All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 771 - Chapter 780

“คุณพ่อ”หรงซูเงยหน้ามองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาเซิ่งถิงเชินเดินเข้ามาหาแล้วเอ่ยว่า “ตื่นแล้วสินะ”ตอนนี้หรงซูดูเงียบสงบเป็นพิเศษเซิ่งถิงเชินถามอีกว่า “นอนนานขนาดนี้ เวียนหัวไหม?”หรงซูยกมือขึ้นนวดศีรษะตามสัญชาตญาณแล้วเอ่ยว่า “เวียนหัวนิดหน่อย”“งั้นก็ลุกก่อน พอดีได้เวลากินมื้อกลางวันแล้ว”หรงซูตอบรับเบา ๆเซิ่งถิงเชินเปิดผ้าห่มออกแล้วอุ้มเธอลงจากเตียง พอเข้าไปในห้องน้ำก็วางเธอลงบนเก้าอี้บุนวมให้นั่งเขาไม่ได้เรียกแม่บ้านเข้ามาจากนั้นก็เปิดก๊อกน้ำเสียงน้ำไหลดังอยู่ภายในห้องน้ำอันกว้างขวาง ยิ่งขับเน้นให้ภายในห้องดูเงียบสงัดขึ้นเซิ่งถิงเชินหยิบผ้าขนหนูมาชุบน้ำแล้วบิดจนหมาด ก่อนยื่นไปตรงหน้าหรงซู หรงซูเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง พอรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรจึงยื่นมือไปรับผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าหลังจากเธอเช็ดหน้าเสร็จ เซิ่งถิงเชินก็นำผ้าขนหนูไปล้างอีกครั้ง แล้วส่งให้เธอเช็ดต่อทั้งสองต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไรหลังจากหรงซูล้างหน้าเสร็จเซิ่งถิงเชินอุ้มเธอไปยังห้องแต่งตัว หยิบหวีขึ้นมาหวีผมให้เธอ หรงซูจึงห้ามว่า “ฉันหวีเองก็ได้”เซิ่งถิงเชินไม่ยอมส่งหวีให้เธอ เขาค่อย ๆ หวีตั้งแต่โคนจรดปลา

เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินกรมท่าจับคู่กับกางเกงขายาวสีขาว ให้ภาพลักษณ์ทันสมัยมีรสนิยม ชายหนุ่มออกกำลังกายมาอย่างสม่ำเสมอตลอดหลายปี เรือนร่างจึงแข็งแรงสูงโปร่ง มีสัดส่วนช่วงบนสามส่วน ช่วงล่างเจ็ดส่วน เมื่อสวมเสื้อผ้าก็ดูเพรียว เป็นรูปร่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติดูเหมือนเขาจะแทบไม่เคยสวมกางเกงสีขาว ปกติมักใส่แต่โทนสีเข้ม เมื่อเขาสวมชุดนี้ จึงยิ่งขับเน้นให้เรือนร่างดูสง่างามและเปี่ยมด้วยบุคลิกสูงศักดิ์เธอเอ่ยว่า “ใช้ได้”เหมยเหม่ยเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วอย่างไม่หวงคำว่า “คุณพ่อหล่อที่สุด ดูดีที่สุดเลยค่ะ”เซิ่งถิงเชินมองลูกสาวด้วยดวงตาโค้งยิ้ม ก่อนหันไปบอกพนักงานขายว่า “เอาชุดนี้”“ค่ะ”ขณะที่เซิ่งถิงเชินกำลังจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าโทรศัพท์ที่หรงซูถืออยู่ในมือพลันสั่นและส่งเสียงดังขึ้นเมื่อครู่ก่อนเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เซิ่งถิงเชินได้ฝากโทรศัพท์ไว้กับหรงซูหรงซูก้มมองชื่อสายเรียกเข้าตามสัญชาตญาณ เป็นสายจากโจวมู่ ดูท่าจะเป็นเรื่องงาน เธอจึงยื่นโทรศัพท์ให้ชายหนุ่มที่เดินเข้ามาเซิ่งถิงเชินยื่นมือไปรับ ก่อนเดินไปด้านข้างเพื่อรับสาย“ฮัลโหล!”เมื่อได้ยินรายงานของโจวมู่ สีหน้าของเซิ่งถิงเชินพลั

คืนนี้หรงซูไม่มีอาการควบคุมตัวเองไม่ได้เหมือนหลายคืนก่อน เพียงตื่นขึ้นมากลางดึกเท่านั้น โดยไม่มีปฏิกิริยาผิดปกติใด ๆเธอเปิดผ้าห่มเตรียมจะลุกจากเตียง ชายหนุ่มข้างกายก็ตื่นขึ้นมา เซิ่งถิงเชินมองเธอ ก่อนลุกขึ้นนั่งแล้วถามว่า “จะไปไหน?”หรงซูตอบด้วยน้ำเสียงปกติว่า “ไปห้องน้ำ”เซิ่งถิงเชินมองเธอหรงซูเข้าไปในห้องน้ำ พอกลับมาที่ห้องก็เห็นชายหนุ่มเอนพิงหัวเตียงรอเธออยู่ เธอจึงเดินเข้าไป เปิดผ้าห่มแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกครั้งเซิ่งถิงเชินพลิกตัวเข้าไปแนบอยู่ด้านหลังเธอ “นอนไม่หลับ อยากดูหนังไหม?”เขาต้องการเบี่ยงเบนความสนใจของเธอหรงซูเอ่ยว่า “ไม่อยากดู”เซิ่งถิงเชินก็ไม่ได้ฝืนเธอ “งั้นคุยกันสักหน่อย”แต่หรงซูกลับนิ่งเงียบเซิ่งถิงเชินเองก็ไม่ได้พูดอะไร ระหว่างพวกเขาดูเหมือนจะไม่มีหัวข้ออะไรให้พูดคุยกัน เขาจึงกอดเธอไว้อย่างนั้นท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงลมหายใจของกันและกันไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่หรงซูเอ่ยขึ้นว่า “เซิ่งถิงเชิน”“หืม?”“คุณไม่จำเป็นต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันแบบนี้ตลอดหรอก”เซิ่งถิงเชินค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ถ้าฉันไม่อยู่เป็นเพื่อนเธอ แล้วใครจะอยู่เป็นเพื่อ

