Todos os capítulos de หย่ารักทวงใจ: Capítulo 861 - Capítulo 870

หรงซูกับเจียงหวยซวี่กลับถึงตัวเมืองหรงซูเหนื่อยมากจริง ๆ จึงไม่ได้ออกไปกินข้าวกับพวกเขา เจียงหวยซวี่ส่งเธอถึงหน้าประตูหมู่บ้านซูชิงจือรอพวกเขาอยู่หน้าประตูแล้วเมื่อรถหยุดซูชิงจือเดินเข้าไปเปิดประตูรถให้หรงซูหรงซูลงจากรถซูชิงจือถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เที่ยวสนุกไหม?”หรงซูเงยหน้ามองเขาครั้งหนึ่ง พยักหน้าเบา ๆ แล้วเดินไปที่ท้ายรถ เจียงหวยซวี่นำของที่ซื้อไว้ออกมา ถุงสามใบไม่หนักนัก มีของฝากท้องถิ่น ของขวัญเล็ก ๆ และของกินบางส่วนหรงซูถือถุง บอกเจียงหวยซวี่คำหนึ่ง แล้วหันหลังเดินตรงเข้าไปในหมู่บ้านเจียงหวยซวี่มองซูชิงจือแล้วพูดว่า “เสี่ยวซูเหนื่อยแล้ว ให้เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ”ซูชิงจือละสายตา ตอบอืมแล้วขึ้นรถเห็นของชิ้นเล็กที่วางอยู่ในรถ ก็ยื่นมือหยิบขึ้นมาเล่น ถามว่า “เพิ่งซื้อมาเหรอ?”เจียงหวยซวี่พูดว่า “เสี่ยวซูซื้อ”ซูชิงจือวางของชิ้นเล็กกลับที่เดิม ยกมุมปาก ไม่ได้พูดอะไรอีกหรงซูขึ้นไปข้างบน เข้าไปในบ้าน แม่บ้านรีบรับของในมือเธอซ่งเหยียนนั่งดูโทรทัศน์อยู่ในห้องรับแขก เมื่อเห็นเธอก็พูดว่า “กลับมาแล้ว เที่ยวเป็นยังไงบ้าง?”หรงซูเดินเข้าไป นั่งบนโซฟา ผ่อนลมหายใจ

ซ่งเหยียนเดินไปที่โต๊ะทำงาน ยื่นของในมือมาตรงหน้าเจียงหวยซวี่เจียงหวยซวี่ยื่นมือรับมา เมื่อกดเปิดอีกครั้ง วิดีโอก็เปิดไม่ได้แล้ว“วิดีโออะไร?”ซ่งเหยียนสงสัย ยื่นมือรับมากดเปิด วิดีโอถูกนำออกแล้วเมื่อกี้ยังดูได้ คงเพิ่งถูกนำออกเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน“คงถูกจัดการแล้วแน่ เป็นวิดีโอสัมภาษณ์ที่คุณกับเสี่ยวซูให้สัมภาษณ์ตอนไปเที่ยวเมื่อวาน บัญชีทางการนี้โพสต์ลงอินเทอร์เน็ต มียอดถูกใจหลายหมื่น ยอดชมก็คงไม่น้อย”วิดีโออื่นของบัญชีทางการหน่วยงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวมียอดถูกใจแค่หลักสิบ มีเพียงวิดีโอเมื่อกี้ที่ได้รับความนิยมอย่างมากเจียงหวยซวี่พูดว่า “มีความคิดเห็นอะไรบ้าง?”“ไม่มีความคิดเห็นไม่ดีอะไร ก็อิจฉาที่คุณสองคนเป็นกิ่งทองใบหยก แต่ถึงยังไงตอนนี้เสี่ยวซูก็ยังไม่ได้หย่า”ความคิดของเจียงหวยซวี่ พวกเขาต่างเห็นและเข้าใจชัดเจนที่สุดเฮ้อ!เพียงแต่ไม่รู้ว่าเขาจะรอจนได้ผลลัพธ์ที่ดีหรือไม่“พูดตามตรง ถ้าเซิ่งถิงเชินยืนกรานไม่ยอมหย่า รุ่นพี่จะทำยังไง คงเป็นคนคอยปกป้องเธอแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรอกนะคะ!”เจียงหวยซวี่มองเธอ พูดว่า “ตอนนี้เป็นเวลางาน คิดจริง ๆ ว่าฉันพูดง่ายขนาดนี้”ซ่งเ

