Lahat ng Kabanata ng หย่ารักทวงใจ: Kabanata 761 - Kabanata 770

เซิ่งถิงเชิน “งั้นก็ลองดูกัน!”ซูชิงจือจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งลึกบรรยากาศตกอยู่ในความเงียบก่อนจะได้ยินเซิ่งถิงเชินเอ่ยขึ้นอีกว่า “ตอนนี้ก็ยังไม่ใช่เวลาที่นายกับเธอจะเปิดเผยความสัมพันธ์กัน”ซูชิงจือเอ่ยว่า “ฉันจะพักที่นี่สองวัน”“ได้”ตอนนั้นเองโทรศัพท์ของซูชิงจือสั่นขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ออกมา เมื่อมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าก็เห็นว่าเป็นสายจากหรงชิงเหวิน“ฮัลโหล พ่อ”“ฉันเอง” เสียงของเผยหลานหัวดังมาจากปลายสายซูชิงจือนั่งตัวตรงโดยไม่รู้ตัว ก่อนเอ่ยว่า “ป้าเผย มีอะไรครับ?”เผยหลานหัวถามว่า “นายเจอเสี่ยวซูแล้วเหรอ?”จู่ ๆ เผยหลานหัวและคนอื่น ๆ ก็ติดต่อหรงซูไม่ได้ กระทั่งเมื่อวานถึงเพิ่งรู้ว่าเซิ่งถิงเชินพาเธอไปออสเตรเลีย เผยอวี้เพียงบอกว่าหรงซูไม่ค่อยสบาย เซิ่งถิงเชินจึงพาเธอไปพักฟื้นที่นั่น แต่ไม่ได้บอกสาเหตุโดยละเอียดซูชิงจือเอ่ยว่า “ครับ ตอนนี้เสี่ยวซูสบายดี ป้าเผยไม่ต้องเป็นห่วงครับ”“งั้นก็ดีแล้ว”ซูชิงจือจับสังเกตได้ว่าน้ำเสียงของเผยหลานหัวผิดปกติ จึงถามว่า “ป้าเผย แล้วพ่อล่ะครับ?”เผยหลานหัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ว่า “พ่อของนายถูกน้องสาวคนนั้นของนายยั่วโมโหจนโ

หลังจากเจียงหวยซวี่รับสายซูชิงจือก็เล่าสถานการณ์ให้เขาฟัง “ตอนนี้เสี่ยวซูกำลังพักผ่อน เท่าที่ดูตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกติ ผมจะพักอยู่ที่นี่สองวัน คอยดูอาการของเสี่ยวซูก่อน”เจียงหวยซวี่ “ส่งแผนการรักษามาให้ผมชุดหนึ่ง”หลังจากอ่านแผนการรักษาเมื่อครู่ ซูชิงจือก็ถ่ายรูปเก็บไว้แล้ว จึงเอ่ยว่า “เดี๋ยวผมส่งให้คุณ”เจียงหวยซวี่ “ได้ครับ”ซูชิงจือ “ติดต่อกันได้ตลอด”“อืม” เจียงหวยซวี่เตือนว่า “ด้วยสภาพของเสี่ยวซูในตอนนี้ คุณพยายามอย่าเพิ่งพบหน้าและเปิดเผยฐานะพี่ชายกับเธอจะดีกว่า”มือที่ซูชิงจือกำโทรศัพท์แน่นขึ้นเล็กน้อย “ผมรู้” เพราะตัวเขามีแต่จะเพิ่มภาระทางใจให้เสี่ยวซูหลังจากวางสายซูชิงจือส่งรูปที่ถ่ายไว้ให้เจียงหวยซวี่ เขานั่งลงริมเตียง ทว่าภายในใจกลับหนักอึ้งเป็นพิเศษเมื่อเจียงหวยซวี่อ่านแผนการรักษาที่ซูชิงจือส่งมา สีหน้าของเขาก็ดูเคร่งเครียดลง การบำบัดที่มุ่งเน้นบาดแผลทางใจในแผนนี้ หมายความว่าบาดแผลจากทุกสิ่งที่เสี่ยวซูเคยเผชิญจะถูกฉีกเปิดขึ้นอีกครั้งแผนการรักษานี้อาจให้ผลดีต่อผู้ป่วยทั่วไป แต่สำหรับเสี่ยวซูแล้วไม่มีทางใช้ได้ผลเซิ่งถิงเชินต้องอ่านและให้ความเห็นชอบกับแผนกา