มือที่เลื่อนหน้าจอของเซิ่งถิงเชินหยุดชะงัก ชำเลืองมองหญิงสาวที่ทำหน้าสงสัยด้านข้าง ก่อนจะหัวเราะเสียงเบา กล่าวว่า “ทำไมจะกินไม่ได้ล่ะ?”หรงซูกล่าว “ถ้าทำไม่เป็นก็ไม่ต้องฝืนตัวเองหรอกค่ะ”รอยยิ้มมุมปากของเซิ่งถิงเชินกว้างขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “วางใจเถอะ กินได้แน่นอน”เมื่ออาหารมาวางบนโต๊ะอาหารห้าอย่างน้ำซุปหนึ่งอย่าง มีเกี๊ยวซีฟู้ดนึ่งสำเร็จรูป สเต๊กวากิว เนื้อน่องวัวตุ๋นมันฝรั่ง กุ้งผัด ผัดผักหนึ่งจาน และซุปซีฟู้ดน้ำข้น“คุณพ่อ หอมจังเลยค่ะ!”เซิ่งถิงเชินอุ้มเหมยเหม่ยขึ้นแล้วจัดการให้เธอนั่งบนเก้าอี้ให้เรียบร้อย บอกว่า “งั้นเหมยเหม่ยรีบชิมดูสิ คุณแม่หนูสงสัยว่าพ่อทำไม่อร่อย”“ค่ะ”เหมยเหม่ยหยิบตะเกียบแล้วคีบมันฝรั่งหนึ่งชิ้น เอามาไว้ข้างปากแล้วเป่า ท่าทางเป่าลมแก้มป่อง ช่างน่ารักเหลือเกินเมื่อเป่าจนเย็น เหมยเหม่ยกินมันฝรั่งเข้าไป หลังชิมรสชาติแล้ว เหมยเหม่ยตาลุกวาวในเสี้ยววินาที หันไปมองแม่แล้วบอกว่า “คุณแม่คะ อร่อยค่ะ คุณแม่ลองชิมดู”หรงซูนั่งอยู่ข้างกายเธอ เซิ่งถิงเชินนั่งอยู่ตรงข้ามสองแม่ลูกหลังอาหารกลางวันมีคนมาเก็บกวาดห้องครัวเซิ่งถิงเชินหยิบยา พร้อมยื่นน้ำแก้วหน

หรงซูสังเกตเห็นน้ำเสียงเขาผิดปกติ ชำเลืองสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่ล้ำลึกระยิบระยับของเขา ในไม่ช้าเธอก็รู้สึกตัว จึงหลุบตาถอนสายตากลับมา พูดด้วยน้ำเสียงเจือความโกรธเล็กน้อย “ไม่อยากทำอะไรทั้งนั้น” เซิ่งถิงเชินยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ว่าอะไร บอกว่า “งั้นก็อ่านหนังสือ”เขาหยิบหนังสือภาษาอังกฤษล้วนเล่มหนึ่งให้เธอหรงซูหยิบหนังสือแล้วกลับห้องเซิ่งถิงเชินก็ไม่ห้ามพอเขากลับไปที่ห้องอีกครั้ง หรงซูนอนอยู่บนเตียงและหลับไปแล้ว เขาเดินเข้าไปหา นั่งลงตรงขอบเตียง เลิกผ้าห่มข้างกายเธอขึ้น แล้วนอนตะแคงอยู่ข้างกายเธอ พร้อมยื่นมือไปโอบเธอไว้คืนนี้หรงซูไม่ได้ตื่นกลางดึก เพียงแค่ตื่นเช้ามาก พอลืมตา สิ่งที่เห็นคือใบหน้าหล่อเหลาล้ำลึกของชายหนุ่ม มือของเขายังวางไว้บนเอวเธอ ดวงตาปิดไว้แผ่วเบา ยังคงนอนหลับสนิทเหมยเหม่ยข้างกายพลิกตัวกะทันหันหรงซูหันกลับไปมองแวบหนึ่ง เหมยเหม่ยพลิกตัวเข้ามาใกล้เธอ ผ้าห่มบนร่างโดนเปิดไปครึ่งหนึ่ง เธอจึงหันข้างยื่นมือไปห่มผ้าให้เหมยเหม่ยเธอนอนอยู่ตรงกลางระหว่างสองพ่อลูกทั้งอย่างนั้นเธอหลับตาพักสายตาจนกระทั่งฟ้าสางเซิ่งถิงเชินพาเหมยเหม่ยไปล้างหน้าแปรงฟันครืด ๆ ๆ หรง