หรงซูยื่นมือไปรับหนังสือจากเขา สมัยเรียนเธอเคยอ่านหนังสือเล่มนี้มาแล้วไม่รู้กี่รอบ เธอเปิดไปหน้าหนึ่งเซิ่งถิงเชินหันกลับไปที่โต๊ะทำงานแล้วเริ่มจัดการงานภายในห้องหนังสืออันเงียบสงัดไร้ซึ่งเสียงใด ๆหลังจากเซิ่งถิงเชินจัดการงานรายการหนึ่งเสร็จ เขาก็เงยหน้ามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอกำลังตั้งใจพลิกอ่านหนังสือในมือหญิงสาวจดจ่อกับหนังสือจนไม่ทันสังเกตสายตาของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อยเซิ่งถิงเชินละสายตากลับมาหนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมาจนกระทั่งเขาจัดการงานในมือส่วนใหญ่เสร็จและยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว หรงซูก็ยังคงอ่านต่ออย่างจดจ่อจนเคลิบเคลิ้มไปกับหนังสือเซิ่งถิงเชินเดินไปตรงหน้าเธอ แต่เธอกลับไม่รู้ตัวเลย จนกระทั่งหนังสือในมือถูกหยิบออกไป หรงซูถึงได้รู้สึกตัวและเงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าได้ยินเพียงชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกเย้าว่า “เป็นคนชอบเรียนรู้จริง ๆ นะ”หรงซูเอ่ยว่า “คืนหนังสือฉันมา”เซิ่งถิงเชินดูว่าเธออ่านถึงหน้าไหน แล้วสอดที่คั่นหนังสือไว้ตรงหน้านั้น “พรุ่งนี้ค่อยอ่านต่อ พักผ่อนเร็วหน่อย”“ฉันนอนไม่หลับ”“งั้นก็นอนอ่านบนเตียง”หรงซูลุกขึ้น หยิบหนังสือ “ความฝันในหอแดง
더 보기