เซิ่งถิงเชินยกมุมปากขึ้น ยื่นมือไปเช็ดน้ำตาบนแก้มของเธอจนหมด แล้วผ่อนน้ำเสียงลงเอ่ยว่า “อย่าทำให้เหมยเหม่ยเป็นห่วง”หรงซูยังไม่ทันได้สงบอารมณ์ของตัวเองก็ได้ยินเสียงร่าเริงของเหมยเหม่ยดังมา “คุณพ่อ คุณแม่”เหมยเหม่ยหยุดฝีเท้า พอเห็นดวงตาแดงก่ำของคุณแม่ก็ส่งเสียงฮึดฮัดแล้วเอ่ยว่า “คุณพ่อแกล้งคุณแม่จนร้องไห้เลย”“คุณแม่ ให้หนูช่วยจัดการคุณพ่อให้ดีไหมคะ?”เซิ่งถิงเชินก้มลงหยิบมงกุฎดอกไม้ที่หรงซูทำตกไว้บนพื้นเมื่อครู่ขึ้นมา สวมกลับลงบนศีรษะให้เธออีกครั้ง จากนั้นจึงมองเหมยเหม่ยพลางลูบศีรษะเล็ก ๆ ของลูก “พ่อไม่ได้แกล้งแม่นะ เอาล่ะ แม่เหนื่อยแล้ว ต้องกลับไปพัก ใกล้ได้เวลากินมื้อเย็นแล้ว”พูดจบเซิ่งถิงเชินก็ช้อนตัวหรงซูขึ้นอุ้มในอ้อมแขนเขาถามว่า “มื้อเย็นมีอะไรที่อยากกินไหม?”หรงซูเบือนสายตาหนีโดยไม่ตอบเซิ่งถิงเชินไม่ได้ถามต่อ เขาอุ้มเธอเดินเข้าไปในบ้านเหมยเหม่ยเดินกระโดดโลดเต้นตามอยู่ข้างคุณพ่อคุณแม่อาหารเย็นยังเตรียมไม่เสร็จเซิ่งถิงเชินอุ้มเธอกลับไปที่ห้อง แล้วให้แม่บ้านช่วยเธอชำระล้างร่างกายจากนั้นเขาก็ออกจากห้องแล้วเอื้อมมือปิดประตูระหว่างเดินกลับไปยังห้องรับแขก เขาก

เซิ่งถิงเชินเอ่ยว่า “ทำให้อาการของเธอคงที่ก่อน แล้วค่อยดำเนินการรักษาเชิงลึกต่อไป” พูดพลางมองซูชิงจือที่นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ก่อนถามว่า “นายมีความเห็นยังไง?”ซูชิงจือเอ่ยว่า “เอาแบบนี้ไปก่อน”ตอนนี้หรงซูหลับสนิทไปแล้ว ภายในห้องเปิดไฟโทนอุ่นที่สว่างเพียงพอทั่วทั้งห้อง เหมยเหม่ยนอนแนบอยู่ข้างคุณแม่ สองแม่ลูกนอนหลับสนิทอย่างสงบอยู่บนเตียงซูชิงจือเข้าไปในห้องนอนของหรงซูเพื่อดูเธอแต่เขาก็ไม่ได้อยู่นานนัก พอออกจากห้องนอนก็เห็นเซิ่งถิงเชินยืนอยู่ตรงประตู จึงถามว่า “คืนนี้นายจะนอนที่นี่เหรอ?”เซิ่งถิงเชินเอ่ยว่า “ตอนกลางคืนเธอนอนหลับไม่ค่อยสงบ ยังไงก็ต้องมีคนคอยเฝ้า”สีหน้าของซูชิงจือเคร่งขรึมลง ก่อนเอ่ยว่า “คืนนี้ฉันจะนอนห้องข้าง ๆ”เซิ่งถิงเชินเอ่ยว่า “ตามใจนาย”ซูชิงจือกลับไปที่ห้องนอน แล้วได้รับโทรศัพท์จากซูจิ่นซีอีกครั้ง วันนี้เธอโทรหาเขาหลายสายแล้ว แต่เขาไม่ได้รับเลยครั้งนี้เขารับสายหลังจากรับสาย เขาไม่ได้พูดอะไร เสียงของซูจิ่นซีดังมาจากปลายสาย ไม่มีทั้งการซักถามหรือความโกรธ มีเพียงความสงบและเหนื่อยล้า “ชิงจือ วันนั้นแม่หุนหันพลันแล่นเกินไป พูดอะไรผิดไป หากมีปัญหาอะไรเราสอ

หลังจากกำชับทุกอย่างเรียบร้อยแล้วหมอหัวก็หันหลังเดินจากไปซูชิงจือเดินตามออกไปและพูดคุยกับหมอหัวตามลำพัง “จากอาการของผู้ป่วยในตอนนี้ ทางที่ดีไม่ควรให้เธออยู่กับคนที่เคยสร้างบาดแผลทางใจให้เธอใช่ไหมครับ”เมื่อได้ยินคำพูดของซูชิงจือ หมอหัวก็พอจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้ จากปฏิกิริยาที่คุณนายมีต่อคุณเซิ่งขณะอาการกำเริบ เห็นได้ชัดว่าคุณเซิ่งเคยสร้างบาดแผลทางจิตใจให้คุณนายมาก่อน ตอนนี้คุณเซิ่งทุ่มเทเต็มกำลังเพื่อรักษาคุณนาย หากอยู่ในภาวะปกติก็คงไม่มีปัญหาอะไร แต่เมื่ออาการกำเริบจนควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ความทรงจำเลวร้ายในอดีตก็จะย้อนกลับมาฉายซ้ำและฝังลึกอยู่ในความคิดของเธอ“คืออย่างนี้ครับ โดยเฉพาะเมื่ออาการกำเริบ ความทรงจำอันเจ็บปวดจะย้อนกลับมาซ้ำ ๆ ซึ่งส่งผลต่อการฟื้นตัวของคุณนายจริง ๆ”แววตาของซูชิงจือเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “หมายความว่าทางที่ดีที่สุดคือให้เธออยู่ในสภาพแวดล้อมที่ทำให้ผ่อนคลาย และอยู่กับคนที่เธอวางใจได้อย่างเต็มที่”หมอหัวพยักหน้า “ความเจ็บป่วยทางจิตและจิตใจจำเป็นต้องอาศัยสภาพแวดล้อมที่ผ่อนคลายมากขึ้นจริง ๆ ครับ”ซูชิงจือตอบรับเบา ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ขอบคุณครับคุณหมอ ผมเข้าใจแล้ว”