หรงซูกอดเหมยเหม่ยไว้แน่น หัวใจที่ตึงเครียดถึงได้โล่งอกหรงซูคลายเหมยเหม่ยออก ประคองใบหน้าดวงน้อยของเหมยเหม่ย กล่าวว่า “ไม่สบายทำไมไม่บอกแม่ล่ะ?”เหมยเหม่ยมองแม่ แล้วพึมพำ “เหมยเหม่ยไม่อยากให้คุณแม่เป็นห่วงค่ะ”หรงซูลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ “แม่ติดต่อเหมยเหม่ยไม่ได้ถึงเป็นห่วงต่างหาก”เหมยเหม่ยกล่าวขอโทษ “คุณแม่คะ ขอโทษค่ะ”หรงซูสังเกตเห็นความกระวนกระวายของเหมยเหม่ย ในใจพลันมีความเจ็บปวดเอ่อล้น พูดด้วยน้ำเสียงที่ตึงเครียดเล็กน้อยอย่างอดไม่ได้ “เหมยเหม่ยไม่ได้ทำผิดกับแม่”“...”เซิ่งถิงเชินยืนดูสองแม่ลูกอยู่ด้านข้างเงียบ ๆ ขณะนี้สีหน้าของเสิ่นอวี้หรงย่ำแย่มาก“คุณพ่อคะ”เซิ่งถิงเชินยื่นมือไปอุ้มลูกสาวขึ้น “ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว มื้อเย็นกินอะไรบ้างล่ะ?”เหมยเหม่ยบอกพ่ออย่างละเอียด“คุณพ่อกับคุณแม่กินหรือยังคะ?”เซิ่งถิงเชินมองหรงซูแวบหนึ่ง หรงซูเองก็กำลังมองเขา เซิ่งถิงเชินวางเหมยเหม่ยลง จากนั้นพูดกับเสิ่นอวี้หรง “แม่ครับ พาเหมยเหม่ยไปเปลี่ยนชุดก่อน พวกเราจะพาเหมยเหม่ยออกไปกินมื้อเย็น เดี๋ยวค่อยกลับมาครับ”เสิ่นอวี้หรงมองลูกชายแวบหนึ่ง สุดท้ายไม่ได้ว่าอะไร พอเปลี่ยนชุดให้เหมยเหม่ยเสร็

สีหน้าเสิ่นอวี้หรงเองก็ไม่ค่อยดีนัก กล่าวว่า “งั้นลูกดูหรงซูตอนนี้สิ เหมือนคนเป็นแม่เสียที่ไหน? เหมือนคิดเพื่อครอบครัวของพวกลูกเสียที่ไหน ลูกกับหรงซูไม่เหมาะสมกันเลยด้วยซ้ำ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คนที่บาดเจ็บมีแต่เหมยเหม่ยเท่านั้น ไม่สู้บอกเหมยเหม่ยให้ชัดเจนไปเลยดีกว่า”เซิ่งถิงเชินจ้องมองแม่ตัวเองเสิ่นอวี้หรงหันหลังกลับไปนั่งที่โซฟา เบนสายตามองไปนอกหน้าต่าง ลมหายใจหนักหน่วงเป็นพิเศษเซิ่งถิงเชินไม่ตอบรับคำพูดของแม่ แค่บอกว่า “อย่าพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดกับเหมยเหม่ยอีกนะครับ”เหมยเหม่ยอาบน้ำเปลี่ยนชุดออกมาแล้วเซิ่งถิงเชินเดินเข้าไป อุ้มเหมยเหม่ยขึ้นไปวางบนเตียง บอกว่า “เหมยเหม่ย วันนี้พักผ่อนให้ดี ๆ พรุ่งนี้เช้าพ่อจะมาอยู่เป็นเพื่อนเหมยเหม่ยนะ”เหมยเหม่ยพยักหน้า “คุณพ่อรีบไปเถอะค่ะ คุณแม่กำลังรออยู่”เซิ่งถิงเชินลูบหัวน้อย ๆ ของเหมยเหม่ย แล้วตอบรับ ก้มหน้าลงไปหอมหน้าผากของเหมยเหม่ย“ราตรีสวัสดิ์ ลูกรัก”เซิ่งถิงเชินขึ้นลิฟต์ลงไปชั้นล่างช่วงเวลานี้ ล็อบบีโรงพยาบาลเงียบเหงาเป็นพิเศษหรงซูนั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังหลุบตา อยู่อย่างสงบนิ่งพอเซิ่งถิงเชินช้อนตาก็เห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ต

“กินช้าหน่อย”หรงซูไม่สนใจชายหนุ่มด้านข้างเซิ่งถิงเชินเห็นเธอก้มหน้าก้มตากินอาหาร จู่ ๆ เขาก็ยื่นมือออกไปข้างหนึ่งแล้วโอบเอวเธอไว้หรงซูที่กำลังกินข้าวหยุดชะงัก ได้ยินเพียงเสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มดังขึ้นข้างหู “เมื่อวานไม่ทันควบคุมแรงให้ดี เพราะยังไงครั้งที่แล้วของพวกเรา ก็ตั้งแต่เมื่อครึ่งเดือนก่อนแล้ว”มือที่ถือตะเกียบของหรงซูหยุดนิ่ง อยากพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ว่าอะไรหลังกินเสร็จหรงซูลุกขึ้นเตรียมจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เพียงแต่เพิ่งจะยืนขึ้นแล้วก้าวขา สองขาก็หยุดนิ่งอยู่ที่เดิม คิ้วสวยขมวดโดยไม่รู้ตัวเซิ่งถิงเชินมองเธอ แขนยาวยื่นออกไป แล้วดึงเธอให้นั่งลง บอกว่า “ไม่ต้องรีบร้อน นั่งลงแล้วพักก่อน เดี๋ยวจะมีคนเอายามาส่ง”หรงซูมองค้อนชายหนุ่มแวบหนึ่งเซิ่งถิงเชินเพียงแค่ยิ้มขณะนี้กริ่งประตูดังขึ้นเซิ่งถิงเชินลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูที่ทางเข้าบัตเลอร์นำยาทามาส่ง บัตเลอร์เป็นบัตเลอร์มืออาชีพ ใบหน้านอบน้อมสองมือยื่นยาไปให้ชายหนุ่มโดยไม่มีความผิดปกติเซิ่งถิงเชินยื่นมือไปรับมา แล้วปิดประตู เขากลับไปที่ห้องอาหารแล้วอุ้มหญิงสาวกลับห้องนอน “เธอทาเองหรือฉันทาให้?”หร