All Chapters of รักคุณมากกว่าเมื่อวาน (รุ่นลูกรอยร้าวรัก): Chapter 61 - Chapter 70

อุษมารู้สึกมือสั่น ความโกรธ ความเจ็บ ความเย็นชาที่เธอแบกมาทั้งปี เหมือนถูกลมหนาวพัดกระจาย จนตอนนี้เหลือแค่ความจริงตรงหน้า เขาเลือดออกที่หน้าผากและขาของเขาบิดผิดมุมเล็กน้อย เธอกลืนน้ำลายพยายามตั้งสติแบบที่พ่อสอนมาตั้งแต่เด็ก“คุณขยับไม่ได้ใช่ไหม” เธอถามพิชญะส่ายหน้าเล็กน้อย “เจ็บมาก…เหมือนกระดูกหัก”อุษมาหันไปมองรอบๆ หมอกหนาและความมืดทำให้มองไม่เห็นทางขึ้น เสียงคนข้างบนก็เงียบลง และไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาหายไปเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพบว่าสัญญาณไม่มี หัวใจเธอหล่นวูบแล้วจะทำอย่างไร“พีร์ เราต้องอยู่ตรงนี้ก่อน” เธอพูดพยายามไม่ให้เสียงสั่น “อย่าขยับ เดี๋ยวตกลงไปอีก”พิชญะพยักหน้าเหงื่อเย็นซึมเต็มหน้าผากทั้งที่อากาศหนาวอุษมานั่งชิดกับผนังหินกอดเข่าตัวเอง แล้วในความเงียบของความเป็นความตาย…เธอได้ยินเสียงหายใจของเขาชัดมาก“เมื่อกี้…” พิชญะพูดแผ่ว “เอื้อเกือบตก”อุษมายังคงสั่น “มีคนผลักฉัน”พิชญะหลับตาแน่นเหมือนอดทนเจ็บ “ผมเห็นเงา…แต่ผมไม่ทันมัน”อุษมานิ่ง น้ำตาเริ่มไหลโดยไม่รู้ตัว เธอไม่รู้ว่าร้องไห้เพราะกลัว หรือเพราะรู้สึกว่าโลกมันโหดเกินไปกับเธอพิชญะหันมามองเธอ สายตาเขาไม่เหมือนในวัน

คิมหันต์ไม่พูดอะไรต่อ แต่พิชญะเห็นกรามเขาเกร็งจนเป็นสัน เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ แล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมาพิชญะนอนนิ่งหัวใจเขาหนักเหมือนมีหินกด เขาไม่รู้ว่าเขาทำถูกหรือไม่ที่พูดชื่อคนหนึ่งออกมา แต่เขารู้ว่าถ้าเขาเงียบ…อุษมาอาจตาย และเขาจะให้อภัยตัวเองไม่ได้ไปทั้งชีวิตเช้าวันรุ่งขึ้น ไอยเรศรู้เรื่องทันที ไม่ได้รู้จากคิมหันต์ตรงๆ แต่รู้จากการที่คิมหันต์เดินเข้ามาบอกอวิกาด้วยสีหน้าที่คุมอารมณ์อย่างสุดกำลัง“เมื่อคืนพีร์บอกว่าเห็นคนผลักเอื้อ” คิมหันต์พูดเสียงต่ำ “เป็นผู้ช่วยของมัน… ณพัชชา”อวิกาหน้าซีด อุษมานั่งอยู่ข้างๆ เธอชะงักเหมือนโดนตีท้ายทอย ชื่อที่เธอได้ยินผ่านข่าวลือในเมือง… ชื่อผู้หญิงที่เข้ามาในโรงทอหลังเธอหย่า ชื่อคนที่เป็นเหมือน “เงา” ที่เดินประกบชีวิตของพิชญะในช่วงที่เธอหายไปไอยเรศไม่ได้ถามซ้ำให้เสียเวลา เขาเพียงพยักหน้า แล้วพูดเสียงเรียบจนเย็น “ผมจัดการเองครับหมอคิม”คำว่าจัดการจากปากไอยเรศไม่ใช่คำขู่ มันคือคำประกาศของคนที่มีทั้งอำนาจและเครือข่าย และรู้ว่าต้องทำอะไรต่อเขาเริ่มจากสิ่งที่ง่ายที่สุด ตรวจรายชื่อผู้เข้าพักและกล้องวงจรปิดของรีสอร์ต นภดาราช่วยประ

