Semua Bab รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก): Bab 41 - Bab 50

“แม่คะ… เขาจำเอื้อได้ใช่ไหมคะ” เธอถามออกไปในที่สุด เสียงแผ่วจนแทบเป็นลมหายใจพีรยาถอนหายใจเบา ๆ “แม่ยังไม่แน่ใจ… เพราะเขายังสับสนบางช่วง พ่อเขาเองบางวันจำเรื่องปัจจุบัน บางวันก็เหมือนงงไม่รู้เรื่อง” นางเล่าตามที่สามีบอกแต่ปลายเสียงขาดหายไป ก่อนที่พีรยาจะสรุป“เอื้อ… เตรียมใจนะลูก ตอนที่เขากลับมาใหม่ๆ อาจจะมีอะไรที่ไม่เหมือนเดิมเต็มร้อย แต่จริงๆ อาจจะไม่มีอะไรเลยก็ได้ลูก อย่าเพิ่งกังวล”อุษมาเม้มปาก เธอเข้าใจตามที่ผู้ใหญ่บอก “ค่ะ… เอื้อจะไปรับเขา พรุ่งนี้เจอกันที่แอร์พอร์ตนะคะ”วันรุ่งขึ้น อุษมาตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เธอตั้งใจแต่งตัวมากกว่าปกติ อยากให้ตัวเองดูดีให้พิชญะเห็น ไม่อยากให้เขาเห็นสภาพของคนที่ร้องไห้มาหลายเดือนเธอขับรถไปสนามบินเชียงใหม่ด้วยมือที่เย็นเฉียบโดยไม่ได้เปิดเพลงในรถ นาทีนี้ความเงียบกลายเป็นกำแพงที่ปลอดภัย เพราะถ้าเธอเปิดเพลง… เธอกลัวตัวเองจะร้องไห้จนขับรถไม่ไหวเมื่อไปถึง เธอเห็นพีรยายืนอยู่ตรงจุดรับผู้โดยสารขาเข้าพีรยาเห็นเธอแล้วรีบเดินเข้ามา กอดแน่นจนเหมือนจะบีบให้หัวใจที่แตกร้าวกลับมาประสานกันเหมือนเดิม“เอื้อ…” พีรยากระซิบ “ขอบใจนะลูกที่ม

อุษมาไม่เคยคิดว่าความเจ็บปวดจะมี “เสียง” จนกระทั่งวันที่เธอได้ยินประโยคสุภาพ ๆ จากปากผู้ชายคนเดียวที่เธอเคยยอมให้เข้ามาในโลกของตัวเอง“ขอบคุณนะครับที่มา”ประโยคธรรมดา แต่ดังเหมือนประตูเหล็กปิดลงตรงหน้าหลังจากวันนั้น เธอพยายามบอกตัวเองว่าต้องให้เวลาเขาอย่างที่พีรยากระซิบไว้ อย่างที่ไอยเรศมองเธอด้วยสายตาขอโทษ อย่างที่ทุกคนพูดเหมือนกันว่า “อย่ากดดันเขา”อุษมาไม่คิดว่าตัวเองกดดันเขา เธอแค่พยายามจะอยู่ในชีวิตเขาเหมือนเดิม เธอไปบ้านไอยเรศสัปดาห์ละสองครั้ง บางวันเอากับข้าวไปฝากบางวันเอาของใช้ที่เธอรู้ว่าเขาชอบยาดม กลิ่นมิ้นต์ที่เขาเคยพกติดตัว วิตามินบีรวม ยาทากล้ามเนื้อ ทุกอย่างเป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่เคยเป็นภาษาของความรักที่เรารู้กันสองคนแต่พิชญะรับของด้วยรอยยิ้มสุภาพพูดขอบคุณวางของไว้ แล้วหันไปคุยเรื่องอื่น เขาไม่ปฏิเสธและไม่ผลักไส ไม่ได้ทำร้ายเธอตรง ๆ เขาแค่… ไม่มีเธอในความทรงจำเหมือนเธอเป็นคนดีคนหนึ่งในชีวิตเขา ไม่ใช่คนที่เขาเคย รักจนดึงเข้ามาแล้วผลักออกไปอย่างที่เธอกลัวที่สุดวันหนึ่ง อุษมานั่งรอเขาหน้าบ้านลมหนาวพัดมาเบาๆ เธอมองเขาเดินออกจากบ้านพร้อมไอยเรศเหมือนจะไปตรวจตามนัด พิช

อุษมาเดินลงจากที่การอำเภอ ในมือเธอมีซองเอกสารหนังสือสำคัญการหย่า โดยมีพิชญะเดินตามลงมาเงียบๆ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ทำไมเขาไม่ดีใจ เมื่อได้หย่าจริงๆ ตามที่เขาเคยขอ ชายหนุ่มไม่รู้จะบอกตัวเองยังไง เขาชะงักเมื่อเห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่ที่ด้านล่าง ภาพนั้นคุ้นตาจนเขากระพริบตาถี่ “ลุงคิม” หรือนพ.คิมหันต์ บิดาของอุษมาเขาเห็นอดีตภรรยาเดินไปหาพ่อของเธอ ผู้ชายคนนั้นอ้าแขนออกโอบกอดลูกสาว พิชญะขาแข็งไม่รู้ว่าควรทำอะไรต่อหน้าผู้ชายที่เป็นพ่อของเธอ คิมหันต์เงยหน้าขึ้นมองเห็นเขาพอดี สายตาของเขาที่มองพิชญะเฉยเมยกว่าที่เขาเคยจำได้ “ลุงคิม” เขาเรียกทำท่าจะก้าวเข้าไป แต่คนอีกสองคนที่เดินมาเข้ามาร่วมวงทำให้ชายหนุ่มชะงัก“คุณหมอคิม” ไอยเรศเดินเร็วๆ เข้ามาพร้อมภรรยา “ผมเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น”“ผมมารับลูกผมกลับบ้าน” คิมหันต์ไม่ตอบรับคำขอโทษใดใด “เรื่องลูกชายคุณ ผมเสียใจด้วยเรื่องอุบัติเหตุ ขอให้หายเร็วๆ แล้วกัน” พีรยาและไอยเรศหน้าชา เหมือนพวกเขาถูกตบหน้าด้วยคำอวยพรของคิมหันต์ ลูกสาวเขาเสียใจเพราะลูกชายบ้านตัวเองขนาดนั้น คิมหันต์ยังพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดฝ่ายคิมหันต์ในฐานะหมอ เขา

โรงทอเวียงยองในเช้าวันทำงานยังคงคึกคักเหมือนทุกวันเสียงเครื่องทอผ้าดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นฝ้าย กลิ่นสี และกลิ่นผ้าที่ยังไม่ผ่านการอบแห้งลอยปะปนอยู่ในอากาศ เป็นกลิ่นที่คนคุ้นเคยจะรู้สึกอุ่นใจแต่สำหรับพิชญะ… มันกลับทำให้เขารู้สึกแปลกแยกกว่าที่ควรจะเป็น ทั้งที่เขารู้ดีว่านี่คือที่ทำงานของเขา และเป็นธุรกิจของครอบครัว เป็นสถานที่ที่เขาเติบโต เรียนรู้ และต้องรับไม้ต่อในฐานะผู้บริหารรุ่นใหม่แต่ตั้งแต่วันที่เขากลับมาจากอเมริกา หลายอย่างในพื้นที่คุ้นเคยนี้กลับดูเหมือนมีระยะห่างบางอย่างที่เขาอธิบายไม่ได้พิชญะเดินเข้าห้องทำงานชั้นบนของสำนักงานหลักในลำพูน ตั้งแต่กลับมารอบนี้ เขาได้รับตำแหน่งรองประธานอย่างเป็นทางการ เป็นการยืนยันที่พนักงานทุกคนรู้ดีว่าเขาจะก้าวขึ้นไปเป็นผู้นำในอนาคตในห้องทำงานใหม่ แต่ยังคงมีโต๊ะทำงานตัวเดิมที่เขาเคยเลือกเองถูกย้ายมาด้วย พร้อมกับของใช้อื่นๆ แฟ้มเอกสารจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ ภาพผืนผ้าตัวอย่างแขวนอยู่บนผนัง รวมถึงกล่องผ้าคลุมไหล่ที่ตัดจากผ้าไหมยกดอกลำพูนที่เคยเป็นผลงานร่วมกันของเขาและอุษมาก็ถูกนำมาจัดวางในห้องใหม่ด้วยเขาหยุดมองมันเพียงครู่เดียว ก่อ

กรุงเทพฯ ไม่ได้เปลี่ยนไป มันยังเป็นเมืองที่เร่งรีบเหมือนเดิม แสงไฟยังสว่างไสวแม้ดึกดื่น และเสียงรถยังดังเหมือนเมืองไม่เคยหลับ แต่สิ่งที่เปลี่ยนไป… คืออุษมาเธออยู่กรุงเทพฯ นานกว่าทุกครั้งที่เคยกลับบ้าน นานจนแม่บ้านเริ่มชินกับการได้ยินเสียงฝีเท้าเธอตอนเช้า นานจนคนในโรงพยาบาลเริ่มเห็นเธอเดินผ่านล็อบบี้บ่อยกว่าปกติ และนานจนคำว่า “กลับลำพูน” กลายเป็นคำที่เธอไม่รีบตอบตัวเองเหมือนเดิมในวันแรกๆ เธอแค่ตั้งใจจะมาพักใจ มานอนให้เต็มอิ่ม มาให้หัวใจได้หยุดความเจ็บปวดแต่ผ่านไปไม่กี่วัน เธอกลับพบว่าการ “หยุด” อย่างเดียวไม่พอ เพราะถ้าเธอหยุดอยู่เฉยๆ ความคิดจะไหลย้อนกลับไปหาเขาและเธอไม่อยากกลับไปอยู่ตรงนั้นอีกแล้วอุษมาเปลี่ยนกิจวัตรประจำวันอย่างตั้งใจ ราวกับกำลังวางแผนชีวิตแบบที่ไม่มีพิชญะอยู่ในสมการตอนเช้าเธอออกกำลังกายกับเทรนเนอร์ที่แม่จองไว้ให้ในฟิตเนสของโรงพยาบาล ไม่ใช่เพราะอยากหุ่นดี แต่เพราะเธออยากเหนื่อยจะได้หลับง่ายขึ้นช่วงสายเธอแต่งตัวดีขึ้นกว่าตอนอยู่ลำพูน เธอเริ่มกลับไปเป็น “ลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาลเอกชน” ที่คนในสังคมรู้จัก ไม่ใช่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้รอยยิ้มตอนบ่า