All Chapters of หย่ารักทวงใจ: Chapter 871 - Chapter 880

เวลาตลอดทั้งบ่ายเซิ่งถิงเชินกับหรงซูทำงานดินปั้นเป็นเพื่อนเหมยเหม่ย เหมยเหม่ยเรียนรู้เร็วมาก จึงทำเป็นรูปแอปเปิลง่าย ๆ หนึ่งลูก เซิ่งถิงเชินลงสีเป็นเพื่อนเธอ“คุณแม่ ดูสิคะ”“ลูกรักเก่งมากจ้ะ”ใบหน้าดวงน้อยขาวสะอาดของเหมยเหม่ยเปื้อนสีและดิน แน่นอนบนตัวหรงซูเองก็เปื้อนไม่น้อย มีเพียงชายหนุ่มที่ยังคงสะอาดตั้งแต่หัวจรดเท้าเมื่อรับรู้ถึงสายตาของหญิงสาว เซิ่งถิงเชินช้อนตามองเธอ “มองฉันทำไม หน้าฉันมีอะไรเหรอ?”หรงซูกล่าวเพียง “ดูคุณรักสะอาดมากนะ”เซิ่งถิงเชินยิ้ม บอกว่า “ฉันค่อนข้างรักสะอาด”เมื่อพูดจบเหมยเหม่ยบอกว่า “คุณพ่อ หน้าคุณพ่อเปื้อนค่ะ”“อะไรนะ?”เหมยเหม่ยยกมือขึ้น ใช้มือที่เปื้อนดินและสีเช็ดบนหน้าพ่อหนึ่งที จากนั้นหัวเราะบอกว่า “คุณพ่อ สะอาดแล้วค่ะ”“สะอาดจริงเหรอ?”เหมยเหม่ยพยักหน้าอย่างจริงจัง “คุณพ่อสะอาดที่สุดค่ะ”เซิ่งถิงเชินยื่นมือจับใบหน้าน้อยของเธอ ดวงตาที่หล่อเหลาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนบอกว่า “เจ้าตัวร้าย”เหมยเหม่ยเงยหน้ามอง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “หนูเป็นเจ้าตัวร้าย คุณพ่อเป็นพ่อตัวร้าย”เซิ่งถิงเชินเก็บมือกลับมา มองหญิงสาวที่ดูเหตุการณ์อยู่ข้าง ๆ บอกว่า

เซิ่งถิงเชินเทไวน์เข้าไปในดีแคนเตอร์ จากนั้นเทใส่แก้วทรงสูง กลิ่นไวน์หอมฉุนกระจายออกมาเซิ่งถิงเชินยื่นแก้วหนึ่งไปตรงหน้าหรงซูหรงซูยื่นมือไปรับ ถือแก้วแล้วเขย่าไปมา จากนั้นเงยหน้าจิบเบา ๆ หนึ่งคำเซิ่งถิงเชินถาม “รสชาติเป็นยังไงบ้าง?”หรงซู “ใช้ได้ค่ะ”เซิ่งถิงเชินหยิบแก้ว แล้วยกขึ้นให้ดื่ม โคมไฟคริสตัลที่สว่างไสวส่องกระทบในแววตาของเขา กลับไม่มีความมืดมนเหมือนเมื่อก่อนหรงซูมองเขา ยกมือชนแก้วกับเขาทั้งสองดื่มไวน์เงียบ ๆ จนหมดแก้ว จากนั้นก็ดื่มแก้วที่สอง จนกระทั่งดื่มหมดทั้งขวด แก้มเริ่มแดงระเรื่อ ในดวงตาเริ่มมีความเมามายเธอวางแก้วในมือลง ลุกขึ้นเดินไปรับลมตรงหน้าต่างนอกหน้าต่างมองเห็นแสงไฟนีออนยามค่ำคืนสว่างเจิดจ้า ลมยามค่ำพัดเข้ามาทางหน้าต่าง บ่ายนี้ฝนตก ในสายลมจึงเจือความเย็นที่เปียกชื้นหรงซูมองวิวกลางคืนนอกหน้าต่างเงียบ ๆ รับรู้ถึงลมที่พัดผ่านใบหน้า เส้นผมพลิ้วไหวแผ่วเบาเซิ่งถิงเชินเดินไปข้างกายเธอ แล้วมองไปที่ไกล ถามว่า “กำลังคิดอะไรอยู่?”หรงซูสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ความจริงคุณน่าจะรู้ความสัมพันธ์ระหว่างซูชิงจือกับฉันตั้งนานแล้วสินะ”เซิ่งถิงเชินไม่ปฏิเสธ ตอบว่า “ใช

มือของเซิ่งถิงเชินที่จับมือเธอไว้บีบแน่น ดวงตาสีดำจ้องเธอ กล่าวว่า “ในเมื่อตัดสินใจแล้ว ก็อย่าเสียใจทีหลัง”หรงซูเบือนหน้าไปทางอื่น นิ่งเงียบและไม่ตอบรับคำพูดของเขาพอเหมยเหม่ยตื่นขึ้นแล้วรู้ว่าพ่อกับแม่จะจัดพิธีแต่งงาน จากเดิมทีที่อาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากพ่อกับแม่ และไม่รู้ว่าเมื่อไรพ่อกับแม่จะมีเวลาเล่นกับตัวเอง รู้สึกว่าพ่อกับแม่จะแยกจากกันได้ตลอดเวลา อารมณ์กำลังจมดิ่ง พอได้ยินคำพูดของพ่อ ดวงตาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที“คุณพ่อกับคุณแม่จะจัดพิธีแต่งงานเหรอคะ?” เหมยเหม่ยถามอย่างตื่นเต้นเซิ่งถิงเชินลูบหัวน้อย ๆ ของเธอ “เหมยเหม่ยดีใจไหม?”เหมยเหม่ยยิ้มจนดวงตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวทันที บอกว่า “ดีใจค่ะ” เธอหันไปมองแม่ ยิ้มจนเผยให้เห็นฟันขาวหรงซูมองดูรอยยิ้มของลูกสาว มุมปากก็ยกตามไปด้วยทันใดนั้นเหมยเหม่ยก็หันไปหาพ่อบอกว่า “คุณพ่อจะจัดพิธีแต่งงานกับคุณแม่ แล้วคุณพ่อขอคุณแม่แต่งงานหรือยังคะ?”เซิ่งถิงเชินชะงักไปสักครู่ ต่อมากล่าวว่า “รอให้พ่อทำงานเสร็จ กลับมาค่อยเตรียมตัว”เหมยเหม่ยว่า “งั้นคุณพ่อต้องรีบทำงานให้เสร็จ แล้วกลับมานะคะ”“จ้ะ”“เหมยเหม่ยเป็นเด็กถือดอกไม้ให้คุณพ่อคุณแม่ได้ใช

เมื่อเผชิญหน้ากับความแข็งกร้าวของเสิ่นอวี้หรง น้ำเสียงเซิ่งถิงเชินสงบนิ่งมาก ถามว่า “แล้วแม่คิดว่าผมควรแต่งกับใครครับ? แต่งกับคนที่แม่ชอบก็พอแล้วเหรอครับ? แล้วเหมยเหม่ยจะทำยังไง แม่เคยคิดบ้างไหมครับ?”ได้ยินแบบนั้น เสิ่นอวี้หรงชะงัก มือที่จับโทรศัพท์แข็งค้าง หลังเงียบไปครู่หนึ่ง จึงบอกว่า “พอเหมยเหม่ยโตแล้วจะเข้าใจเอง”“แต่ตอนนี้เธอยังไม่โต” น้ำเสียงเซิ่งถิงเชินเข้มขึ้นเล็กน้อยเสิ่นอวี้หรงเงียบไปไม่ว่าอะไร“ผมตัดสินใจไปแล้ว ทางที่ดีแม่อย่าทำเรื่องที่ผมไม่ชอบจะดีกว่า”“...”หลังคุยสายเสร็จเสิ่นอวี้หรงนั่งอยู่บนโซฟา สีหน้าย่ำแย่มากเธอเอาโทรศัพท์โทรออกไปหาหมายเลขหนึ่ง พ่อบ้านทางบ้านใหญ่ตระกูลเซิ่งรับสาย “คุณนายรองครับ”“ฉันจะคุยกับคุณนายใหญ่”ไม่กี่นาทีต่อมาปลายสายอีกด้านมีเสียงของคุณนายใหญ่เซิ่งดังขึ้น “อวี้หรง ตอนนี้เหมยเหม่ยเป็นยังไงบ้าง?”“เหมยเหม่ยไม่เป็นไรแล้วค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะพาเธอกลับไปค่ะ”คุณนายใหญ่เซิ่งโล่งอก “งั้นก็ดี”“คุณแม่คะ มีเรื่องหนึ่งอยากแจ้งให้คุณแม่ทราบ”“เรื่องอะไร?”เสิ่นอวี้หรงบอกเรื่องที่เซิ่งถิงเชินตัดสินใจ จะจัดพิธีแต่งงานกับหรงซูให้คุณนายใ

หรงซูบอกเธออีกว่า “พรุ่งนี้เขาจะกลับเมืองไห่ค่ะ”ได้ยินแบบนั้นซ่งเหยียนสบตากับหรงซู แล้วยักไหล่ กินส้มในมือที่เพิ่งปอกเสร็จ กล่าวว่า “ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันสักหน่อย?”ทันใดนั้นหรงซูก็ถามว่า “หากไม่พูดถึงเรื่องอันชิงเยว่ พี่เหยียน พี่คิดว่าเขาเป็นคนยังไงคะ?”ตอนนี้เมื่อรู้สถานะของซูชิงจือ รู้สึกว่าภาพจำของพี่ชายในวัยเด็กกับเขาในตอนนี้ แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอไม่สามารถเชื่อมโยงพวกเขาเข้าด้วยกันต่อให้ตอนนี้เขาจะชดเชยให้ เขาจะรู้สึกผิด เขาจะขอโทษ แต่เธอก็ยังไม่สามารถทับซ้อนพวกเขาให้เป็นคนเดียวกัน ดังนั้นเธอจึงยอมรับไม่ได้ซ่งเหยียนนิ่งไปครู่หนึ่ง ยื่นมือไปเอาหมอนอิงมากอดไว้ เงยหน้ามองเพดาน ความคิดเริ่มล่องลอยไปไกล จมเข้าสู่ความทรงจำผ่านไปสักพักเธอพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังเนิบช้าว่า “บอกตามตรง ตอนแรกฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่สามารถฝากทั้งชีวิตเอาไว้ได้จริง ๆ ยังไม่ต้องพูดถึงรูปลักษณ์ภายนอก เขาอารมณ์มั่นคง เรื่องที่ฉันอยากให้ช่วย เขาสามารถจัดการแทนฉันได้หมด เพราะฉะนั้นตอนแรก ต่อให้เขาวางอันชิงเยว่ไว้อันดับหนึ่ง ฉันก็ยอมทน”ทันใดนั้น เธอก็หัวเราะเฝื่อน บอกว่า “ตอนนั้นเพื่อซูชิงจื