รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

ในช่วงสองสัปดาห์ต่อจากนั้น อุษมาต้องวิ่งรอกระหว่างหน้าร้านและโรงงานเพื่อดูแลการผลิตชิ้นงาน บางครั้งเธอก็ตีรถไปไปที่บ้านงานไม้เพื่อดูความคืบหน้าการผลิตกล่องสำหรับบรรจุ ด้านประตูและหน้าต่างที่บ้านของเธอได้รับการปรับปรุงเรียบร้อยแล้ว พร้อมติดกล้องเพิ่มอีกหลายตัว อุษมาจึงได้กลับไปอยู่บ้านโดยได้แม่บ้านที่ไอยเรศแนะนำให้ไปอยู่เป็นเพื่อนหนึ่งคนฝ่ายพิชญะเองก็ต้องวิ่งเร่งงานทั้งฝั่งโรงทอและโรงย้อม ว่าให้ทำงานทยอยส่งไหมที่ย้อมแล้วมาทอให้ทันเวลาไม่ให้ขาดช่วง “นี่ไหมล็อตใหม่เหรอครับพี่” ชายหนุ่มถามช่างในโรงทอคนหนึ่งที่มีหน้าที่เตรียมเส้นไหม“ครับคุณพีร์ มาเมื่อวานเย็น” ช่างตอบพิชญะมองสีของไหมล็อตใหม่ที่โรงทอส่งมา เขาหยิบของล็อตที่กำลังทออยู่มาวางทาบ“ผมว่าสีอ่อนกว่ากันนิดครับคุณพีร์” ช่างออกความเห็น ชายหนุ่มพยักหน้าเห็นด้วย“ผมก็ว่างั้น” “แล้วจะทำไงดีครับ ใช้ทอไหม” ช่างถามต่อเมื่อเห็นชายหนุ่มเงียบ พิชญะเงยหน้าก่อนจะหยิบโทรศัพท์ โทรหาโรงย้อม “สวัสดีครับพี่กุ้ง ผมพีร์นะ อยากถามว่าทำไมไหมล็อตใหม่ที่ส่งมาสีมันเพี้ยนไป มันอ่อนกว่ารอบแรก”ทางนั้นเงียบไปสักค

สองสัปดาห์หลังเป็นช่วงที่อุษมาและทีมงานเร่งงานกันจริงจังกว่าเดิมมาก ผ้าจากโรงทอทยอยส่งมาเธอต้องรีบตัดชิ้นและทำงานตามขั้นตอนมือแทบเป็นระวิงในส่วนหน้าร้านก็งานยุ่งเช่นกัน เพราะเริ่มเข้าสู่ช่วงไฮซีซั่นแล้ว และปีนี้อากาศเย็นเร็วกว่าปกติทำให้ในตัวเมืองลำพูนค่อนข้างคึกคักกว่าปกติฝ่ายพิชญะเขามาช่วยเธอทำงานที่โรงงานทุกวัน โดยเฉพาะในช่วงสัปดาห์สุดท้ายก่อนส่งงาน“ผมซื้อพิซซ่ามาฝากครับทุกคน” ชายหนุ่มหิ้วกล่องพิซซ่าที่ยังร้อนๆ มาเต็มสองมือและมีพนักงานรักษาความปลอดภัยที่ช่วยถือเข้ามาอีกหนึ่งคนเขาวางอาหารบนโต๊ะ และส่งให้รปภ.สองถุง “แบ่งกันกินครับพี่ ถ้าไม่พอเข้ามาเอาได้อีก”“ขอบคุณครับคุณพีร์ พอแล้วพวกผมอยู่กันแค่สองคน” รปภ.โค้งขอบคุณรับพิซซ่าไป แล้วออกไปทำงานด้านนอกต่อ“ขอบใจนะพีร์ จริงๆ เธอไม่ต้องมาช่วยทุกวันก็ได้ ไปพักบ้าง” อุษมาพูดอย่างเกรงใจ กลางวันพิชญะก็ต้องทำงานตัวเองเช่นกัน หลังเลิกงานยังมาช่วยเธออีก นานเกือบเดือนแล้ว“ผมพักเมื่อไหร่ก็ได้ อีกอย่างงานใกล้เสร็จแล้วนี่เอื้อ อีกแค่ไม่กี่วันเอง” พีร์พูดขณะเปิดกล่องพิซซ่าหลังจากที่แจกส่วนมากให้พนักงานไปกินกันแล้ว เขาก็จัดการแบ่ง

