All Chapters of รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก): Chapter 51 - Chapter 60

ใกล้เข้าพรรษา ลำพูนกลับมามีฝนปรอยๆ แทบทุกเย็นอากาศชื้นจนกลิ่นดินโชยขึ้นมาจากพื้นถนนหลังฝนตก และต้นไม้ริมทางเขียวจัดเหมือนเพิ่งถูกล้างฝุ่นออกไปทั้งเมืองอุษมากลับมาลำพูนในช่วงเวลานั้น กลับมาแบบที่คนรอบตัวรู้สึกได้ทันทีว่าเธอไม่เหมือนเดิมแต่เป็นความเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น เพราะเธอดู…นิ่งขึ้น แข็งแรงขึ้น และดูสดใสมีชีวิตชีวามากกว่าเดิมเกือบครึ่งปีที่เธออยู่กรุงเทพฯ มันไม่ใช่แค่การหนีความเจ็บปวด แต่มันเป็นช่วงเวลาที่เธอเอาชีวิตตัวเองกลับคืนมาเธอได้พักใจ เมื่อถอยหลังไปหนึ่งก้าวและมองโลกด้วยสายตาที่กว้างขึ้น หญิงสาวได้เห็นว่าเธอไม่จำเป็นต้องยืนอยู่ในบทบาทภรรยาเพื่อให้ตัวเองมีคุณค่าอีกต่อไปครั้งนี้เธอกลับมาไม่ใช่เพื่อรอใครกลับมาอีกแล้ว และไม่ใช่เพื่อหวังว่าใครจะเปลี่ยนใจ แต่เพื่อเดินหน้าชีวิตในแบบตัวเองรถยนต์ของเธอจอดหน้าร้านอุษมาในลำพูนช่วงบ่ายแก่ๆพนักงานในร้านรีบออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้ม โล่งใจที่เห็นเธอกลับมาอย่างปลอดภัย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทุกคนพยายามไม่ถามอะไร ไม่พูดอะไร และทำเหมือนทุกอย่างปกติที่สุดเท่าที่ทำได้อุษมาลงจากรถส่งกุญแจให้พนักงานรักษาความปลอดภัยนำรถไปจอดแบบที่พ

ในวันเดียวกัน เธอกับธิบดียังคุยต่อถึงโปรเจกต์ใหม่อีกอย่าง“โรงหล่อพระเรซิ่น” ธิบดีพูด “คุณเคยทำใช่ไหม”อุษมาพยักหน้า “เคยทำแบบงานเล็กๆ ยังไม่ได้ทำเชิงพาณิชย์จริงจัง”“ผมอยากให้คุณทำเชิงพาณิชย์”เขาพูดชัดเจน “วัดต้องใช้เยอะ งานบุญต้องใช้เยอะ และตลาดนี้ถ้าทำของดีจริงมันไปได้ไกล”อุษมามองเขาเธอรู้ว่าธิบดีไม่ได้พูดลอยๆ คนที่อยู่กับวงการสังฆภัณฑ์รู้ดีว่าของประเภทนี้หมุนเงินเร็วและกว้างแค่ไหน“ถ้าจะทำจริง” เธอพูด “ต้องลงทุนแม่พิมพ์ ต้องลงทุนวัสดุ ต้องทำมาตรฐาน และต้องมีช่องทางกระจาย”ธิบดีพยักหน้า “ช่องทางผมมี คุณทำมาตรฐานให้แน่น เราโตไปด้วยกัน”คำว่า “โตไปด้วยกัน” จากปากธิบดี มันทำให้สมองเธอทำงาน และนั่นคือความแตกต่างระหว่างชีวิตเก่ากับชีวิตใหม่อุษมากลับลำพูนช่วงค่ำ หลายสิ่งที่นี่ยังเหมือนเดิมแต่เธอรู้ดีว่าเป็นตัวเธอเองที่เปลี่ยนไป เธอเป็นอุษมาคนใหม่ที่มีโฟกัสในเรื่องงานเพียงเท่านั้น เธอทำงานหนักขึ้นแต่เต็มไปด้วยความสุข และอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความหวังของพนักงานหลายสิบชีวิตที่เธอต้องรับผิดชอบ คืนนั้นโทรศัพท์มีแจ้งเตือนจากเบอร์ที่เธอไม่ได้บันทึก เธอมองนิ่งๆ อยู่สองวินาที ก่

เทศกาลยี่เป็งเวียนกลับมาอีกครั้ง พร้อมกับลมเย็นแรกของปลายฝนต้นหนาว ลำพูนในช่วงนั้นเหมือนเมืองที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างพร้อมเพรียงบ้านเรือนต่างๆ เริ่มแขวนโคมเล็กๆ หน้ารั้ว ร้านค้าต่างๆ ล้วนถูกประดับตกแต่งด้วยโคมแบบต่างๆ ผู้คนพูดถึงเทศกาลนี้และบรรยากาศการจับจ่ายซื้อขายในเมืองคึกคักปีนี้ร้านอุษมาก็มีส่วนในงานนี้เช่นเดิม แต่ไม่ใช่ในบทบาทผู้จัดทำของที่ระลึกอีกแล้ว แต่ร้านได้เป็นหนึ่งของผู้ที่เซ็นสัญญาเป็นผู้จัดหาโคมในงาน ซึ่งในส่วนที่อุษมาต้องรับผิดชอบคือการจัดหาโคมแขวนพร้อมติดตั้งระบบไฟในบริเวณวัดหลวงซึ่งเป็นจุดที่ตั้งของเวทีกลางอุษมาและทีมรับหน้าที่จัดหาโคมหลายหมื่นลูกให้ทันเวลา ส่วนธิบดีบัดดี้ของเธอรับหน้าที่ติดตั้งระบบไฟทั้งหมด ช่วงก่อนงานหนึ่งเดือน ร้านอุษมากลายเป็นศูนย์บัญชาการมีการแบ่งทีมเป็นสายผลิต สายจัดหา สายขนส่ง สายประสานงานกับชมรมฯ และสายแก้ปัญหาเฉพาะหน้าโกดังเล็กๆ หลังร้านและพื้นที่โรงงานถูกใช้เต็มพื้นที่ โคมหลากสีวางเรียงจนเต็มชั้น วัสดุแขวนโคมถูกมัดเป็นม้วนๆ เหมือนรอวันปล่อยออกสู่เมืองอุษมายืนอยู่กลางความวุ่นวายนั้นเหมือนคนคุมสนามรบเสียงโทรศัพท์ดังแทบไม่ขาดสาย

