All Chapters of ของขวัญสุดท้ายคือใบหย่า: Chapter 51 - Chapter 60

สามปีที่ทุ่มเทอย่างสุดกำลัง ที่แท้ปลายทางของความปรารถนาไม่มีจริงซึ่งก็สมควรแล้ว..ผู้หญิงหน้าโง่อย่างเธอก็ต้องคู่กับหยดน้ำตา น้ำหน้าอย่างของขวัญน่ะหรือจะสมควรได้รับความรักจากใคร มีเพียงความเสียใจเท่านั้นแหละที่ทุกคนพร้อมจะมอบมันให้เธอ"ลุกขึ้น แล้วไปกับพี่" กว่าจะตามหากันเจอก็มืดค่ำ ของขวัญวิ่งหนีออกมาในจังหวะที่กษิดิ์เดชง้างหมัดกระแทกเข้าที่ปากเขา จึงไม่ทันได้มีใครสังเกตว่าหญิงสาวไม่ได้ยืนอยู่ที่เดิมแล้ว"อย่ามายุ่งกับขวัญเลยค่ะ เกลียดขวัญไม่ใช่เหรอคะ""ไม่ได้อยากจะยุ่ง แค่จะพาไปตรวจให้แน่ใจว่าท้องไหม แล้วท้องได้กี่เดือน" พยายามข่มใจพ่นถ้อยคำร้ายกาจออกไป อย่างไรระหว่างเขากับของขวัญก็ไม่มีทางลงเอยกันได้ ไม่ว่าจะรู้สึกยังไงต่อกันก็ไม่สำคัญเท่าความจริงที่ว่าเจ้าหล่อนเป็นลูกสาวกษิดิ์เดช"แล้วถ้าขวัญท้อง พี่ภามจะทำยังไงคะ บังคับให้ขวัญทำแท้ง หรือรอจนคลอดแล้วแย่งลูกไป"รอยร้าวในแววตาหญิงสาวตรงหน้าพานพาให้หัวใจภามไหวยวบ เขาสงสารของขวัญ ทว่าพอนึกถึงเรื่องระยำที่กษิดิ์เดชทำกับภริตาและลูกสาวอีกคน ในอกก็พลันระอุขึ้นมา "คลอดแล้วเอาเด็กมาให้พี่ พี่จะเลี้ยงลูกเอง""พี่ภามจะเอาอย่างนั้นใช่ไหมคะ จะ

สามปีที่ใช้ชีวิตร่วมกับของขวัญในฐานะสามีภรรยา เขายอมรับอย่างเต็มปากว่าหวั่นไหวจนอาจเข้าใกล้เคียงคำว่ารัก อาลัยอาวรณ์ในวันที่เจ้าหล่อนกำลังจะจากไป แต่นั่นก็แค่ชั่ววูบของความรู้สึกอ่อนไหว เมื่อหัวใจถูกโหมลุกไหม้ด้วยไฟแค้น เขาก็พร้อมแลกทุกอย่างเพื่อให้กษิดิ์เดชได้รับรู้ว่าการที่เห็นคนที่ตัวเองรักเจ็บปวด มันรู้สึกยังไง“แต่พี่ไม่ใช่พ่อแบบนั้นเกล ยังไงลูกก็คือลูกพี่ พี่จะรักและดูแลเขาเป็นอย่างดีเท่าที่พ่อคนนึงจะทำได้” เด็กคลอดเมื่อไหร่ ของขวัญก็หมดความหมาย เขาได้ทายาทพรพาณิชย์ ส่วนเธอก็มีทรัพย์สินมากมาย นั่นคือการแลกเปลี่ยนที่นายแพทย์ภามคิดว่าสมน้ำสมเนื้อข่าวดีที่ภามพึ่งแจ้งให้ทราบ ทำให้นายแพทย์วาโยตัดสินใจเข้ารับการผ่าตัดหัวใจ หลังจากสมหวังกับเรื่องที่รอคอยมานาน ทายาทพรพาณิชย์ ลูกของภาม หลานที่เขากับชิดสมัยเฝ้ารอมาตลอดหลายปี“พ่อดีใจที่สุดเลยรู้ไหม” เขาเสียใจกับเรื่องภริตาหนีตามชายชู้ไปจนแทบไม่เป็นผู้เป็นคน ที่กลับมายืนอย่างมั่นคงได้ก็เพราะกำลังใจเดียวที่มีนั่นคือลูกชาย จึงได้รู้ว่าลูกวิเศษเพียงใด เป็นยาใจและพลังของพ่อแม่ในวันที่ชีวิตจมดิ่งให้สามารถลุกขึ้นสู้กับทุกปัญหาได้อีกครั้ง“พ่อต้

