Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 831 - Capítulo 840

เซิ่งถิงเชินชำเลืองมองซูชิงจือที่นั่งอยู่ข้างคนขับ พูดช้า ๆ ว่า “ยังไม่ถึงขั้นจนตรอกไร้สิ้นหนทางหรอกนะ ในอนาคตยังมีเวลาอีกยาวไกล”ซูชิงจือมองรถที่กำลังแล่นอยู่ข้างหน้าผ่านหน้าต่างรถ สีหน้าเฉยชาแข็งทื่อ เขาไม่ตอบรับคำพูดของเซิ่งถิงเชินเซิ่งถิงเชินมองตรงไปข้างหน้า พูดต่อไปว่า “ผลในวันนี้ นายน่าจะคาดเดาได้อยู่แล้วนะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้างั้นก็ไปเผชิญหน้าและแก้ไข นายเป็นแบบนี้ก็แก้ไขปัญหาอะไรไม่ได้”ผ่านไปสักครู่ซูชิงจือเอ่ยปาก “บางครั้งฉันก็อิจฉาความเลือดเย็นเด็ดเดี่ยวของนาย ถ้าเกิดวันหนึ่ง เหมยเหม่ยเกลียดนาย นายก็จะพูดแบบนี้ออกมาอย่างสงบนิ่งไหม”ระหว่างที่พูดจู่ ๆ เขาก็แค่นหัวเราะ บอกว่า “แน่นอน นายก็จะบอกอีกว่านายไม่ชอบสมมติ นายรู้สึกว่าเรื่องอะไรก็ตามจะอยู่ภายใต้การควบคุมของนายเสมอ ดังนั้นนายไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกในตอนนี้ของฉันหรอก”มือของเซิ่งถิงเชินจับพวงมาลัย สายตามองไปเบื้องหน้า ดวงตาดำหม่นหมอง เขาไม่ตอบรับคำพูดของซูชิงจือเจียงหวยซวี่ขับรถอย่างมั่นคงหรงซูหันมองนอกหน้าต่าง เงียบสงบไม่พูดสักคำเจียงหวยซวี่อยากเอ่ยปากพูดบางอย่าง แต่ตอนนี้พูดอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ขณะนี้

หรงซูก้าวไปตรงหน้าซูจิ่นซี สายตาหยุดมองที่เธอ ยังคงไม่มีอารมณ์ใดเปลี่ยนแปลงซูจิ่นซีเผชิญหน้ากับหรงซูที่เดินเข้ามาใกล้ สบตากับเธออย่างไม่สามารถหลบหลีก ทั้งที่หรงซูไม่มีปฏิกิริยาเลย แต่เธอเอาแต่อยากหลบหนีหรงซูหยุดฝีเท้า น้ำเสียงเย็นชา “คุณนายอันคะ ฉันมาขอพบคุณหนูอัน คำพูดบางอย่างเธอคงจะพูดกับฉันในโทรศัพท์ไม่ชัดเจน”ซูจิ่นซีได้ยินคำพูดของหรงซู เข้าใจบางอย่างทันที สายตาของเธอหลบหลีก เหมือนไม่กล้าสบตากับหรงซู เธอกล่าว “ตอนนี้ชิงเยว่ไม่สบาย กำลังพักผ่อนอยู่”ดวงตาของหรงซูจ้องซูจิ่นซี “เมื่อกี้ตอนเธอโทรมา น้ำเสียงฟังดูเหมือนสบายดีมาก ไม่เหมือนคนที่ไม่สบายเลยนะคะ”ซูจิ่นซีหลบหลีกสายตาเธอ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ควรจะพูดว่าอะไรดี เธอในวินาทีนี้ ต้องอาศัยคนรับใช้ช่วยพยุงถึงจะยืนอย่างมั่นคงเธอเงียบอยู่อย่างนั้นส่วนคนอื่น ๆ ก็ยืนและไม่พูดอะไร มีแต่รอปฏิกิริยาของหรงซูเท่านั้น“ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็รอเธอพักผ่อนเสียให้พอ ฉันมีเวลารอเธอค่ะ”ซูจิ่นซีจับแขนคนรับใช้ไว้แน่น คนรับใช้ถึงรู้สึกตัว กล่าวว่า “คุณนาย ฉันประคองคุณไปพักผ่อนนะคะ”ในใจคนรับใช้ทั้งสงสัยทั้งตะลึง ผู้หญิงคนนี้เป็นใครมาจากไห

