Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 841 - Capítulo 850

เซวียหมิงเจี๋ยเห็นหรงซู พูดอย่างตกใจว่า “เอเวอลิน ทำไมวันนี้มาที่บริษัทล่ะ หายดีแล้วเหรอครับ?”เพียงแค่ไม่เจอกันช่วงเวลาสั้น ๆ ดูเธอผอมลงไปมากเมื่อมองด้วยตาเปล่า ทั่วทั้งตัวไม่มีความแข็งกร้าวเหมือนเมื่อก่อน เหมือนป่วยหนักมากจริง ๆ หรงซูยิ้มบาง ๆ บอกว่า “ฉันไม่เป็นไร นายลองถามผู้ช่วยหลี่ดูสิ วันนี้ประธานเจียงอยู่บริษัทไหม?”เซวียหมิงเจี๋ยกล่าว “วันนี้ตอนผมมาเห็นประธานเจียงอยู่ครับ ตอนนี้น่าจะอยู่ในห้องทำงาน”หรงซู “นายบอกผู้ช่วยหลี่ที ฉันมีธุระจะพบประธานเจียง ดูว่าเขามีเวลาว่างเมื่อไร?”“ครับ”หรงซูกลับไปที่ห้องทำงานก่อนช่วงที่เธอไม่อยู่ ห้องทำงานว่างมาโดยตลอด แต่ก็มีคนคอยทำความสะอาดอยู่ประจำ ดังนั้นจึงสะอาดเรียบร้อยเซวียหมิงเจี๋ยเข้ามาให้คำตอบอย่างรวดเร็ว “ตอนนี้ประธานเจียงติดธุระนิดหน่อย อีกสิบนาทีคุณค่อยขึ้นไปนะครับ”“ได้”หรงซูสอบถามเรื่องงานของเขาในช่วงนี้ ช่วงนี้เซวียหมิงเจี๋ยกำลังยุ่งอยู่กับงานที่ก่อนหน้านี้หรงซูส่งมอบไว้ แต่ละวันจึงยุ่งมากหรงซูพยักหน้าบอกว่า “ลำบากแล้วนะ รอให้โปรเจกต์ในมือทำเสร็จแล้ว ฉันจะยื่นเรื่องให้นายลาพักร้อนหนึ่งเดือน”“ขอบคุณครับเอเวอลิน น

รอให้เซิ่งถิงเชินเข้าไปแล้ว ทั้งสี่คนถึงเข้าไปในร้านอาหารเรื่องที่หรงซูเตรียมตัวจะไปเมืองซี ซ่งเหยียนเห็นด้วยอย่างยิ่ง คนเรายิ่งไม่มีอะไรทำ จะยิ่งคิดฟุ้งซ่านได้ง่ายมาก ดังนั้นเปลี่ยนสภาพแวดล้อมใหม่เพื่อหันเหความสนใจ อาการถึงจะดีขึ้น“เสี่ยวซู ไม่ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พวกเราทั้งหมดจะยืนอยู่ฝั่งนี้นะ เพราะฉะนั้นเธอไม่ต้องกลัว อยากทำอะไรก็ไปทำเลย ถ้าไม่สบายใจ...ฉันจะเป็นกระสอบทรายให้เธอก็ได้”หรงซูอดหัวเราะไม่ได้ “ขอบคุณรองประธานฉีค่ะ” เธอชนแก้วกับฉีเยี่ยนเฉา แน่นอนเธอดื่มน้ำผลไม้ ตอนแรกอยากดื่มเหล้า แต่เจียงหวยซวี่ไม่อนุญาตซ่งเหยียนอดหยอกไม่ได้พูดว่า “สภาพอย่างนายเนี่ยนะจะเป็นกระสอบทราย เป็นเศษซากมากกว่า” ฉีเยี่ยนเฉาจ้องซ่งเหยียน “เธอพูดอะไรกันเนี่ย แล้วกล้ามหน้าท้องแปดมัดของฉันเทรนออกมาฟรี ๆ เหรอ ประธานเจียงของเธอยังเทรนได้ไม่ดีเท่าฉันเลย”ซ่งเหยียนกลอกตาใส่เขา หันไปพูดกับเจียงหวยซวี่ “ประธานเจียง ไม่ได้ยินเหรอคะว่ามีคนด้อยค่าคุณอยู่”ริมฝีปากบางของเจียงหวยซวี่ยกยิ้มบอกว่า “ฉันไม่ใช่คนใจแคบขนาดนั้น แค่พูดให้มันปากไม่เสียหายหรอก”ซ่งเหยียนหัวเราะ ยักคิ้วใส่ฉีเยี่ยนเฉา “สมกับเป

