รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก)의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

ช่วงสายวันต่อมา เธอขึ้นรถของครอบครัวไปกรุงเทพฯ ตามนัดแพทย์ คิมหันต์กับอวิกาไปด้วย โอบก็ไปด้วย แม้จะยังต้องแบ่งเวลามาดูร้าน แต่เขาไม่ยอมปล่อยให้พี่สาวเดินเข้าห้องตรวจคนเดียวพิชญะไม่ได้อยู่ในรถคันนั้น แต่เขารู้วันนัด รู้จากการเห็นชื่อโรงพยาบาลและเอกสารที่เธอเผลอวางไว้เขาเพียงส่งข้อความสั้นๆ ตามเคย ‘วันนี้ผมอยู่ร้านนะ ถ้าต้องการอะไรให้โอบบอกผมได้ครับ’อุษมาอ่านแล้ววาง นิ้วมือเธอค้างอยู่ที่หน้าจอเสี้ยววินาที ก่อนจะปิดมันลง หัวใจเธอไม่ได้แข็งเท่าเดิมแล้ว แต่อย่างที่คิมหันต์เคยบอก วันนี้เธอไม่ใช่ที่ให้ใครมาฮีลใจ และเธอเองก็ไม่ควรเอาความรักมาเป็นเครื่องมือปลอบตัวเองในช่วงที่ต้องเข้มแข็งที่สุดในห้องตรวจ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญเปิดภาพอัลตราซาวนด์ให้ดูจุดสีเทาเข้มบนหน้าจอดูเล็กเมื่อเทียบกับความกลัวที่มันสร้าง“ก้อนโตขึ้นเรื่อยๆ ครับ” หมอพูดด้วยน้ำเสียงที่สุภาพแต่ชัดเจน “ไม่เร็วมากแต่แนวโน้มไม่ลด และอาการของคุณเอื้อก็เริ่มรบกวนคุณภาพชีวิต”อุษมานั่งฟังนิ่ง อวิกากำมือแน่น คิมหันต์ถามตามแบบคนเป็นหมอ “แผนผ่าตัดเป็นแบบไหน”หมออธิบายละเอียดผ่าตัดเอาเนื้องอกออกเป็นหลัก ยังไม่วางแผนตัดมดลูก เว้นแ

หลังผ่าตัดผ่านไปหนึ่งเดือน อุษมากลับมาใช้ชีวิตได้ใกล้เคียงเช่นเดิม เดินช้าลงนิดหนึ่ง เหนื่อยง่ายขึ้นนิดหนึ่งซึ่งต้องใช้เวลาแล้วร่างกายจะปรับตัวดีขึ้นแต่เธอไม่ใช่คนเดิม ไม่ใช่เพราะร่างกายเปลี่ยน แต่เพราะเธอเริ่มรู้ว่า… ชีวิตไม่ได้ให้เวลามากเท่าที่คนเราคิดและความรักก็ไม่ได้อยู่ในมือใครคนใดคนหนึ่งพิชญะยังมาที่ร้านเหมือนเดิม และมาช่วยทำงานเหมือนเดิม ที่เพิ่มเติมคือพยายามอยู่ในระยะที่เธอไม่อึดอัดจนกระทั่งวันหนึ่ง เขาขอคุยกับเธอหลังปิดร้าน อุษมานั่งอยู่ในห้องทำงาน ไฟโคมเล็กบนโต๊ะทำให้แสงในห้องนุ่มลง พิชญะยืนอยู่หน้าประตูเขาเคารพพื้นที่ของเธอเสมอ“เอื้อ” เขาเรียกเบาๆ “ผมอยากขออนุญาต…ชวนพ่อแม่เรามากินข้าวด้วยกันครับ”อุษมาชะงัก คำว่า “พ่อแม่เรา” ทำให้หัวใจเธอสะดุดเธอมองเขานิ่ง “ทำไม”พิชญะสูดลมหายใจ เหมือนเตรียมใจมานาน “ผมอยากพูดบางอย่างต่อหน้าทุกคนครับ ไม่ใช่พูดกับคุณคนเดียว”อุษมาหลุบตาลง ความกลัวแวบขึ้นมากลัวถูกกดดันจนต้องตัดสินใจเร็ว แต่เธอก็รู้ว่า เขาไม่เคยใช้วิธีนั้นกับเธอเลยในหนึ่งปีที่ผ่านมา“ได้” เธอตอบในที่สุด “แต่ฉันขอให้มันเป็นการกินข้าวปกติธรรมดา”พิชญะพยักหน้า