พิชญะรู้เพราะลำพูนเป็นเมืองเล็ก รู้เพราะร้านอุษมาเองมีตารางส่งของ มีรถวิ่ง มีการประสานงานกับลูกค้า และทุกครั้งที่เธอไปกรุงเทพฯ คนที่ต้องรับภาระบางส่วนแทนเธอมักจะเป็น โอบเอื้อ น้องชายโอบเป็นน้องชายแท้ๆ ของอุษมา เป็นเพื่อนสนิทของเขาเอง เป็นคนที่พิชญะรู้จักดี จนรู้ว่าโอบไม่ได้ชอบยุ่งกับงานหน้าร้านมากเท่าไหร่โอบชอบทำงานหลังบ้าน ชอบดูแลระบบ ชอบคุยกับซัพพลายเออร์มากกว่ามายืนยิ้มรับลูกค้าแต่ช่วงนี้ โอบกลับมานั่งเฝ้าร้านแทนพี่สาวบ่อย จนวันหนึ่ง… พิชญะทนไม่ไหวเขาขับรถมาที่ร้านอุษมาในช่วงสาย หน้าร้านยังเปิดตามปกติ มีนักท่องเที่ยวเดินเข้าออก มีเสียงพนักงานทักทาย ทุกอย่างดูเหมือนเดิมพนักงานคนหนึ่งเห็นเขาก็ชะงัก สีหน้าลังเลก่อนจะยิ้มต้อนรับ “คุณพีร์… สวัสดีค่ะ”พิชญะพยักหน้า “เอื้ออยู่ไหมครับ”พนักงานมองไปทางด้านในอย่างอึกอักก่อนตอบเสียงเบา “คุณเอื้อ…ไม่อยู่ค่ะ”พิชญะไม่ถามว่าไปไหน เขาเพียงถามต่อ “แล้วโอบอยู่ไหม”พนักงานพยักหน้า “อยู่ในห้องทำงานค่ะ”พิชญะเดินผ่านชั้นวางสินค้าไปช้าๆ เขาเคาะประตูห้องทำงานด้านหลังสองครั้ง“เข้ามาได้ครับ” เสียงโอบดังออกมา พิชญะผลักประตูเข้าไป โอบนั

“ผม… เป็นคนใกล้ชิดครับ” เขาตอบในที่สุดเจ้าหน้าที่พยักหน้าเบาๆ “ขออภัยด้วยนะคะ ผู้ป่วยมีการจำกัดการเข้าเยี่ยมค่ะ รบกวนรอสักครู่นะคะ”เธอโทรศัพท์ภายใน พูดเบาๆ ไม่กี่ประโยค แล้ววางสายด้วยสีหน้าที่สุภาพเหมือนเดิม แต่เด็ดขาดกว่าเดิม“ขออภัยจริงๆ ค่ะ ตอนนี้ไม่สามารถให้เข้าเยี่ยมได้” พิชญะกลืนน้ำลาย “ผมขอแค่ขอทราบว่าเธออยู่แผนกไหน ปลอดภัยดีไหม”เจ้าหน้าที่ลังเลเล็กน้อยก่อนตอบตามกรอบ “ผู้ป่วยปลอดภัยค่ะ และอยู่ในความดูแลของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเรียบร้อย”ประโยคสั้นๆ นั้นควรทำให้เขาโล่งใจแต่กลับยิ่งทำให้เขารู้สึกว่าเขา “อยู่นอกวง” มากขึ้นเขาถอยออกจากเคาน์เตอร์ยืนอยู่กลางล็อบบี้อย่างคนไม่รู้จะไปทางไหนต่อ และในวินาทีนั้นเองเขาเห็นอวิกาเธอเดินออกมาจากโถงลิฟต์พร้อมแฟ้มเอกสาร ท่าทางเร่งรีบแต่ยังดูสง่า เป็นผู้หญิงที่คุมสถานการณ์ได้แม้ในวันที่ลูกป่วยพิชญะรีบพยุงตัวเข้าไปหา หัวใจเต้นแรงจนแทบล้นออกมา“น้าอ้อมครับ” เขาเรียกอวิกาชะงัก เงยหน้าขึ้นมอง แววตาแปลกใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะนิ่งลงเหมือนปิดประตูอารมณ์ทันที“ตาพีร์” เธอเรียกชื่อเขาอย่างสุภาพ “มาทำไม”“ผมมาหาเอื้อครับ” เขาพูดตรงๆ “ผมเพิ่

สามเดือนผ่านไป อุษมาลงไปกรุงเทพฯ ตามนัดตรวจ ผลยังคงเดิมคือต้องติดตามผลต่อ เธอกลับลำพูนด้วยใจที่ไม่ได้ดีขึ้น แต่ก็ไม่แย่ลงพิชญะไม่ถามซอกแซกเรื่องผลการตรวจ ไม่ถามมากเรื่องอาการแต่คอยสังเกตสีหน้าเธอเอง ว่าเจ็บไหม ปวดท้องไหมเขาแค่ถามคำเดียว “วันนี้ผมช่วยอะไรได้บ้าง”หกเดือนผ่านไป ร้านอุษมาเริ่มมีโปรเจกต์ใหม่ มีงานสั่งผลิตมากขึ้น มีความเคลื่อนไหวที่ต้องใช้แรงมากขึ้นพิชญะเป็นคนขับรถไปส่งของ เป็นคนจัดการเอกสารที่เธอไม่อยากแตะ เขาทำทุกอย่างเหมือนเป็นงานของตัวเอง แต่ไม่เคยอ้างสิทธิ์ใดๆในส่วนงานของเขา เขาก็ยังทำอยู่บางวันเข้าโรงทอ บางวันไปโรงงานย้อมผ้า เหมือนว่าเวลาของเขามีวันละสี่สิบแปดชั่วโมงหนึ่งปีผ่านไปอย่างช้าๆ แต่มั่นคง อุษมานับได้ว่าในหนึ่งปีนั้น พิชญะไม่เคยมาสาย ไม่เคยขาด ไม่เคยทำให้เธอต้องรอและที่สำคัญ เขาไม่เคยเรียกร้องการตอบแทนให้เธอต้อง “ดูแลความรู้สึกของเขา”วันหนึ่งหลังร้านปิด อุษมานั่งเช็กบัญชีอยู่ในห้องทำงาน พิชญะยืนรออยู่หน้าประตูเหมือนทุกวัน“พีร์” เธอเรียกเขาเงยหน้าขึ้นทันที “ครับ”“คุณไม่เหนื่อยบ้างเหรอ” เธอถามพิชญะนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบตามตรง