็มองโทรศัพท์ตลอดเวลา”อุษมาชะงักไปเหมือนถูกจับได้ว่าตัวเองกำลังแย่ลง “ไม่มีอะไรหรอกค่ะพี่แอน” เธอพูดเสียงเบา “แค่… อาจจะมีเรื่องต้องคิดมากนิดหน่อย”อนิตาไม่ได้ซักต่อ “งั้นไปพักในห้องทำง