คืนวันเปิดงานยี่เป็งผ่านไปแล้ว ภาพโคมแสนดวงถูกเผยแพร่ตามสื่อต่างๆ และงานนี้ถูกแนะนำให้นักท่องเที่ยวมาเที่ยวไปอีกยาวๆ จนกว่าจะจบงานซึ่งกินเวลาราวครึ่งเดือนเช้าวันถัดมา ลำพูนเหมือนคนเพิ่งตื่นจากงานใหญ่ถนนยังมีเศษกระดาษสีจากโคมที่หลุดขาดลอยมาเกยตามมุมทาง กลิ่นควันธูปยังอ้อยอิ่งอยู่ตามลม และเสียงคนพูดถึงงานเมื่อคืนยังดังอยู่หน้าร้านกาแฟทุกมุมสำหรับพิชญะงานเมื่อคืนไม่ได้จบไปพร้อมแสงโคม มันเหมือนเปิดประตูบานหนึ่งในหัวเขาให้แง้มออก และลมเย็นจากอดีตพัดเข้ามาจนเขาหายใจไม่ทั่วท้องเขาไม่ได้นอนทั้งคืน ภาพอุษมาที่จุดแขวนโคมสายตาเย็นชาของเธอ และผู้ชายคนนั้นที่เดินมาข้างเธออย่างเป็นธรรมชาติทั้งหมดวนกลับมาเหมือนหนังเรื่องเดิมๆ ที่ฉายซ้ำเช้าตรู่พิชญะตัดสินใจโทรหาเธอ เขาถือโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่งก่อนกดโทรออก นิ้วมือเย็นเฉียบทั้งที่อากาศไม่ได้หนาวขนาดนั้น สายดังอยู่สองครั้ง สามครั้ง ก่อนปลายสายจะรับ“ว่าไงคะ” เสียงของอุษมาดังเรียบ ไม่ห้วนแต่ไม่อ่อนโยนพิชญะกลืนน้ำลาย “เอื้อ… เราคุยกันได้ไหม”ปลายสายเงียบไปหนึ่งวินาที เขาได้ยินเสียงคนเดิน เสียงงาน บอกว่านั่นคือชีวิตของเธอที่ไม่ได้มีเขาอยู่ตร

เขาเดินออกจากห้องทำงานหลังร้านอย่างช้าๆ ผ่านพนักงานที่มองเขาอย่างอ่านไม่ออก ผ่านร้านที่เขาเคยเดินเข้าออกเป็นกิจวัตรแต่ครั้งนี้เขาไม่ได้มาเพื่อวนเวียน เขามาเพื่อยอมรับความจริงว่า ถ้าจะกลับไปหาเธอ…เขาต้องเริ่มจากการเปลี่ยนตัวเองก่อน.ลมหนาวของปลายปีพัดลงมาถึงเชียงใหม่และลำพูนเร็วขึ้นกว่าทุกปีพอเดือนธันวาคมมาถึง ข่าวเรื่องหมอกเรื่องอากาศเริ่มดังไปทั่ว และตามมาด้วยข่าวอีกอย่างที่ทำให้คนเมืองเหนือยิ้มได้เสมอ ข่าวว่าสะปันเริ่มเย็นจัดจนเห็นไอจากลมหายใจนภดาราเป็นคนโทรมาชวนในช่วงนั้น เธอเป็นเพื่อนของ อวิกาและพีรยามานานมาก เป็นคนที่รู้จักทั้งสองครอบครัวดีพอๆ กัน และเป็นคนที่มีนิสัยแบบถ้าคิดจะไปไหนก็ชวนเลย ไม่พูดเยอะ ไม่ดราม่า แต่ตั้งใจให้ทุกคนได้พักจริงๆ“ไปสะปันกันไหมอ้อม” เสียงนภดาราดังสดใสผ่านโทรศัพท์ “ฉันจองรีสอร์ตไว้แล้ว อ้อมไปกับพี่คิมนะ ชวนเอื้อไปด้วยเปลี่ยนบรรยากาศหน่อย”อวิกานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ฉันไม่แน่ใจว่าเอื้อเขา… ยังพร้อมเจอใครไหมนะฟ้า”“ยิ่งต้องไป” นภดาราตอบทันที “ไม่ต้องเจอใครก็ได้ ไปเดินดูหมอก ดูดาว นอนให้เต็มอิ่ม ฉันอยากให้หลานได้พักใจ”อวิกากำลังจะปฏิเสธ แต่