กับพ่อผู้ให้กำเนิดก็เช่นเดียวกันตลกจนอยากหัวเราะออกมาดังๆ ชีวิตนังของขวัญนี่มันบัดซบดีจริงๆ“ไม่ว่าหนูจะเป็นตายร้ายดียังไง พ่อ แม่ หรือใครก็ตาม ไม่ต้องมายุ่งกับหนู หนูสบายใจมากกว่าที่จะอยู่โดยที่ไม่มีใคร แล้วไม่ว่าจะมีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็ไม่ต้องนึกถึงหนู นอกซะจากเรื่องเจ็บป่วย เพราะหนูจะไม่ช่วยหาเงินไปทำธุรกิจหรือสนองกิเลสใครทั้งนั้น”บุญคุณที่เลี้ยงกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ของขวัญมั่นใจว่าได้ทดแทนไปจนหมดแล้ว แต่ถ้าหากวันหนึ่งวันใดคนในครอบครัวเจ็บป่วยหนักจนเข้าใกล้ถึงคำว่าลมหายใจสุดท้าย เธอจะเยี่ยมเพื่อขออโหสิกรรมอย่างแน่นอน“ถ้าหนูเดือดร้อน ให้ติดต่อพ่อ..”“ไม่ค่ะ หนูจะไม่ขอความช่วยเหลือจากใครเด็ดขาด หนูจะมีแค่ตัวหนู” ในเมื่อมาเพื่อตัดขาด ก็ไม่จำเป็นต้องหยิบยื่นความช่วยเหลือใดให้กันอีก “ยี่สิบกว่าปีที่มีพ่อชื่อดำรงธรรม มันแย่กว่าการที่ไม่มีใครอีกค่ะ ในเมื่อหนูรู้ความจริงแล้วว่าคนที่หนูเรียกพ่อมาตลอดชีวิต ที่จริงแล้วไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับหนูเลยสักนิด เท่านี้ตัวหนูก็ไม่มีอะไรให้ต้องห่วงอีกแล้วล่ะค่ะ”ทุกความต้องการที่ดำรงธรรมอยากได้จากเธอ เขาใช้คำว่าพ่อเป็นข้ออ้างเพื่อให้เธอยอมทำในส

ทารกเพศหญิงคลอดออกมาแข็งแรงปลอดภัย น้ำหนักแรกคลอดอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน โรคธาลัสซีเมียที่ติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดด้วยว่าพ่อเป็นโรคและแม่เป็นพาหะก็เป็นชนิดที่ไม่รุนแรง กระนั้นก็ต้องเฝ้าระวังและดูแลอย่างใกล้ชิด“ขอเกลหอมแก้มลูกหน่อยได้ไหมพี่ภาม” กีรติน้ำตาอาบเบ้า ตื้นตันไปทั้งหัวใจเมื่อได้เห็นหน้าลูกสาว “เด็กหญิงกานดาวดี แปลว่าหญิงอันเป็นที่รัก แม่อยากให้หนูเป็นที่รักของคนอื่น เลยตั้งชื่อนี้ให้หนู”“ชื่อเล่นล่ะ ชื่ออะไรดี” นายแพทย์ภามทั้งยินดีและเจ็บจุกไปทั้งหัวใจ หนึ่งชีวิตได้มีโอกาสลืมตาดูโลก ทว่าอีกหนึ่งชีวิตกำลังจะดับสลาย กีรติตรวจพบว่าตัวเองเป็นมะเร็งปากมดลูกระยะที่สองหลังตั้งครรภ์ได้ไม่นาน ไม่สามารถรักษาด้วยการผ่าตัดได้ ต้องฉายรังสีและให้เคมีบำบัดทันที ซึ่งอาจส่งผลต่อทารก แพทย์แนะนำให้ยุติการตั้งครรภ์เพื่อรักษาชีวิตแม่ แต่สุดท้ายคนที่กีรติเลือกให้ได้ไปต่อไม่ใช่ตัวเธอ แต่เป็นลูกสาว“เกลตั้งชื่อจริงแล้ว พี่ภามช่วยตั้งชื่อเล่นให้หลานได้ไหมคะ”“ชื่อจริงความหมายว่าหญิงอันเป็นที่รัก งั้นชื่อเล่นว่าน้องที่รักดีไหม”“ที่รัก.. เกลชอบชื่อนี้ค่ะ”มือใหญ่วางบนศีรษะน้องสาว ไม่กี่ครั้งที่เขาได้มีโอกาส

นัยน์ตาสีวิสกี้ลุกวาว ภามขบกรามแน่น ทั้งน้อยใจและกรุ่นโกรธเมื่ออดีตภรรยาพูดออกมาเต็มปากว่าไม่อยากเก็บสายเลือดของตนไว้ “ก็ดี.. ยกลูกให้พี่แล้วอย่าตามมาวุ่นวายก็แล้วกัน เพราะพี่เองก็ไม่อยากให้ลูกมีแม่อย่างขวัญเหมือนกัน”อีกครั้งที่ภามปักมีดลงที่กลางหัวใจเธอ และไม่รู้อีกสักกี่หนที่ต้องทนแบกรับความเจ็บปวดจากผู้ชายตรงหน้า “แม่อย่างขวัญมันทำไมเหรอคะ หรือต้องเป็นแม่อย่างเกลยังงั้นเหรอ พี่ภามถึงจะอยากได้”“ใช่ พี่อยากได้แม่อย่างเกล” นายแพทย์ภามมองผ่านของขวัญไปที่ด้านหลังเจ้าหล่อน สองตาสบประสานเข้ากับดวงตาอีกคู่ของผู้ชายที่คุ้นหน้ากันดี“แล้วมาที่นี่ทำไมครับ คุณขวัญก็บอกแล้วไงว่าลูกคุณหย่านมเมื่อไหร่แล้วจะเอาไปให้” จิรัสย์เดินเข้าไปยืนข้างของขวัญแล้วโอบไหล่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นุ่ม “ส่วนในระหว่างรอคลอด และรอให้เด็กหย่านม ผมจะดูแลคุณขวัญกับลูกเอง คุณหมอไม่ต้องห่วง”“ลูกผม ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาดูแล” พยายามที่จะมองคนทั้งคู่ให้เต็มสองตา ทว่าสุดท้ายนายแพทย์ภามก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีจากภาพตรงหน้า ทนไม่ได้ที่ข้างกายของขวัญมีใครเคียงข้างผู้ชายด้วยกัน มองแค่ปราดเดียวก็รู้แล้ว “