วันต่อมาช่วงบ่ายอุษมาตื่นมาแต่งตัวอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ เพราะว่าร้านอุษมาได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานยี่เป็งซึ่งเป็นงานใหญ่ของเมือง และร้านอุษมาเองก็ได้พื้นที่จัดบูธเพื่อนำเสนอสินค้าของฝากของจังหวัดที่ร้านมีขายด้วย เมื่อเธอไปถึงงาน หญิงสาวลงทะเบียนและได้รับเข็มกลัดช่อดอกไม้ติดเสื้อ เป็นสัญลักษณ์ว่าเธอมาในฐานะแขกที่ได้รับเกียรติเชิญมาร่วมพิธีเปิดในงานหญิงสาวพบครอบครัวของไอยเรศที่มากันสามคน คือไอยเรศ พีรยาและพิชญะ“สวัสดีค่ะน้ามด พ่อช้าง” เธอกระพุ่มมือไหว้เพื่อนสนิทของมารดาทั้งสอง “สวัสดีค่ะน้องเอื้อ วันนี้แต่งตัวสวยมากเลยลูก” พีรยาตรงเข้ามากอดหลานสาวคนโปรด“เมื่อวานพ่อช้างได้ของที่หนูฝากไปแล้วนะน้องเอื้อ งานดีมากเลยลูก ขอบใจนะ” ไอยเรศพูดถึงกล่องของที่ระลึกที่อุษมาผลิตเกินและส่งให้ไอยเรศในฐานะที่เป็นผู้ผลิตผ้าที่ใช้ในงาน เพื่อเก็บเป็นผลงานในส่วนของโรงทอเองในอนาคต“สวยจริงค่ะพ่อช้าง เอื้อชอบผ้าคลุมมาก” หญิงสาวตอบ“แล้วผ้าคลุมมีเหลือเยอะไหมลูก” พีรยาถามต่อ“มีประมาณร้อยผืนค่ะน้ามด เป็นส่วนที่เอื้อสั่งเผื่อไปสิบเปอร์เซ็นต์ แต่งานจริงออกมาแทบไม่มีเสียเลย”พิชญะเดิ

“วันนี้เอื้อเลิกงานเร็วไม่สบายหรือเปล่า” เสียงพิชญะถามมาทันทีที่อุษมากดรับสาย ในสัปดาห์ต่อมา“เปล่า เอื้อมาทำผมแต่งหน้าน่ะ” หญิงสาวตอบขณะที่ลุกไปนั่งที่หน้ากระจกเมื่อถึงคิวของเธอ“แต่งหน้า?” พิชญะทำเสียงสูงเป็นเชิงถาม “วันนี้เอื้อต้องไปงานเลี้ยงที่เชียงใหม่ เพื่อนจะแต่งงาน” เธออธิบายเพิ่ม“อ่อ...” พิชญะทำเสียงรับรู้ “ไม่เห็นเอื้อบอกผม”“เกรงใจน่ะ มันไม่เกี่ยวกับงาน” “ถ้าเป็นเรื่องของเอื้อไม่เกี่ยวกับงานก็ได้ ผมอยากฟัง” พิชญะรีบตอบ “แล้วเอื้อจะไปงานโรงแรมไหน ไปกี่โมง กลับยังไงให้ผมไปรับส่งไหม” ปลายสายนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะตอบ “งานแต่งงานที่ดิเอม ช้างคลาน ตอนหนึ่งทุ่ม ตอนแรกกะว่าจะขับรถไปเองถ้าเมาก็จะเปิดห้องนอนที่นั่นเลย” “ไม่ต้องเลย ผมไปรับไปส่งเอง” พิชญะรีบห้ามเมื่อได้ยินว่าเธอจะเปิดห้องนอนที่เชียงใหม่ “หกโมงเย็นผมไปรับที่บ้านนะครับ แค่นี้ก่อนนะผมขับรถก่อน” ที่หน้าโรงแรมเวลาสิบแปดนาฬิกาห้าสิบนาที พิชญะจอดรถขณะที่อุษมาเปิดประตู เขารีบบอก “เดี๋ยวผมไปส่งที่หน้าห้องจัดเลี้ยง” ชายหนุ่มขยับตัวลงจากรถ มีพนักงานรับรถวิ่งเข้ามาพิชญะส่งกุญแจให้ แล้วแตะข้

พิชญะผละออกห่างเพียงไม่กี่วินาทีเพื่อจัดการเสื้อผ้าตัวเอง และเมื่อเขาเอนตัวลงมาแนบชิดอีกครั้ง อุษมาก็รู้ทันทีว่าเขาเองก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่าเหมือนเธอ จูบร้อนแรงที่ได้รับอีกครั้งเรียกร้องการตอบสนองอย่างไม่เหนี่ยวรั้งตัวเองอีก เธอกอดตอบเขาแน่นในยามที่ถูกละเลียดชิมไปทั่วเนื้อตัวร่างงามกลางไฟสลัวทำให้พิชญะอารมณ์พลุ่งพล่าน แต่เขายังไม่ลืมว่าต้องทะนุถนอมเธอในครั้งแรกของเรา เธอสะดุ้งน้อยๆ ในยามที่กลีบกายกลางตัวถูกแย้มออกด้วยเรียวลิ้นสาก อุษมาร้องครางด้วยเสียงที่เธอแทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นเสียงตัวเอง และหวีดร้องออกมาเมื่อร่างกายรู้จักกับการไปถึงจุดหมายครั้งแรกเธอหอบหายใจถี่รู้สึกเหนื่อยปนกับความเบาสบาย แต่ไม่นานก็รู้สึกว่าคราวนี้ความเป็นหญิงถูกสัมผัสด้วยอย่างอื่นที่ไม่ใช่ลิ้นและนิ้ว เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนเดาไม่ออกและเกร็งตัวรับความเจ็บที่เคยได้ยินคนพูดกันว่าต้องเจอ“อย่าเกร็งครับเอื้อ ไว้ใจผมนะ” เสียงกระซิบของเขาทำให้เธอผ่อนคลายลงขณะที่ร่างกายรับรู้การถูกแยกขยายช้าๆ ท่อนเนื้อร้อนผ่าวถูกชำแรกลงไปอย่างช้าๆ จนพิชญะเองก็แทบจะขาดใจกับความรัดรึงของเธอเขาก้มลงจูบเธออีกครั้งขณะที่หยุดพัก