ซูชิงจือจากไปแล้วหลังจากกลุ่มของหรงซูขึ้นเครื่องบินตรงไปเมืองจิงได้ไม่นาน เซิ่งถิงเชินก็พาเหมยเหม่ยออกจากคฤหาสน์เวลาบินสิบสองชั่วโมงตอนมาถึงเมืองจิงเป็นกลางดึกแล้วเมื่อกลับถึงบ้านเผยหลานหัวดูแลหรงซูกินยา แล้วให้เธอรีบเข้านอนพอนอนถึงกลางดึกเธอตื่นขึ้นสองครั้ง จนกระทั่งเที่ยงของวันถัดมาถึงตื่นขึ้น ตอนเผยหลานหัวเก็บที่นอนของเธอ มองเห็นคราบน้ำตาบนหมอน เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนเธอนอนหลับไม่สนิท ในใจจึงเป็นห่วงหรงชิงเหวินเห็นหรงซู ขอบตาร้อนผ่าวอย่างควบคุมไม่ได้ นี่ยังไม่นานเท่าไร เธอก็ผอมลงไปมาก ในแววตาก็ไม่มีประกายเหมือนเมื่อก่อน“พ่อ” หรงซูเรียกขานหรงชิงเหวินควบคุมอารมณ์แล้วพยักหน้า กอดลูกสาวเบา ๆ แล้วตบไหล่เธอบอกว่า “กลับมาก็ดีแล้ว รักษาตัวอยู่ที่บ้านให้ดี ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเราจะอยู่เป็นเพื่อนลูกตลอดไป”หรงซูพยักหน้า แล้วผละออกจากอ้อมกอดหรงชิงเหวิน มองดูพ่อ แล้วถามว่า “ช่วงนี้พ่อไม่สบายเหรอคะ?”ความจริงเมื่อวานหรงชิงเหวินเพิ่งกลับจากโรงพยาบาล หลังเผยหลานหัวจัดการเขาเสร็จแล้ว ถึงได้เร่งเดินทางไปออสเตรเลียพร้อมเผยอวี้หรงชิงเหวินพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย “โรคเก่าน่ะ ไปต
Read more
LOGIN
