จนกระทั่ง“เอื้อ…” พิชญะเรียกชื่อเธอเบา ๆ ตอนที่ทั้งคู่รับประทานมื้อเย็นในอีกวัน“คะ...” เธอเงยหน้าขึ้นเป็นเชิงถาม “เรื่องของเรา… ตอนนี้เอื้อยังไม่อยากบอกผู้ใหญ่ใช่ไหม”คำถามนั้นไม่แรงแต่กระแทกตรงจุดอุษมานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “อืม อย่างน้อยตอนนี้”พีร์ถอนหายใจเหมือนโล่งอก “ดีแล้วครับ ผมยังไม่อยากให้ใครจับตามองเรื่องของเรา ไม่อยากให้ใครมองว่าเรารีบเกิน”เธอไม่โต้แย้ง แต่ในใจกลับถามตัวเองเงียบ ๆ ไม่อยากให้ดูรีบ... สำหรับใครกันแน่เย็นวันนั้น พ่อกับแม่โทรมาหาถามเรื่องงาน ถามเรื่องสุขภาพ และถามเหมือนลอยๆ ขึ้นมา“ช่วงนี้เหมือนว่าเอื้อจะสนิทกับพีร์มากขึ้นนะลูก”อุษมาตอบด้วยน้ำเสียงปกติ “ค่ะแม่ ก็ช่วงยี่เป็งเขามาช่วยงาน แค่นั้นเอง”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนอวิกาจะพูดแค่ว่า “อืม… แม่แค่ถามไม่มีอะไรหรอกลูก ยังไงเอื้อก็ดูแลตัวเองดีๆ อย่าทำงานหนักไปนะลูก”แม้ว่ามารดาจะบอกว่าแค่ถาม ไม่มีอะไร ต่อเรื่องนี้ก็มีผลต่อความรู้สึกเธอพอสมควร เธอรู้ว่าโกหกได้ แต่เริ่มไม่แน่ใจว่า…เธออยากโกหกไปถึงเมื่อไหร่คืนนั้น พิชญะมานอนค้างที่บ้านและดูเหมือนว่าเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่เขาจะมานอนที
더 보기