สองปีผ่านไป ชีวิตของพวกเขาก็ยังดำเนินต่อไปตามปกติ ไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรมากมาย แต่ทุกอย่างค่อย ๆ กลับเข้าที่เหมือนร่างกายที่ฟื้นตัวช้า ๆ หลังจากผ่านการเจ็บป่วยหนักวันนี้อุษมามีนัดตรวจติดตามอาการตามปกติ ที่หมอจะนัดห่างลงเรื่อยๆ เพราะเนื้องอกของเธอสงบมาได้ระยะหนึ่งแล้ว หญิงสาวนั่งฟังหมอพูดอย่างมีความหวัง หวังว่าสักวันจะได้ยินหมอบอกว่าเธอหายขาดแล้วมือประสานกันอยู่บนตัก ขณะผลตรวจวางอยู่ตรงหน้าคุณหมอ “เนื้องอกสงบดีนะคะ ไม่มีจุดใหม่ขึ้นมาเลย”หมอยิ้มให้เธอ “ตอนนี้สามารถหยุดยาคุมได้แล้วค่ะ”อุษมาพยักหน้าเบาๆ เหมือนใจยังไม่อยากเชื่อทั้งที่เป็นสิ่งที่รอฟังมาตลอด“แต่…” หมอพูดต่ออย่างรอบคอบ “ร่างกายคนไข้ ยังเข้าข่ายมีบุตรยากอยู่นะคะ ไม่ได้หมายความว่าห้ามมีเพียงแต่อาจจะต้องใช้เวลา หรืออาจจะมีได้ยากกว่าคนทั่วไป”คำว่ามีบุตรยากไม่ได้ทำให้เธอสะเทือนใจเหมือนในอดีต มันแค่ผ่านเข้ามา… แล้วผ่านไป หญิงสาวทำใจยอมรับเรื่องนี้ได้นานแล้วเธอออกจากโรงพยาบาลในวันนั้นด้วยความรู้สึกโล่งในรอบหลายปี เพราะร่างกายของเธอ… ไม่ต้องต่อสู้กับอะไรอีกแล้วคืนนั้นเธอเล่าให้พิชญะฟังทางโทรศัพท์ เขาไม่ได

ที่ดินขนาดสองไร่ติดถนนใหญ่ของลำพูน เคยเป็นเพียงผืนดินโล่งที่ถมทิ้งไว้นานเกือบสามปี แต่วันนี้มันไม่ว่างเปล่าอีกต่อไปอาคารสองชั้นเดียวพื้นที่ประมาณสามร้อยตารางเมตร การออกแบบดูเรียบสะอาดตาแต่ถูกต้องตามมาตรฐาน มีป้ายคลีนิกเวชกรรมเฉพาะทางสูติ–นรีเวช ในเครือของรพ.วิชชเวช เด่นอยู่ด้านหน้าท่ามกลางผู้คนที่มากันมากมายในวันเปิดคลินิก มีทั้งบรรดาผู้บริหารและเจ้าของ บุคลากรทางการแพทย์ เจ้าหน้าที่ของคลีนิกและลูกค้าที่รอมาใช้บริการนั้น ไอยเรศยืนมองจากอีกฝั่งถนน เขามองอาคารตรงหน้าอย่างพอใจ“เร็วกว่าที่คิดนะครับคุณหมอ” เขาพูดเบา ๆคิมหันต์ยืนข้าง ๆ พยักหน้า “ที่ดินพร้อม ทีมพร้อม ทุกอย่างเดินพร้อมกันครับ”การก่อสร้างดำเนินไปอย่างราบรื่นอย่างน่าประหลาด ส่วนพวกเอกสาร ขออนุญาต ออกแบบ จัดหาเครื่องมือ ทุกอย่างถูกจัดการอย่างเป็นระบบอย่างรวดเร็วคิมหันต์ไม่ได้ทำในฐานะ “พ่อของคนท้อง” แต่เขาทำในฐานะแพทย์ที่รู้ดีว่าการตั้งครรภ์ที่ปลอดภัย ต้องอาศัยมากกว่าแค่ความรักและคนไข้คนแรกของคลินิกก็ไม่ใช่ใครอื่น อุษมา นั่นเองวันนี้ตรงกับวันที่อายุครรภ์ได้หกเดือนพอดี หญิงสาวสวมชุดกระโปรงคนท้องสีอ่อน รูปร่างเริ่

อุษมามองเขานิ่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกจนพูดไม่ออก ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ เธอสูดลมหายใจลึก แล้วเงยหน้ามองพิชญะ“เอื้อเข้าไปเองได้ พีร์อยู่รอข้างนอกนะคะ”พิชญะกำมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไร เขาพยักหน้าเพียงครั้งเดียว “ผมอยู่ตรงนี้ครับ เอื้อไม่ต้องห่วง”เจ้าหน้าที่เข็นเตียงเข้าห้อง พิชญะเดินตามได้เพียงถึงเส้นสีแดงหน้าประตูห้องผ่าตัดเขาก้มลงหอมหน้าผากเธอเบา ๆ ก่อนที่เตียงจะถูกเข็นผ่านประตูนั้นไป“เดี๋ยวเจอกันนะครับ…”อุษมายิ้มให้เขาก่อนที่ประตูจะค่อย ๆ ปิดลง พิชญะยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เหมือนโลกทั้งใบถูกปิดทิ้งไว้ข้างในพีรยาเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาอวิกา “อ้อม… เอื้อเป็นยังไงบ้างตอนนี้”“กำลังเข้าห้องคลอดแล้วล่ะมด” อวิกาตอบยิ้มทั้งน้ำตา “ตาพีร์ก็ไปส่งเอื้อที่หน้าห้องผ่าตัด”พีรยาพยักหน้าเหมือนโล่งใจ แล้วหันไปมองคิมหันต์ “หมอคิม… สวัสดีค่ะ”คิมหันต์พยักหน้ารับอย่างสุภาพ “สวัสดีครับ ผมว่าเราไปหาที่นั่งรอกันดีกว่า”ไอยเรศเดินตามภรรยามาถึงพอดี เขามองคิมหันต์นิดหนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เดี๋ยววันนี้เราคงได้เป็นคุณปู่คุณตาพร้อมกันนะครับหมอคิม”คิมหันต์หัวเราะ “ครับ… มันคงต้องเป็นแบบนั้น”เวลาผ่า