ซูจิ่นซีเบิกตากว้างจ้องหรงซู“แขกยังไม่กลับ คุณนายอันอยากให้แขกเสียเวลารอเปล่า ๆ เหรอ จ้าวเจิงจัดงานหมั้นครั้งนี้อย่างยิ่งใหญ่เอิกเกริก แต่ที่งานกลับไม่มีใคร คู่หมั้นตัวเองก็หายไป ถึงตอนนั้นคุณนายอันจะอธิบายกับตระกูลจ้าวว่ายังไงคะ”ซูจิ่นซีสีหน้าขาวซีด เธอจะเดาไม่ออกได้ยังไง ว่าหรงซูต้องการทำอะไร เธอชำเลืองมองซูชิงจือ ซูชิงจือเพียงยืนอยู่ตรงนั้นเงียบ ๆ ปล่อยให้หรงซูทำตามใจเมื่อเห็นสายตาที่ซูจิ่นซีส่งมา เขายังคงไม่สะทกสะท้านเซิ่งถิงเชินสีหน้าเรียบเฉย ต่อให้เมื่อคู่หรงซูเพิ่งแฉอดีตของเขาทำให้เขาเสียหน้า เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใดเจียงหวยซวี่ก้าวไปข้างหน้า พูดเสียงเย็นชาว่า “คุณนายอันพาคุณหนูอันขึ้นชั้นบนดีกว่า!”หรงซูเดาได้ว่าทำไมวันนี้จ้าวเจิงไม่ปรากฏตัว ดังนั้นเมื่อครู่ เธอบอกซูชิงจืออย่างชัดเจนว่าต้องได้เห็นจ้าวเจิงวันนี้ได้เจอแม่แท้ ๆ ของตัวเอง ต่อให้ภายนอกจะสงบนิ่ง แต่ความเจ็บปวดภายในใจ มีเพียงตัวเธอเท่านั้นที่รู้ดี ไม่ว่าเป็นใคร ก็ล้วนเป็นความเจ็บปวดที่ยากจะยอมรับได้อันหลินชวนสาวเท้าไปตรงหน้าซูชิงจือ บอกว่า “พี่ครับ ปล่อยให้พี่สาวผมไปก่อนเถอะ!”ซูชิงจือเอ่ยปาก “หลินชวน

หรงชิงเหวินก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะทำอะไรได้บ้าง ในใจเต็มไปด้วยความสงสาร เป็นเพราะพ่ออย่างเขาไม่เอาไหน ถึงทำให้ลูกทั้งสองคนต้องลำบากขนาดนี้“งั้นก็ได้”ซูชิงจือตอบรับหนึ่งคำ “ส่วนเรื่องค้ำประกัน พ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะ ให้ถือว่าไม่เคยเกิดเรื่องอะไรขึ้น ผมจะจัดการให้เรียบร้อยเอง”“ได้”ซูชิงจือมองไปทางเผยหลานหัว น้ำเสียงจริงใจหนักแน่น “ป้าเผย เรื่องในวันนี้ต้องขอโทษจริง ๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพ่อผม สาเหตุทุกอย่างเกิดจากผมเอง”เผยหลานหัวมองเขา สภาพของเขาตอนนี้ไม่สง่างามเหมือนเมื่อก่อน ตั้งแต่เขารู้ฐานะของเสี่ยวซูจนถึงตอนนี้ อย่างน้อยเขาก็อยากทำอะไรเพื่อชดเชยจริง ๆ “เธอเองก็เหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนดี ๆ เถอะ!”“ครับ ทางเสี่ยวซูรบกวนป้าเผยดูแลด้วยนะครับ”“นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้ว”ซูชิงจือพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก หลังบอกลาพวกเขาก็เดินออกไปจากห้องรับแขกเซิ่งถิงเชินก็อยู่ไม่นานส่วนเจียงหวยซวี่ หลังบอกลาทั้งสามก็จากไปตอนนี้เสี่ยวซูจำเป็นต้องอยู่คนเดียวดี ๆ สักพักรอให้พวกเขาทยอยจากไปแล้วเผยหลานหัวมองไปทางชั้นสองอย่างเป็นห่วงเผยอวี้กล่าว “เหมยเหม่ยอยู่เป็นเพื่อนเธอ เสี่ยวซูไม

คำพูดหรงชิงเหวินจ่ออยู่ที่ปาก แล้วมองหรงซูเหมยเหม่ยเงยหน้ามองแม่ หรงซูจูงมือเหมยเหม่ย บอกว่า “ออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนแม่หน่อย”“ค่ะ”หรงซูจูงเหมยเหม่ยเดินออกไปข้างนอกซูชิงจือยืนอยู่ที่เดิม มองดูแผ่นหลังของสองแม่ลูกที่จากไปหรงชิงเหวินมองดู แล้วเดินไปตรงหน้าซูชิงจือ กล่าวว่า “ชิงจือ ค่อยเป็นค่อยไปเถอะ!”“ครับ”สถานการณ์ในตอนนี้สำหรับเขา แม้จะเป็นความเจ็บปวดที่ยากจะพูดออกมา แต่พอมาถึงวินาทีนี้จริง ในที่สุดก็ทำลายปราการด่านนี้แล้ว เขากลับรู้สึกโล่งอกตอนนี้เขายังมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก ทางเสี่ยวซูต่อไปยังมีเวลาอีกมากนี่ก็เป็นเพราะหลังจากกินบะหมี่ชามนั้นแล้ว จิตใจเริ่มปล่อยวางขณะนี้ซูชิงจือได้รับสายโทรเข้า ต่อมาจึงบอกลาพวกหรงชิงเหวิน แล้วบอกเผยหลานหัวว่า “ขอบคุณครับป้าเผย บะหมี่อร่อยมาก”เผยหลานหัวเพียงตอบรับเสียงค่อย ไม่ได้ว่าอะไรจากนั้น ซูชิงจือก็ขับรถออกไปจากตระกูลหรงวันนั้นเจียงอวี่พาหยาหย่ามาที่ตระกูลหรงตอนบ่ายหลังกินอาหารกลางวันแล้วพวกเธอไปเด็ดสตรอว์เบอร์รีที่ชานเมืองสถานการณ์ของหรงซูในตอนนี้ เจียงอวี่ล้วนรู้ดี อย่างไรเธอก็คิดไม่ถึง พี่ชายของอันชิงเยว่กล