เซิ่งถิงเชิน “เธอว่ามาสิ!”หรงซูเอ่ยปาก “ฉันเตรียมตัวจะไปทำงานที่เมืองซีค่ะ”เซิ่งถิงเชินวางผ้าขนหนูลง เหมือนไม่รู้สึกแปลกใจสำหรับคำพูดของเธอ เขาไม่ตอบรับบรรยากาศพลันเงียบลงหลังความเงียบสั้น ๆ หรงซูช้อนตามองบางที่ พูดออกมาอย่างเชื่องช้า “ระหว่างพวกเรายังเข้ากันได้หรือเปล่า หลังจากนี้ก็ควรพูดคุยกันให้ชัดเจน”สีหน้าเซิ่งถิงเชินยังเหมือนเดิม แววตาหม่นหมองผ่านไปสักพักชายหนุ่มจึงกล่าวว่า “วันมะรืนฉันจะไปทำงานต่างประเทศหนึ่งเดือน ให้เหมยเหม่ยตามเธอไปเมืองซีก่อน รอให้ฉันกลับมา พวกเราค่อยมาคุยกันดี ๆ”หรงซูมองดูเขาเซิ่งถิงเชิน “ฉันจะไม่บังคับเธอ เวลาหนึ่งเดือนเพียงพอให้พวกเราคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว”หรงซูจ้องมองชายหนุ่มเงียบ ๆ หลังเงียบไปสั้น ๆ เธอกล่าวว่า “ได้ค่ะ”เซิ่งถิงเชินถาม “เธอจะไปเมืองซีเมื่อไร?”หรงซู “ช่วงสองสามวันนี้แหละค่ะ”เซิ่งถิงเชิน “ได้ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนไปจัดการให้เรียบร้อย”เพราะต้องพาเหมยเหม่ยไปด้วย อย่างไรก็ต้องจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยหรงซูไม่คัดค้านเซิ่งถิงเชิน “เธอไปอาบน้ำเถอะ ฉันจะไปห้องทำงาน”รอให้เขาทำงานเสร็จกลับมาอีกครั้ง หรงซูก็เตรียมตัวจ

ดังนั้นตอนนี้มีคนออกหน้าช่วยประนีประนอม อันหงต๋าย่อมไม่มีความเห็นใดซูชิงจือเคยพบผู้มีอำนาจอันดับหนึ่งและสองของเมืองไห่แล้ว อย่างไรตอนนี้เขาก็ไม่ใช่ฝ่ายที่รีบร้อน ความหมายของเขาชัดเจนมาก คือให้อันหงต๋าเสนอแนวทางแก้ปัญหาที่ทำให้เขาพอใจ เขาย่อมจะรามือเองตอนนี้สถานการณ์ยังอยู่ในภาวะชะงักงันขณะนี้ทั่วทั้งตระกูลอันตั้งแต่บนลงล่าง ต่างแฝงบรรยากาศตึงเครียดที่น่าอึดอัดทำให้คุณท่านอันที่เกษียณไปอยู่ต่างประเทศ จำเป็นต้องกลับมาด้วยตัวเองสักครั้งวันที่กลับเมืองไห่ อันชิงเยว่ป่วยหนัก ตอนนี้ยังพักฟื้นอยู่ที่โรงพยาบาล สภาพจิตใจโดยรวมย่ำแย่มาก ซูจิ่นซีอยู่เป็นเพื่อนเธอทุกวัน ไม่เคยมีวันไหนสบายใจเลย กระทั่งทะเลาะกับอันหงต๋าใหญ่โตค่ำวันนั้นหรงซูกินอาหารเย็นคนเดียวที่เฉียนสุ่ยวิลล์เซิ่งถิงเชินกับเหมยเหม่ยไปกินข้าวที่บ้านใหญ่ตระกูลเซิ่งวันนี้ทุกคนในตระกูลเซิ่งต่างก็กลับบ้านใหญ่สิ่งสำคัญคือตอนนี้สุขภาพของคุณท่านเซิ่งย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ หมอวินิจฉัยว่าร่างกายของคุณท่านเซิ่งอย่างมากจะอยู่ได้อีกแค่หนึ่งปีดังนั้นงานเลี้ยงในคืนนี้ จึงไม่ได้อบอุ่นกลมเกลียวเหมือนที่ผ่านมา กลับแฝงบรรยากาศที่หนักหน

รูม่านตาหรงซูสั่นสะท้าน โจวมู่ที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นภาพนี้เข้า ก็หันหลังหลีกเลี่ยงอย่างรู้กาลเทศะเหมยเหม่ยเห็นพ่อกับแม่ที่จูบกัน จึงยื่นมือไปปิดตา พร้อมหันหลังจูบของชายหนุ่มไม่ได้รุนแรงเกินไป อ่อนโยนเป็นพิเศษจูบนี้ไม่ได้ดำเนินไปนานมากเซิ่งถิงเชินค่อย ๆ คลายเธอออก ดวงตามองหญิงสาวที่แก้มแดงระเรื่อ ยิ้มแล้วบอกว่า “งั้นฉันไปก่อนนะ”หรงซูหลุบตาลง แล้วเบือนหน้าหนีเซิ่งถิงเชินมองเหมยเหม่ยที่กำลังปิดตา ยิ้มอ่อนโยนบอกว่า “เหมยเหม่ย พ่อไปแล้วนะ”เหมยเหม่ยเอามือออก “คุณพ่อ เดินทางปลอดภัยนะคะ”“อืม ถึงแล้วพ่อจะโทรหาเหมยเหม่ยกับคุณแม่นะ”“ค่ะ”“...”สิบโมงสิบนาทีเที่ยวบินตรงจากเมืองจิงสู่นิวยอร์กขึ้นบินตรงเวลาหรงซูพาเหมยเหม่ยนั่งรถออกจากสนามบิน กลับบ้านตระกูลหรงโดยตรงสัมภาระของเธอเก็บเรียบร้อยแล้ว“แม่คะ เรื่องของพ่อจัดการไปถึงไหนแล้วคะ?”เผยหลานหัวกล่าว “ก็ไม่รู้รายละเอียดเหมือนกัน ถึงยังไงทางศาลก็ไม่มีใครมาอีกแล้ว ซูชิงจือโทรมาหาพ่อของหนู เขาบอกว่าไม่ต้องสนใจอะไร ดูจากตอนนี้น่าจะไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ”เธอเองก็โล่งอกหรงซูพยักหน้าเบา ๆ ไม่ได้ถามอะไรมากกว่านี้ส่วนตอนนี้ห