Todos los capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 851 - Capítulo 860

ด้านล่างยังมีรูปถ่ายสภาพอากาศด้านนอกที่ถ่ายที่สนามบินหนึ่งรูป สภาพอากาศนอกหน้าต่างดีมาก แสงแดดพอดี เมฆม้วนเมฆคลายเธอกำลังเตรียมตอบกลับข้อความเสียงสั่นโทรศัพท์มือถือดังขึ้น มองดูสายเรียกเข้า คือสายที่เซิ่งถิงเชินโทรมาเธอรับสาย ปลายสายโทรศัพท์ส่งเสียงของชายหนุ่มมาว่า “ตื่นนอนแล้วเหรอ?”หรงซูอืมหนึ่งเสียง “เพิ่งตื่น”“เหมยเหม่ยล่ะ?”“กำลังเข้าห้องน้ำ”“พรุ่งนี้เธอจะไปเมืองซีคนเดียวก่อนเหรอ?”“มีคนไปกับฉัน ไปพักผ่อนปรับตัวทางนั้นสองสามวันก่อน”เซิ่งถิงเชินก็ไม่ได้ถามมาก “อืม ทางนั้นล้วนจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้จะมีคนติดต่อกับเธอไปรับเธอที่สนามบิน เธอไปเข้าพักโดยตรงก็พอ”เดิมทีแค่เหมยเหม่ยไป เขาให้คนจัดการ แต่ตอนนี้เธอไปคนเดียว ฟังคำพูดของเขา สุดท้ายหรงซูก็ไม่ได้พูดอะไรโทรศัพท์ตกอยู่ในความเงียบพื้นที่ที่เงียบสงบหรงซูได้ยินปลายสายทางนั้นส่งเสียงดนตรีมาแว่ว ๆ เธอถาม “กำลังเข้าร่วมงานเลี้ยงเหรอคะ?”เซิ่งถิงเชินพูด “เดวิดเชิญให้เข้าร่วมน่ะ”หรงซูก็ไม่ได้ถามมากอีกเวลานี้เหมยเหม่ยออกมาจากห้องน้ำพอดี หรงซูเรียกทักว่า “เหมยเหม่ยมานี่”เหมยเหม่ยวิ่งเหยาะ ๆ ไปทางแม่ “คุณ

สองวันต่อมาหรงซูเข้าทำงานที่บริษัทสาขาอย่างเป็นทางการ เริ่มรับช่วงงานตอนนี้เธอต้องการงานมาเติมเต็มจิตใจของตัวเอง เข้าสู่การทำงานได้ราบรื่น ผู้จัดการฟางที่ส่งมอบงานให้เธอชื่อฟางถง อายุประมาณสี่สิบปี ปัจจุบันเขาเป็นผู้รับผิดชอบโปรเจกต์ความร่วมมือกับบริษัทของซูชิงจือหรงซูให้เขารับผิดชอบต่อไป หากมีปัญหาอะไรก็รายงานและปรึกษาเธอได้เลยทำงานติดต่อกันหลายวัน ภาระงานไม่ถือว่าหนัก ช่วงสุดสัปดาห์นัดผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเพื่อเข้ารับคำปรึกษาไว้แล้ว ตอนกลางคืนเธอหลับยาก หลับไม่สนิท คงเป็นเพราะย้ายมาอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย เธอยังปรับตัวไม่ได้หมอสั่งยาให้เธอใหม่หลังเลิกงานวันนี้หรงซูลงมาข้างล่าง เตรียมปั่นจักรยานสาธารณะกลับ สภาพแวดล้อมที่เขียวขจีของเมืองซีดีต่อสุขภาพจริง ๆ ช่วงนี้เธอปั่นจักรยานไปกลับจากที่ทำงานทุกวันเมื่อออกจากอาคารบริษัทเงยหน้าก็เห็นคนที่ยืนอยู่ด้านนอกประตูใหญ่ซูชิงจือสวมชุดลำลองโทนสีอ่อนทั้งตัว เขายืนอยู่ตรงนั้น รูปร่างสูงสง่า บุคลิกสูงศักดิ์ ใบหน้าหล่อเหลาตอนนี้เป็นช่วงเวลาเร่งด่วนหลังเลิกงานเขายืนอยู่ตรงนั้น ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย ต่างเผยแววตาตื่นต

วันรุ่งขึ้นเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์หรงซูเตรียมตัวเรียบร้อยพร้อมออกจากบ้าน เมื่อเปิดประตูก็เห็นซูชิงจือยืนพิงผนังรออยู่ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้เมื่อซูชิงจือเห็นเธอ ก็ยิ้มยกมือทักทายว่า “น้องสาว อรุณสวัสดิ์”เมื่อได้ยินคำเรียก “น้องสาว” หรงซูก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ซูชิงจือดูเหมือนไม่สังเกตเห็นเลย “ไปเถอะ ไปตอนนี้ก็พอดี”หรงซูมองเขาครั้งหนึ่ง แล้วละสายตา ไม่ได้พูดอะไรเธอขึ้นรถของซูชิงจือสถานที่จัดงานเลี้ยงแต่งงานอยู่ในคฤหาสน์เชิงนิเวศแถบชานเมือง ขับรถไปใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วโมงพวกเขาต่างเตรียมเงินใส่ซองไว้ จึงไม่ต้องมอบของขวัญเพิ่มเติมอีกตลอดทางหรงซูมองออกไปนอกหน้าต่างรถ ซูชิงจือพูดกับเธอเป็นระยะ แม้หรงซูยังมีท่าทีปฏิเสธ แต่เขากลับยินดีทำเช่นนี้ไม่รู้เบื่อระหว่างนั้นหรงซูรับสายจากซ่งเหยียน“เสี่ยวซู วันนี้วันหยุดสุดสัปดาห์ จะไปเที่ยวที่ไหน?”หรงซูพูดว่า “หลานชายของผู้ใหญ่คนหนึ่งแต่งงาน วันนี้จะไปร่วมงานค่ะ”ซ่งเหยียนพูดว่า “เธอไปคนเดียวเหรอ?”หรงซูชะงักไป พูดว่า “มีอีกคนด้วย”ซ่งเหยียนเดาอะไรบางอย่างได้ทันที จึงเบาเสียงลงถามว่า “งั้นตอนนี้พวกเธออยู่ด้วยกันเหรอ?”หรงซูตอบ

ภายในรถเงียบลงไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่หรงซูถาม “ตอนนั้นทำไมถึงเลิกกับพี่เหยียน?”ซูชิงจือขับรถอย่างมั่นคง สายตามองด้านหน้ารถ พูดว่า “พี่ผิดต่อเธอจริง ๆ ตอนนั้นพี่แต่งงานไม่ได้”ดังนั้นตอนที่อันชิงเยว่อาละวาด เขาจึงอาศัยโอกาสนั้นใช้เป็นเหตุผลยกเลิกการแต่งงานซ่งเหยียนจะเกลียดเขาก็ช่าง แบบนี้เธอจะได้อยู่กับผู้ชายคนอื่นอย่างสบายใจ ในตอนนั้นเขายอมละทิ้งทุกอย่างได้ รวมถึงความรักระหว่างชายหญิงเขาอยู่คนเดียว ไม่มีอะไรต้องพะวง ไม่มีอะไรให้กลัว แต่เมื่อมีครอบครัว มีจุดอ่อนเพิ่มขึ้น จะทำอะไรก็ติดขัดไปหมด มีแต่จะนำอันตรายมาให้อีกฝ่าย“แล้วตอนนี้คุณคิดยังไงกับเธอ?”ผ่านไปนานขนาดนี้ หรงซูดูออกว่าซ่งเหยียนยังมีความรู้สึกต่อซูชิงจือแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่คบหาและทำความรู้จักคนมากมาย แต่สุดท้ายก็ยังไม่ตกลงปลงใจกับใครหากลืมได้อย่างสิ้นเชิงจริง ๆ ก็คงแต่งงานมีลูกไปนานแล้วไฟแดงสว่างขึ้นซูชิงจือหยุดรถ พูดด้วยน้ำเสียงสงบ “เรื่องของพี่ยังไม่คิดตอนนี้ พี่จะรอให้เสี่ยวซูมีชีวิตที่มั่นคงก่อน แล้วค่อยคิดเรื่องสำคัญในชีวิตของพี่” ขณะพูด เขาหันไปมองหรงซูหรงซูเหลือบตามาสบตาชายหนุ่มหลายวินาที

เซิ่งถิงเชินส่งข้อความหาเธอ ก็เรียกเธอในกลุ่มโดยตรง หากเธอไม่ตอบ เหมยเหม่ยก็จะช่วยพูดซ้ำอีกครั้งตอนนี้เหมยเหม่ยเหมือนเซิ่งถิงเชิน เมื่อคิดถึงแม่ก็ส่งข้อความหาเธอในกลุ่มวันนี้เซิ่งถิงเชินกับซูชิงจือกำลังคุยเรื่องงานเหมยเหม่ยวิดีโอคอลมา เซิ่งถิงเชินรับสายอย่างรวดเร็ว“คุณพ่อคะ”เสียงของเหมยเหม่ยดังมาเซิ่งถิงเชินมองเหมยเหม่ยในวิดีโอด้วยสายตาอ่อนโยนซูชิงจือได้ยินเสียงเหมยเหม่ย พูดว่า “งั้นฉันไม่รบกวนนายแล้ว”เซิ่งถิงเชินพูดว่า “ไม่เป็นไร นายพูดต่อ”เหมยเหม่ยถามว่า “คุณพ่อคุยโทรศัพท์กับใครอยู่”เซิ่งถิงเชินพูดว่า “คุณอาชิงจือจ้ะ” น้ำเสียงเน้นหนักขึ้นเล็กน้อยซูชิงจือได้ยินคำว่า “คุณอาชิงจือ” สี่ตัวนี้ ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้เหมยเหม่ยร้องอ๋อพอดีตอนนั้นหรงซูเชื่อมสายเข้ามา“คุณแม่” เหมยเหม่ยเรียกอย่างดีใจเซิ่งถิงเชินพูดกับคนในสายว่า “ฉันวางก่อน”ซูชิงจือฟังเสียงตู๊ด ๆ ที่ดังมาจากโทรศัพท์ ถึงกับหัวเราะด้วยความโมโห เขานึกภาพสีหน้าได้ใจของเซิ่งถิงเชินออกเลย ใจคิดแก้แค้นแรงกล้าจริง ๆคืนวันพุธเจียงหวยซวี่กับซ่งเหยียนมาถึงเมืองซีด้านล่างอาคารบริษัท“เสี่ยวซู”ซ่งเหยีย